Create Account - Sign In
Browse - New Book - My Books - Sell - Groups - $19 ISBNs - Upload / Convert - Help - follow us!   

Advertisement


569998.html

மந்திர புஷ்பம்

ஹரி ஓம்   

அக்நிமீளே புரோஹிதம்   யஜ்ஞஸ்ய தேவம் ருத்விஜயம்   

ஹோதாரம்   ரத்நதா தமம்  

ஹரி ஓம்   ஹரி  ஓம்   

இஷேத்வோர் ஜேத்வா   வாயவஸ்தோ பாயவஸ்த தேவோ

வஸ்ஸவிதா ப்ராப்பயது   ஸ:ரேஷ்ட தமாய கர்மணே   

ஹரி : ஓம்  ஹரி ஓம்    

அக்ந ஆயாஹி வீதயே

க்ருணானோ ஹவ்ய தாதயே    நிஹோதா ஸத்ஸி பர்ஹிஷி

ஹரி  ஓம்  ஹரி ஓம்   

ஸந்நோ தேவீர் அபிஷ்டய ஆபோ பவந்து பீதயே

ஸம்யோர் அபி ஸர வந்து ந :   

ஹரி ஓம்  ஹரி ஓம்   

ஓமித்யக்ரே வ்யாஹரேத்   நம இதி பஸ்சாத்

நாராயணாயேத் பரிஷ்டாத்   ஓமித்யேக அக்ஷரம்

நம இதித்வே அக்ஷரே  நாராயணாயேதி பஞ்சாக்ஷராணி

ஏதத்வை நாராயணாஸ்ய அஷ்டாக்ஷரம் பதம்

யோ ஹவை நாராயணாஸ்ய அஷ்டாக்ஷரம் பதமித்யேதி

அநப ப்ருவஹ் ஹர்வமாயுரேதி

விந்ததே ப்ராஜாபத்யம் ராயஸ் போஷம் கௌபத்யம்

ததோ ம்ருதத்வம் ஸநுதே ததோ ருதத்வம் ஸநுத இதி

ய ஏவம் வேத    இத்யுபநிஷத்

அத கர்மாண்ய ஆசாராத் யாநி  க்ருஹ்யந்தே   உதகயந  பூர்வ பக்ஷ :  

புண்யாஹேஷூ கார்யாணி  யஞ்ஞோப வீதிநா ப்ரதக்ஷிணம்

இச்சாமோ ஹி மஹாபாஹூம் ரகுவீரம் மஹாபலம்

கஜேன மஹ தாயாந்தம் ராமம் சத்ரா வ்ருதாநநம்

தம் த்ருஷ்டவா ஸத்ரு ஹந்தாரம் மஹர்ஷீணாம் ஸூகாவஹம்

பபூவ ஹ்ருஷ்டா வைதேஹீ பர்தாரம் பரிஷஸ்வஜே

தாஸாம் ஆவிரபூத் ஸௌரி : ஸ்மயமாந முகாம்புஜ:  

பீதாம்பரதர ஸ்ரக்கீ ஸாக்ஷாத் மன்மத மன்மத :

ஏஷ நாராயண: ஸ்ரீமாந் க்ஷீராணவ நிகேதந :

நாக பர்யங்க முத்ஸ்ருஜ்ய ஹ்யாகதோ மதுராம் புரிம் :

வைகுண்டேஷூ பரலோகே ஸ்ரியா ஸார்த்தம் ஜகத்பதி :  

ஆஸ்தே விஷ்ணுர் சிந்த்யாத்மா பக்தைர் பாகவதைஸ் ஸஹ

சென்றால் குடையாம் இருந்தால் சிங்காசனமாம்

நின்றால் மரவடியாம் நீள்கடலுள்

என்றும் புணையாம் மணிவிளக்காம் பூம்பட்டாம்

புல்கும்  அணையாம் திருமாற்கு அரவு

கதா புனஸ் ஸங்க ரதாங்க கல்பக

த்வஜ அரவிந்த அங்குச வஜ்ர வாஞ்சநம்

திருவிக்ரம த்வச் சரஹம் புஜத்வயம்

மதீய முர்த்தநாம் அலங்கரிஷ்யதி

ஸ்ரீமாத வாங்க்ரி ஜலஜத்வய நித்ய ஸேவா

ப்ரேமா விலாஸய பராங்குஸ பாத பக்தம்

காமாதி தோஷ ஸரமாத்ம பதாஸ்ரிதானாம்

ராமானுஜம் யதிபதிம் ப்ரணமாமி முர்த்நா


பஞ்ச ஸூக்தங்கள்

1. புருஷ ஸூக்தம்

ஸஹஸ்ர ஸீர்ஷா புருஷ  ஸஹஸ்ராக்ஷ:  ஸஹஸ்ரபாத்

ஸ பூமிம் விஸ்வதோ வ்ருத்வா  அத்யதிஷ்டத்  தஸாங்குலம்

புருஷ ஏவேதகும் ஸர்வம்  யத்பூதம் யச்ச பவ்யம்

உதாம்ருதத்வஸ்யேஸாந:       யதந்நேநாதி ரோஹதி

ஏதாவா நஸ்ய மஹிமா     அதோ ஜ்யாயாகுஸ்ச பூருஷ:

பாதோஸ்ய விஸ்வா பூதாநி     த்ரிபாதஸ்யாம்ருதம் திவி

த்ரிபாதூர்த்வ உதைத் புருஷ     பாதோஸ்யேஹா பவாத் புந :

ததோ விஷ்வங் வ்யக்ராமத்     ஸாஸநா நஸநே அபி

தஸ்மாத் விராடஜாயத    விராஜோ அதி பூருஷ:

ஸஜாதோ அத்யரிச்யத    பஸ்சாத் பூமி மதோ புர :

யத்புருஷேண ஹவிஷா    தேவா யஜ்ஞ மதந்வத:

வஸந்தோ அஸ்யா ஸீதாஜ்யம்    க்ரிஷ்ம இத்மஸ் ஸரத்தவி:

ஸப்தாஸ்யா ஸந்பரிதய :          த்ரிஸ் ஸப்த ஸமித : க்ருதா:

தேவா யத்யஜ்ஞம் தந்வாநா:        அபத்நந் புருஷம் பஸூம்

தம் யஜ்ஞம் பர்ஹிஷி ப்ரௌக்ஷந :     புருஷம் ஜாதமக்ரத:

தேந தேவா அயஜந்தா  ஸாத்யா ருஜயஸ்சயே

தஸ்மாத் யஜ்ஞாத் ஸர்வஹூத:        ஸம்ப்ருதம் ப்ருஷதாஜ்யம்

பஸூகுஸ்தாகுஸ்சக்ரே வாயவ்யாந்  ஆரண்யாந் க்ராம்யாஸ்ச யே

தஸ்மாத் யஜ்ஞாத் ஸர்வஹூத:        ருசஸ் ஸாமாநி ஜக்ஞிரே

சந்தாகும்ஸி ஜக்ஞிரே தஸ்மாத:     யஜூஸ் தஸ்மா தஜாயத

தஸ்மா தஸ்வா அஜாயந்த     யே கேசோ பயாதத:

காவோஹ ஜக்ஞிரே தஸ்மாத்    தஸ்மாத் ஜாதா அஜாவய:

யத்புருஷம் வ்யதது:        கதிதா வ்யகல்பயந்

முகம்கி மஸ்ய கௌ பாஹூ    காவூரூ பாதாவுச்யேதே

ப்ராஹ்மணோஸ்ய முகமாஸீத்    பாஹூரா ஜந்ய : க்ருத:

ஊரூ ததஸ்ய யத்வைஸ்ய:      பத்ப்யாகும் ஸூத்ரோ அஜாயத

சந்தரமா மநஸோ ஜாத:     சகோஸ் ஸூர்யோ அஜாயத

முகாதிந்த்ரஸ் சாக்நிஸ்ச    ப்ராணாத்  வாயுரஜாயத

நாப்யா ஆஸீ தந்தரிக்ஷம்    ஸீர்ஷ்ணோ த்யௌஸ் ஸமவர்த்தத   

பத்ப்யாம் பூமிர் தியௌ ஸ்ரோத்ராத்    ததா லோகாகும் அகல்பயந்   

வேதாஹ வேதம் புருஷம் மஹாந்தம்     ஆதித்யவர்ணம் தமஸஸ்து பாரே

ஸர்வாணி ரூபாணி விசித்ய தீர::      நாமாநி க்ருத்வா பிவதந்ய தாஸ்தே  

தாதா புரஸ்தாத் யமுதாஜஹார     ஸக்ர ப்ரவித்வாந் ப்ரதிஸஸ் சதஸ்ர:

தமேவம் வித்வா நம்ருத இஹ பவதி     நாந்ய  பந்தா அயநாய வித்யதே   

யஜ்ஞேந யஜ்ஞ மயஜந்த தேவா:           தாநி தர்மாணி ப்ரதமாந்யா ஸந்  

தேஹ நாகம் மஹிமாநஸ் ஸஜந்தே     யத்ர பூர்வே ஸாத்யாஸ் ஸந்தி தேவா:

அத்யஸ் ஸம்பூத:  ப்ருதிவ்யை ரஸாச்ச    விஸ்வ கர்மணஸ் ஸமவர்த்ததாதி   

தஸ்ய த்வஷ்டா விததத்  ரூபமேதி     தத்புருஷஸ்ய விஸ்வ மாஜாந மக்ரே   

வேதாஹ மேதம் புருஷம் மஹாந்தம்     ஆதித்யவர்ணம் தமஸ: பரஸ்தாத்   

தமேவம் வித்வா நம்ருத இஹ பவதி     நாந்ய பந்தா வித்யதே அயநாய   

ப்ரஜாபதிஸ் சரதி கர்ப்பே அந்த:        அஜாயமாநோ பஹூதா விஜாயதே   

தஸ்ய தீர :  பரிஜா நந்தியோநிம்     மரிசீநாம் பதமிச்சந்தி வேதஸ :

யோ தேவேப்ய ஆதபதி      யோ தேவாநாம் புரோஹித:

பூர்வ ஆயோ தேவேப்யோ ஜாத:     நமோ ருசாய ப்ராஹ்மயே

ருசம் ப்ராஹ்மம் ஜநயந்த:          தேவா அக்ரே ததப்ருவந்  

யஸ்த்வைவம் ப்ராஹ்மணோ வித்யாத்     தஸ்ய தேவா அஸந்வஸே  

ஹ்ரிஸ்ச தே லக்ஷ்மீஸ்ச பத்ந்யௌ

 

அஹோராத்ரே பார்ஸ்வே      நக்ஷத்ராணி ரூபம்  

அஸ்விநௌ வ்யாத்தம்     இஷ்டம் மநிஷாண   

அவம் மநிஷாண    ஸர்வம் மநிஷாண

ஹரி : ஓம்

(1.  அ.  நாராயண ஸூக்தம்)

ஹரி : ஓம்

ஸஹஸ்ரஸீர்ஷம்  தேவம் விஸ்வாக்ஷம் விஸ்வஸம் புவனம்

விஸ்வம் நாராயணம் தேவ மக்ஷரம் பரமம் ப்ரபும்

விஸ்வத : பரமம் நித்யம் விஸ்வம் நாராயணகும் ஹரிம்

விஸ்வமே வேதம் புருஷஸ் தத்விஸ்வ முபஜீவதி

பதிம் விஸ்வஸ்யாத்மே ஸ்வரகும் ஸாஸ்வதகும் ஸிவமச்யுதம்

நாராயணம் மஹாஜ்ஞேயம் விஸ்வாத்மாநம் பராயணம்

நாராயண பரம்ப்ரஹ்ம தத்வம் நாராயண:  பர:

நாராயண பரோ ஜ்யோதி ராத்மா நாராயண: பர:

யச்ச கீஞ்சிஜ்  ஜகத் ஸர்வம் த்ருஸ்யதே ஸ்ரூய தேபிவா

அந்தர் பஹிஸ்ச தத் ஸர்வம் வ்யாப்ய நாராயண:  ஸ்த்தித:

அநந்தம் அவ்யயம் கவிகும்  ஸமுத்ரேந்தம் விஸ்வ ஸம்புவம்

பத்மகோஸ  ப்ரதீகாஸகும்  ஹ்ருதயஞ்சாப்யதோ முகம்

அதோ  நிஷ்ட்யா விதஸ்த்யாம்து.  நாப்யாமுபரி திஷ்டதி

ஹ்ருதயம்  தத்விஜாநீயாத்  விஸ்வஸ்ய ஆயதநம் மஹத்

ஸந்ததகும்  ஸிராபிஸ்து லம்பத்யா கோஸ ஸந்நிபம்

தஸ்யாந்தே  ஸூஷிரகும்  ஸூக்ஷ்மம்  தஸ்மிந்த் ஸர்வம் ப்ரதிஷ்டிதம்

தஸ்ய மத்யே மஹாநக்நிர் விஸ்வார்சிர் விஸ்வதோ முக:

ஸோக்ரபுக் விபஜந்திஷ்டந்  நாஹார மஜர கவி:

ஸந்தா பயதி ஸ்வம் தேஹ மாபாததல மஸ்தகம்

தஸ்ய மத்யே வஹ்நிஸ்கா அணீயோர்த்வா வ்யவஸ்தித :

நீலதா யத மத்யஸ்த்தா வித்யுல்லேகேவ பாஸ்வரா

நீவார ஸூகவத் தந்வீ பீதா பாஸ்வ தயணூபமா

தஸ்யாஸ் ஸிகாயா மத்யே பரமாத்மா வ்யவஸ்த்தித:

ஸ ப்ரஹ்மா ஸ ஸிவஸ் ஸேந்த்ரஸ் ஸோக்ஷர  பரமஸ் ஸ்வராட்

ருதகும் ஸத்யம் பரம் ப்ரஹ்ம புருக்ஷம் க்ருக்ஷ்ணபிங்களம்

ஊர்த்வரேதம் விரூபாக்ஷம் விஸ்வரூபாய வை நம :

ஓம் நாராயணாய வித்மஹே வாஸூதேவாய தீமஹி

தந்நோ விஷ்ணு  ப்ரசோதயாத்

ஓம் நாராயணாய வித்மஹே வாஸூதேவாய தீமஹி

தந்நோ விஷ்ணு  ப்ரசோதயாத்

ஸ்ரீ :

2.  விஷ்ணு ஸூக்தம்

ஹரி : ஓம்

விஷ்ணோர் நுகம் வீர்யாணி ப்ரவோசம்

யத்  பார்த்திவாநி விமமே ரஜாகும்ஸி

யோ அஸ்க பாயதுத் தரகும் ஸதஸ்த்தம் விசக்ர மாணஸ்

த்ரேதோ ருகாயோ விஷ்ணோர் ராடமஸி

விஷ்ணோ ப்ருஷ்டமஸி விஷ்ணோஸ் ஸ்நப்த் ரேஸ்தோ

விஷ்ணோஸ்  ஸ்யூரஸி விஷ்ணோர் த்ருவமஸி

வைஷ்ணவமஸி விஷ்ணவே த்வா

ததஸ்ய ப்ரியம் அபிபாதோ அஸ்யாம்    நரோ யத்ர தேவயவோ வதந்தி

உருக்ரமஸ்ய ஸஹி பந்து ரித்தா     விஷ்ணோ பதே பரமே மத்வ உத்ஸ :

ப்ரதத் விஷ்ணுஸ் தவ தே வீர்யாய    ம்ருகோ ந பீம : குசரோ கிரிஷ்ட்டா:

யஸ்யோருஷூ த்ரிஷூ விக்ரமணேஷூ    அதிக்ஷியந்தி புவநாநி விஸ்வா

பரோ மாத்ரயா தநுவா வ்ருதாந     ந தே மஹித்வ மந்வஸ் நுவந்தி

உபே தே வித்ம ரஜஸீ ப்ருதிவ்யா    விஷ்ணோ தேவ த்வம் பரமஸ்ய வித்ஸே

விசக்ரமே ப்ருதிவீ மேஷ ஏதாம்    கேத்ராய விஷ்ணுர் மநுஷே தஸஸ்யந்

த்ருவாஸோ அஸ்ய கீரயோ ஜநாஸ :      உருக்ஷிதிகும் ஸூஜநிம் ஆசகார

த்ரிர்தேவ:  ப்ருதிவீ மேஷ ஏதாம்   விசக்ரமே ஸதர்ச்சஸம் மஹித்வா

ப்ரவிஷ்ணு ரஸ்து தவஸஸ் ஸ்தவீயாந்   

த்வேஷக் குஹ்யஸ்ய  ஸ்த்தவிரஸ்ய நாம

அதோ தேவா அவந்து நோ யதோ விஷ்ணுர் விசக்ரமே

ப்ருதிவ்யாஸ் ஸப்ததாம் அபி

இதம் விஷ்ணுர் விசக்ரமே த்ரேதா நிததே பதம்

ஸமூடமஸ்ய பாகும் ஸூரே

த்ரிணிபதா விசக்ரமே விஷ்ணுர் கோபா அதாப்ய:

ததோ தர்மாணி தாரயந்


விஷ்ணோ  கர்மாணி பஸ்யத யதோ வ்ரதாநி பஸ்பஸே

இந்த்ரஸ்ய யுஜ்யஸ் ஸகா

தத்விஷ்ணோ : பரமம் பதகும் ஸதா பஸ்யந்தி ஸூரய :

திவீவ சக்ஷூராததம்

தத்விப்ராஸோ விபந்யவோ ஜாக்ருவா கும்ஸஸ் ஸமிந்ததே

விஷ்ணோர் யத்பரமம் பதம்

ஹரி : ஓம்

3.  ஸ்ரீஸூக்தம்

ஓம்

ஹிரண்யவர்ணாம் ஹரிணீம் ஸூவர்ண ரஜத ஸ்ரஜாம்

சந்த்ராம் ஹிரண்மயீம் லக்ஷ்மீம் ஜாதவேதோ மமா வஹ

தாம் ம  ஆவஹ ஜாதவேதோ லக்ஷ்மீம் நப காமிநீம்

யஸ்யாம் ஹிரண்யம் விந்தேயம் காமஸ்வம் புருஷா நஹம்

அஸ்வபூர்வாம் ரதமத்யாம் ஹஸ்திநாத ப்ரபோதிநீம்

ஸ்ரியம் தேவீம் அபஹ்வயே ஸ்ரீர்மா தேவீ ஜூஷதாம்

காம் ஸோஸ்மிதாம் ஹிரண்யப்ரகாரா

மார்த்ராம் ஜ்வலந்தீம் த்ருபதாம் தர்ப்பயந்தீம்

பத்மே ஸ்த்திதாம் பத்மவர்ணாம்

த்வா மிஹோபஹ்வயே ஸ்ரியம்

சந்த்ராம் ப்ரபாஸாம் யஸ்ஸா ஜ்வலந்தீம்

ஸ்ரியம் லோகே தேவஜூஷ்டா முதாராம்

தாம் பத்மநேமீம் ஸரணமஹம் ப்ரபத்யே

லக்ஷ்மீர் மே நஸ்யதாம் த்வாம் வ்ருணே

ஆதித்யவர்ணே தபஸோதி ஜாதோ     வநஸ்பதிஸ் தவ வ்ருகோத பில்வ:  

தஸ்ய பலாநி தபஸா நுதந்து      மாயாந்தராயாஸ்ச பாஹ்யா அலக்ஷ்மீ :

உபைது மாம் தேவஸக:  கீர்த்திஸ்ச மணி நா ஸஹ

ப்ராதுர் பூதோஸ்மி ராஷ்ட்ரேஸ்மிந் கீர்த்தி ம்ருத்திம் ததாது மே

க்ஷூத்பி பாஸா மலாம் ஜ்யேஷ்டாம் அலக்ஷ்மீம் நாஸயாமஹம்

அபூதி மஸம் ருத்திஞ்ச ஸர்வாம் நிர்ணுதமே க்ருஹாத்

கந்தத்வாராம் துராதர்ஷாம் நித்யபுஷ்டாம் கரிஷிணீம்

ஈஸ்வரிகும் ஸர்வபூதாநாம் த்வாமிஹோ பஹ்வயே ஸ்ரியம்

மநஸ : காம மாகூதிம் வாசஸ் ஸத்ய மஸீமஹி

பஸூநாகும் ரூபமந்நஸ்ய மயி ஸ்ரீஸ் ஸரயதாம் யஸ :

கர்தமேந ப்ரஜா பூதா மயி ஸம்பவ கர்தம

ஸ்ரியம் வாஸய மே குலே மாதரம் பத்மமாலிநீம்

ஆபஸ் ஸ்ருஜந்து ஸ்நிக்தாநி சிக்லீத வஸ மே க்ருஹே

நி ச தேவீம் மாதரம் ஸ்ரியம் வாஸய மே குலே

ஆர்த்ராம் ய:  கரிணீம் யஷ்Oம் பிங்களாம் பத்மமாலிநீம்

சந்த்ராம் ஹிரண்மயீம் லக்ஷ்மீம் ஜாதவேதோ மமா வஹ

ஆர்த்ராம் புஷ்கரிணீம் புஷ்டிம் ஸூவர்ணாம் ஹேமமாலிநீம்

ஸூர்யாம் ஹிரண்மயீம் லக்ஷ்மீம் ஜாதவேதோ மமாவஹ

தாம் ம ஆவஹ ஜாதவேதோ லக்ஷ்மீம் நபகாமிநீம்

யஸ்யாம் ஹிரண்யம்  ப்ரபூதம் காவோ

தாஸ்யோஸ்வாந் விந்தேயம் புருஷாநஹம்

பத்மப்ரியே பத்மிநி பத்மஹஸ்தே     பத்மாலயே பத்ம தளாயதாக்ஷி

விஸ்வப்ரியே விஷ்ணு மநோநுகூலே    த்வத்பாத பத்மம் மயி ஸந்நிதத்ஸ்வ

ஸ்ரியே ஜாதஸ்ரிய ஆநிர்யாய      ஸ்ரியம் வயோ ஜநித்ருப்யோ ததாது

ஸ்ரியம் வஸாநா அம்ருதத்வ மாயந்      பஜந்தி ஸத்யஸ் ஸமித மிதத்யூந்

ஸ்ரியே வைவநம் தச்ச்ரியா மாத தாதி   ஸந்தகும் ருசா வஷட் க்ருதம்

ஸந்தத்தம் ஸந்தீயதே ப்ரஜயா பஸூபி :    

ய ஏவம் வேத

ஓம் மஹாதேவ்யை ச வித்மஹே விஷ்ணுபத்நி்யை ச தீமஹி

தந்நோ லக்ஷ்மீ : ப்ரசோதயாத்

ஓம் மஹாதேவ்யை ச வித்மஹே விஷ்ணுபத்நி்யை ச தீமஹி

தந்நோ லக்ஷ்மீ : ப்ரசோதயாத்

4.  பூஸூக்தம்

ஹரி : ஓம்

பூமிர் பூம்நா த்யௌர் வரிணா அந்தரிக்ஷம் மஹித்வா

உபஸ்தேதே தேவ்யதி தேக்நி மந்நாத மந்நாத்யா ஆததே

ஆயம் கௌ : ப்ரிஸ் நிரக்ரமீ தஸநந் மாதரம் புந:

பிதரம்ச ப்ரயந் ஸ்துவ:

த்ரிகும்ஸத் தாம விராஜதி வாக்பதங்காய ஸிஸ்ரியே

ப்ரத்யஸ்ய வஹத்யுபி

அஸ்ய ப்ராணாத பாநத்யந்தஸ் சரதி ரோசநா

வ்யக்யந் மஹிஷஸ் ஸூவ:

யத்வா க்ருத்த:   பரோவப மந்யு நாயதவர்த்யா

ஸூ கல்பமக்ரே தத: தவ புநஸ் த்வோத் தீபியாமஸி

யத்தே மந்யு பரோப்தஸ்ய ப்ருதிவீம் அநு தத்வஸே

ஆதித்யா விஸ்வே தேவா வஸவஸ்ச ஸமாபரந்

மேதிநீ தேவீ வஸூந்தரா ஸ்யாத் வஸூதா தேவீ வாஸவீ

ப்ரஹ்மவர்சஸ : பித்ருணாகும்   ஸ்ரோத்ரம் சக்ஷூர் மந :

தேவீ ஹிரண்யகர்ப்பிணீ தேவீ ப்ரஸோதரி

ஸதநே ஸத்யாயநே ஸீத

ஸமுத்ரவதீ ஸாவித்ரி ஹநோ தேவீ மஹ்யங்கீ

மஹீ தரணீ மஹோத்யதிஷ்டத்

ஸ்ருங்கே ஸ்ருங்கே யஜ்ஞே யஜ்ஞே விபீஷிணீ

இந்த்ரபத்நீ வ்யாபிநீ ஸூர ஸரிதிஸ

வாயுமதீ ஜலஸயநீ ஸ்ரியந்தா  ராஜா ஸத்யந்தோ பரிமேதிநீ

ஸ்வோ  பரிதத்தம்காய

விஷ்ணுபத்நீம் மஹீம் தேவீம் மாதவீம் மாதவப்ரியாம்

லக்ஷ்மீ ப்ரியஸகீம் தேவீம் நமாம் அச்யுத வவ்லபாம்

தநுர்த்தராய வித்மஹே ஸர்வ ஸித்யை ச தீமஹி

தந்நோ தரா ப்ரசோதயாத்

தநுர்த்தராய வித்மஹே ஸர்வ ஸித்யை ச தீமஹி

தந்நோ தரா ப்ரசோதயாத்

மஹீம் தேவீம் விஷ்ணுபத்நீ மஜூர்யாம்

ப்ரதீசா மேநாகும் ஹவிஷா யஜாமன:

த்ரேதா விஷ்ணு ருருகாயோ விசக்ரமே

மஹீம் திவம் ப்ருதிவீ மந்தரிக்ஷம்

யச் ச்ருணோதி ஸ்ரவ இச்சமாநா

புண்யகும் ஸ்லோகம் யஜமாநாய க்ருண்வதீ

ஹரி : ஓம்

5.  நீளா ஸூக்தம்

க்ருணாஹி

க்ருதவதீ ஸவிதா ஆதிபத்யை:  

 பயஸ்வதீ  ரந்திரா ஸாநோஸ்து

த்ருவா திஸாம் விஷ்ணு பத்ந்யகோரா

ஸ்யே ஸாநா ஸஹஸோ யா மநோதா

ப்ருஹஸ்பதிர் மாதரிஸ் வோத வாயுஸ்

ஸந்துவாநா வாதா அபி நோ க்ருணந்து

விஷ்டம் போதிவோ தருண : ம்ருதிவ்யா

அஸ்யே ஸாநா ஜகதோ விஷ்ணு பத்நீ

ஹரி ஓம்


தனியன்கள்

மணவாளமாமுனிகள் தனியன்

ஸ்ரீஸைலேஸ தயாபாத்ரம் தீபக்த்யாதி குணார்ணவம்

யதீந்த்ர ப்ரவணம் வந்தே ரம்யஜா மாதரம் முநிம்/

அழகிய மணவாளன்

குருபரம்பரைத் தனியன்

லக்ஷ்மீநாத ஸமாரம்பாம் நாதயா முந மத்யமாம்

அஸ்மதாசார்ய பர்யந்தாம் வந்தே குருபரம்பராம்/

எம்பெருமானார் (உடையவர்) தனியன்

யோ நித்யம் அச்யுத  பதாம்புஜ  யுக்மருக்ம

வ்யாமோஹதஸ் ததிதராணி திருணாய மேநே

அஸ்மத்குரோர் பகவதோ ஸ்ய தயைகஸிந்தோ

ராமாநுஜஸ்ய சரணௌ ஸரணம் ப்ரபத்யே/

கூரத்தாழ்வார்

நம்மாழ்வார் தனியன்

மாதா பிதா யுவதயஸ் தநயா விபூதிஸ்

ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம்

ஆத்யஸ்ய ந  குலபதோ் வகுளாபிராமம்

ஸ்ரீமத் ததங்க்ரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா/

ஆளவந்தார்   ஆழ்வார்கள்  உடையவர் தனியன்

பூதம் ஸரஸ்ச மஹதாஹ்வய  பட்டநாத

ஸ்ரீபக்திஸார  குலஸேகர  யோகிவாஹாந்

பக்தாங்க்ரிரேணு  பரகால  யதீந்த்ர மிஸ்ராந்

ஸ்ரீமத் பராங்குஸ முநிம் ப்ரணதோஸ்மி நித்யம்/        

ஸ்ரீ பராசர பட்டர்


ஸ்ரீ  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம

ஆழ்வார்கள் அருளிச்செய்த

நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம்

பெரியாழ்வார் திருமொருித் தனியன்கள்

குருமுக மநதீத்ய ப்ராஹ வேதாந் அஸேஷாந்

நரபதி பரி க்லுப்தம் ஸூல்க மாதாதுகாம:

ஸ்வஸூர மமர வந்த்யம் ரங்கநாதஸ்ய ஸாக்ஷாத்

த்விஜகுல திலகம் தம் விஷ்ணுசித்தம் நமாமி/

மின்னார் தட மதிள் சூழ்  வில்லிபுத்தூர் என்று ஒருகால்

சொன்னார் கழற்கமலம் சூடினோம்

முன்னாள் கிருியறுத்தான் என்று உரைத்தோம்  கீழ்மையினில் சேரும்

வருியறுத்தோம் நெஞ்சமே* வந்து/

பாண்டியன் கொண்டாடப் பட்டர்பிரான் வந்தானென்று

ஈண்டிய சங்கமெடுத்தூத

வேண்டிய வேதங்களோதி விரைந்து கிருியறுத்தான்

பாதங்கள் யாமுடைய பற்று/

பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்/


1  -  திருப்பல்லாண்டு

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு  பலகோடி நுாறாயிரம்

மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா* உன் செவ்வடி செவ்வி  திருக்காப்பு

அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி  ஆயிரம் பல்லாண்டு

வடிவாய் நின் வலமார்பினில்  வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு

வடிவார்சோதி  வலத்துறையும் சுடராருியும் பல்லாண்டு

படைப்போர்க்கு முழங்கும்  அப்பாஞ்ச  சன்னியமும் பல்லாண்டே

வாழாட்படடு நின்றீர் உள்ளீரேல்  வந்து மண்ணும் மணமும் கொண்மின்

கூழாட்பட்டு நின்றீர்க்ள  எங்கள் குழுவினில் புகுதலொட்டோம்

ஏழாட்காலும் பருிப்பிலோம்  நாங்கள் இராக்கதர் வாழ்    

இலங்கை பாழாளாகப் படை பொருதானுக்குப்  பல்லாண்டு கூறுதுமே

ஏடுநிலத்தில் இடுவதன் முன்னம் வந்து  எங்கள் குழாம் புகுந்து

கூடும் மனமுடையீர்கள்*  வரம்பொருி வந்தொல்்லைக் கூடுமினோ

நாடும் நகரமும் நன்கறிய  நமோ நாராயணாயவென்று

பாடும் மனமுடையப் பத்தருள்ளீர்*  வந்து பல்லாண்டு கூறுமினே

அண்டக்குலத்துக்கு அதிபதியாகி  அசுரர் இராக்கதரை

இண்டைக்குலத்தை எடுத்துக்களைந்த  இருOகேசன் தனக்கு

தொண்டக்குலத்திலுள்ளீர்*  வந்து அடிதொழுது  ஆயிரம் நாமம் செல்லி   

பண்டைக் குலத்தை தவிர்ந்து  பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டென்மினே

எந்தை தந்தை தந்தை  தந்தை தம் மூத்தப்பன்   

ஏழ்படிகால் தொடங்கி வந்து வருிவருி ஆட்செய்கின்றோம்       

திருவோணத் திருவிழவில் அந்தியம்போதில் அரியுருவாகி  

அரியை அருித்தவனை பந்தனை தீரப் பல்லாண்டு

              பல்லாயிரத்தாண்டென்று பாடுதுமே

தியிற் பொலிகின்ற செஞ்சுடராருி  திகழ் திருச்சக்கரத்தின்

கோயிற் பொறியாலே ஒற்றுண்டு நின்று  குடிகுடியாட் செய்கின்றோம்

மாயப்பொருபடை வாண்ன  ஆயிரந்தோளும் பொருிகுருதி பாய

சுழற்றிய ஆருிவல்லானுக்குப் பல்லாண்டு கூறுதுமே

நெய்யிடை நல்லதோர் சோறும்  நியதமும் அத்தாணிச் சேவகமும்

கையடைக்காயும் கழுத்துக்கு பூணொடு  காதுக்குக் குண்டலமும்

மெய்யிட நல்லதோர் சாந்தமும் தந்து  எனனை வௌ்ளுயிராக்கவல்ல

பையுடை நாகப் பகைகொடியானுக்குப்  பல்லாண்டு கூறுவனே


உடுத்துக்களைந்த நின் பீதகவாடை  உடுத்துக் கலத்ததுண்டு

தொடுத்த துழாய்மலர் சூடிக்களைந்தன  சூடுமின் இத் தொண்டர்களோம்   விடுத்த திசைக்கருமந் திருத்தித்  திருவோணத் திருவிழவில்

படுத்த பைந்நாகணைப் பள்ளிகொண்டானுக்குப்  பல்லாண்டு கூறுதுமே

எந்நாள் எம்பெருமான் உந்தனுக்கு அடியோம் என்று எழுத்துப்பட்ட   

                                              அந்நாளே

அடியோங்கள் அடிக்குடில்  வீடுபெற்று உய்ந்ததுகாண்

செந்நாள் தோற்றித்  திருமதுரையுள் சி்லகுனித்து

ஐந்தலைய பைநாகத்தலை பாய்ந்தவனே  உன்்ன பல்லாண்டு கூறுதுமே

* அல்வழக்கு ஒன்றுமில்லா அணிகோட்டியர்கோன்

அபிமானதுங்கன் செல்வனைப்போலத்  

திருமாலே நானும் உனக்கு பழவடியேன்

நல் வகையால் நமோ நாராயணாவென்று நாமம் பலபரவி

பல் வகையாலும் பவித்திரனே  உனனை பல்லாண்டு கூறுவனே

பல்லாண்டென்று பவித்திரனைப் பரமேட்டியை  

சார்ங்கமென்னும்  வில்லாண்டான் தன்னை

வில்லிபுத்துார் விட்டு்சித்தன் விரும்பியசொல்

நல்லாண்டென்று நவின்றுரைப்பார்  நமோ நாராயணாயவென்று

பல்லாண்டும் பரமாத்மனை  சூழ்ந்திருத்தேத்துவர் பல்லாண்டே                     

                              


                              

2. தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் அருளிச்செய்த

திருப்பள்ளியெழுச்சி

திருமலையாண்டான் அருளிச்செய்தது

தமேவ மத்வா பரவாஸூதேவம்

ரங்கேசயம் ராஜவதர்ஹணீயம்

ப்ராபோதகீம் யோக்ருத ஸூக்திமாலாம்

பக்தாங்க்ரிரேணும் பகவந்தமீடே

திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் அருளிச்செய்தது

மண்டங்குடியென்பர் மாமறையோர் மன்னியசீர்

தொண்டரடிப்பொடி தொன்னகரம்

வண்டு திணர்த்தவயல் தென்னரங்கத்தம்மான்

பள்ளியுணர்த்தும் பிரான் உதித்த ஊர்

கதிரவன் குணதிசைச் சிகரம் வந்தணைந்தான்     

கனையிருள் அகன்றது காலையம்பொழுதாய்

மதுவிரிந்தொழுகின மாமலரெல்லாம்

   வானவர் அரசர்கள் வந்துவந்தீண்டி

எதிர்திசை நிறைந்தனர் இவரொடும் புகுந்த  

இருங்களிற் ஈட்டமும் பிடியொடு முரசும்

அதிர்தலில் அலைகடல் போன்றுளது எங்கும்   

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே   1

கொழுங்கொடி முலலையின் கொழு மலரணவிக்    

கூர்ந்தது குணதிசை மாருதம் இதுவோ

எழுந்தன மலரணைப்  பள்ளிகொள்ளன்னம்    

ஈன்பனிந்த தம் இருஞ் சிறகுதறி

விழுங்கிய முதலையின் பிலம்புரை பேழ்வாய்   

வௌ்ளெயிறுறவதன் விடத்தினுக்கு அணுங்கி

அழுங்கிய ஆனையின் அருந்துயர் கெடுத்த     

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே  2

சுடரொளி பரந்தன சூழ்திசையெல்லாம்      

துன்னிய தாரகை மின்னொளி சுருங்கி

படரொளி பசுத்தனன் பனிமதி யிவனோ        

பாயிருள் அகன்றது பைம்பொருிற் கமுகின்

மடலிடைக் கீறி  வண்பாளைகள் நாற      

வைகறை கூர்ந்தது மாருதமிதுவோ

அடலொளி திகழ்தரு திகிரியந் தடக்கை  

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே  3


மேட்டிளமேதிகள் தளைவிடும் ஆயர்கள்

வேய்ங் குழலோசையும் விடைமணிக்குரலும்

ஈட்டிய விசைதிசை பரந்தன வயலுள்  

இரிந்தன சுரும்பினம் இலங்கையர் குலத்தை

வாட்டிய வரிசிலை வானவரேறே    

மாமுனி வௌ்வியைக் காத்து

அவபிரதம் ஆட்டிய அடுதிறல் அயோத்தி யெம்மரசே

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே  4

புலம்பின புட்களும் பூம்பொருில்களின்வாய்   

போயிற்றுக் கங்குல் புகுந்தது புலரி

கலந்தது குணதிசைக் கனைகடலரவம்  

களிவண்டு மிழற்றிய கலம்பகம் புனைந்த

அலங் கலந் தொடையல் கொண்டு அடியிணை பணிவான்  

அமரர்கள் புகுந்தனர் ஆதலில் அம்மா

இலங்கையர்கோன் வருிபாடு செய் கோயில்

எம்பெருமான்*  பள்ளி எழுந்தருளாயே   5

இரவியர் மணிநெடுந் தேரொடும் இவரோ  

இறையவர் பதினொரு விடையரும் இவரோ

மருவிய மயிலினன் அறுமுகன் இவனோ    

மருதரும் வசுக்களும் வந்து வந்தீண்டி

புரவியோடு ஆடலும் பாடலும் தேரும்

குமரதண்டம் புகுந்தீண்டிய வௌ்ளம்

அருவரையனைய நின் கோயில் முன்னிவரோ

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே   6

அந்தரத்தமரர்கள்  கூட்டங்கள் இவையோ

அருந்தவமுனிவரும்  மருதரும் இவரோ

இந்திரனானையும் தானும் வந்திவனோ  

எம்பெருமான் உன கோயிலின் வாசல்

சுந்தரர் நெருக்க  விச்சாதரர் நுாக்க  

இயக்கரும் மயங்கினர் திருவடித் தொழுவான்

அந்தரம் பாரிடமில்்ல மற்றிதுவோ    

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே   7

வம்பவிழ் வானவர் வாயுறை வழங்க    

மாநிதி கபிலை ஒண்கண்ணாடி முதலா

எம்பெருமான் படிமக்கலம் காண்டற்கு

ஏற்பனவாயின கொண்டு நன்முனிவர்

தும்புரு நாரதர் புகுந்தனர்  இவரோ  

தோன்றின இரவியும் துலங்கொளி பரப்பி

அம்பர தலத்தின் நின்று அகல்கின்ற இருள் போய்  

அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே   8


* ஏதமில் தண்ணுமை யெக்கம் மத்தளி  

யாழ்குழல் முழவமோடு இசைதிசை கெழுமி

கீதங்கள் பாடினர் கின்னரர் கெருடர்கள்  

கந்தருவரவர் கங்குலுள் எல்லாம்

மாதவர் வானவர் சாரணர் இயக்கர்  

சித்தரும் மயங்கினர் திருவடித் தொழுவான்

ஆதலில் அவர்க்கு நாளோலக்க மருள

    அரங்கத்தம்மா*  பள்ளியெழுந்தருளாயே  9

கடிமலர்க் கமலங்கள் மலர்ந்தன இவையோ   

கதிரவன் கனைகடல் முளைத்தனன் இவனோ

துடியிடையார் சுரிகுழல் பிருிந்துதறித்   

துகிலுடுத்தேறினர் சூழ்புனல் அரங்கா*

தொடையொத்த துளவமும் கூடையும் பொலிந்து  

தோன்றியதோள் தொண்டரடிப்பொடி என்னும் அடியனை  

அளியன் என்று அருளி உன் அடியார்க்கு ஆட்படுத்தாய்    

பள்ளி எழுந்தருளாயே   10


3.  ஸ்ரீ ஆண்டாள் அருளிச்செய்த

திருப்பாவை

தனியன்கள்

ஸ்ரீ பராசர பட்டர்

நீளா துங்க ஸ்தநகிரி தOஸூப்த முத்போத்ய க்ருஷ்ணம்

பாரார்த்த்யம் ஸ்வம் ஸ்ருதி   ஸதஸிரஸ் ஸித்த மத்யாபாயந்தீ

ஸ்வோச் சிஷ்டாயாம் ஸ்ரஜி நிகளி தம்யா பலாத் க்ருத்ய புங்க்தே

கோதா தஸ்யை நம இதமிதம் பூய ஏவாஸ்து பூய :

உய்யகொண்டார் அருளிச்செய்தவை

வெண்பா

அன்ன வயற் புதுவை யாண்டாள்

அரங்கற்குப் பன்னு திருப்பாவை பல் பதியம்    

இன்னிசையால் பாடிக் கொடுத்தாள் நற் பாமாலை

பூமாலை சூடிக் கொடுத்தாளைச் சொல்லு

சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடியே* தொல்பாவை

பாடி யருளவல்ல பல்வளையாய்  

நாடி நீ வேங்கடவற்கு என்்ன விதி என்ற இம்மாற்றம்

நாம்கடவா வண்ணமே நல்கு

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்/


திருப்பாவை

மார்கருித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளால்

நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேரிரையீர்

சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமீர்காள்

கூர்வேல் கொடுந் தொருிலன் நந்தகோபன் குமரன்

ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ:சிங்கம்

கார்மேனிச் செங்கண் கதிர் மதியம் போல் முகத்தான்

நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்

பாரோர் புகழப் படிந்தேலோர் எம்பாவாய்   1

     

வையத்து வாழ்வீர்கள்*  நாமும் நம் பாவைக்கு

செய்யும் கிரிசைகள் கௌீரோ

பாற் கடலுள் பையத் துயின்ற பரமன் அடிபாடி

நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் நாட்காலே நீராடி

மையிட் டெழுதோம் மலரிட்டு நாம் முடியோம்

செய்யாதன செய்யோம் தீக்குறளை சென்றோதோம்

ஐயமும் பிச்சையும் ஆம் தனையும் கைகாட்டி

உய்யுமாறு எண்ணி  உகந்தேலோர் எம்பாவாய்             2  

                     

*ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் போ் பாடி

நாங்கள் நம் பாவைக்குச் சாற்றி  நீராடினால்

தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும் மாரிபெய்து

ஓங்கு பெருஞ் செந்நெலு}டு கயலுகள

பூங்குவளைப் போதில் பொறிவண்டு கண்படுப்ப

தேங்காதே புக்கிருந்து  சீர்த்த முலை பற்றி வாங்க

குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்கள்

நீங்காத செல்வம் நிறைந்தேலோர் எம்பாவாய்  3

ஆருி மரைக்கண்ணா*  ஒன்று நீ கைகரவேல்

ஆருியுள் புக்கு முகந்து கொடார்த்தேறி

ஊருி முதல்வன் உருவம் போல் மெய்கறுத்து

பாருியந் தோளுடைப் பற்பநாபன் கையில்

ஆருிபோல் மின்னி வலம்புரிபோல் நின்று அதிர்ந்து

தாழாதே சார்ங்கம் உதைத்த சர மரைபோல்

வாழ உலகினில் பெய்திடாய்

நாங்களும் மார்கருி நீராட மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்     4   

மாயனை  மன்னு வடமதுரை மைந்தனை

தூய பெருநீர் யமுனைத் துறைவனை

ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணி விளக்கை

தாயைக் குடல் விளக்கஞ் செய்த தாமோதரனை

தூயோமாய் வந்து நாம் தூமலர் தூவித் தொழுது

வாயினாற் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்க

போய பிரையும் புகுதருவான் நின்றனவும்

தீயினில் துாசாகும் செப்பேலோர் எம்பாவாய்       5

                                     


புள்ளும் சிலம்பினகாண் புள்ளரையன் கோயிலில்

வௌ்ளை விளி சங்கின் பேரரவம் கேட்டிலையோ

பிள்ளாய்* எழுந்திராய் பேய்முலை நஞ்சுண்டு

கள்ளச் சகடம் கலக்கருியக் காலோச்சி

வௌ்ளத் தரவில் துயில் அமர்ந்த வித்தினை

உள்ளத்துக் கொண்டு முனிவர்களும் யோகிகளும்

மௌ்ள எழுந்து அரி என்ற பேரரவம்

உள்ளம் புகுந்து குளிர்நதேலோர் எம்பாவாய்       6             

கீசு கீசு என்றெங்கும் ஆனைச் சாத்தன்

கலந்து பேசின பேச்சரவம் கேட்டிலையே> பேய்ப்பெண்ணே*

காசும் பிறப்பும் கலகலப்பக் கைபோ்த்து

வாச நறுங்குழல் ஆய்ச்சியர்

மத்தினால் ஓசை படுத்த தயிர் அரவம் கேட்டிலையோ

நாயகப் பெண்பிள்ளாய்* நாராயணன் மூர்த்தி

கேசவனைப் பாடவும் நீ கேட்டே கிடத்தியோ

தேசம்உடையாய்* திறவேலோர் எம்பாவாய்     7

கீழ்வானம் வௌ்ளென்று எருமை சிறுவீடு

மேய்வான் பரந்தன காண்  மிக்குள்ள பிள்ளைகளும்

போவான் போகின்றாரைப் போகாமல் காத்து

உன்னைக் கூவுவான் வந்து நின்றோம்   

கோதுகலம் உடைய பாவாய்* எழுந்திராய் பாடிப் பறைகொண்டு

மாவாய் பிளந்தானை மல்லரை மாட்டிய

தேவாதி தேவனைச் சென்று நாம் சேவித்தால்

ஆவா என்று ஆராய்ந்து அருளேலோர் எம்பாவாய் 8

தூமணி மாடத்துச் சுற்றும் விளக்கெரிய

தூபம் கமழத் துயிலணைமேல் கண்வளரும்

மாமான் மகளே* மணிக்கதவம் தாள்திறவாய்

மாமீர்* அவளை எழுப்பீரோ*

உன்மகள் தான் ஊமையோ> அன்றிச் செவிடோ> அனந்தலோ>

ஏமப் பெருந்துயில் மந்திரப் பட்டாளோ

மா மாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்றென்று

நாமம் பலவும் நவின்றேலோர் எம்வாவாய்      9

நோற்றுச் சுவர்க்கம் புகுகின்ற அம்மனாய்

மாற்றமும் தாராரோ வாசல் திறவாதார்>

நாற்றத் துழாய் முடி நாராயணன்

நம்மால் போற்றப் பறைதரும் புண்ணியனால்

பண்டொருநாள் கூற்றத்தின் வாய்வீழ்ந்த  கும்பகருணனும்

தோற்றும் உனக்கே பெருந்துயில்தான் தந்தானோ

ஆற்ற அனந்தல் உடையாய்* அருங்கலமே

தேற்றமாய் வந்து திறவேலோர் எம்பாவாய்/ 10     

     


கற்றுக் கறவை கணங்கள் பல கறந்து

செற்றார் திறல் அருியச் சென்று செருச்செய்யும்

குற்றம் ஒன்றில்லாத கோவலர்தம் பொற்கொடியே

புற்றரவு அல்குற் புனமயிலே* போதராய்

சுற்றத்துத் தோருிமாரெல்லாரும் வந்து

நின் முற்றம் புகுந்து முகில்வண்ணன் போ்பாட

சிற்றாதே பேசாதே செல்வப் பெண்டாட்டி

நீ எற்றுக்கு உறங்கும் பொருளேலோரெம்பாவாய் 11

கனைத்து இளங் கற்றெருமை கன்றுக்கு இரங்கி

நினைத்து முலைவருியே நின்று பால் சோர

நனைத்து இல்லம் சேறாக்கும் நற்செல்வன் தங்காய்

பனித்தலை வீழ  நின் வாசற் கடைபற்றி

சினத்தினால் தென்னிலங்கைக் கோமானைச் செற்ற

மனத்துக் கினியானை பாடவும் நீ வாய் திறவாய்

இனித் தான் எழுந்திராய் ஈதென்ன போ் உறக்கம்

அனைத்து  இல்லத்தாரும் அறிந்தேலோரெம்பாவை   12

புள்ளின் வாய் கீண்டானைப் பொல்லா அரக்கனை

கிள்ளிக் களைந்தானைக் கீர்த்தி மைபாடிப் போய்

பிள்்ளகள் எல்லாரும் பாவைக் களம் புக்கார்

வௌ்ளி யெழுந்து வியாழன் முழங்கிற்று

புள்ளும் சிலம்பினகாண்  போதரிக் கண்ணினாய்*

குள்ளக் குளிரக் குடைந்து  நீராடாதே

பள்ளிக் கிடத்தியோ>  பாவாய்* நீ நன்னாளால்

கள்ளம் தவிர்ந்து கலந்தேலோரெம்பாவாய்   13  

 

உங்கள் புரைக்கடைத் தோட்டத்து வாவியுள்

செங்கழுநீர் வாய் நெகிழ்ந்த ஆம்பல் வாய் கூம்பினகாண்

செங்கற் பொடிக்கூறை வெண்பல் தவத்தவர்

தங்கள் திருக்கோயில் சங்கிடுவான் போதந்தார்

எங்களை முன்னம் எழுப்புவான் வாய் பேசும்

நங்காய்* எழுந்திராய் நாணாதாய்* நாவுடையாய்*

சங்கொடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்

பங்கயக் கண்ணானைப் பாடேலோர் எம்பாவாய் 14

எல்லே* இளங்கிளியே* இன்னம் உறங்குதியோ

சில்லென்று அரையேன்மின்  நங்கைமீர்* போதர்கின்றேன்

வல்்லயுன் கட்டுரைகள் பண்டே உன் வாயறிதும்

வல்லீர்கள் நீங்களே நானே தான் ஆயிடுக

ஒல்்ல நீ போதாய் உனக்கென்ன வேறுடைமை

எல்லாரும் போந்தாரோ> போந்தார் போந்தெண்ணிக்கொள்

வல்லானை கொன்றானை மாற்றானை மாற்றருிக்க வல்லானை

மாயனைப் பாடேலோர் எம்பாவாய்     15

 


*நாயகனாய் நின்ற நந்த கோபனுடைய கோயில் காப்பானே*

கொடித்தோன்றும் தோரண வாயில் காப்பானே*

மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்

ஆயர் சிறுமியரோமுக்கு

அறைபறை மாயன் மணிவண்ணன் நென்னலே வாய் நோ்ந்தான்

தூயோமாய் வந்தோம் துயிலெழப் பாடுவான்

வாயால் முன்னமுன்னம் மாற்றாதே அம்மா

நீ நேய நிலைக் கதவம் நீக்கேலோர் எம்பாவாய்               16  

 

அம்பரமே தண்ணீரே சோறே அறஞ் செய்யும்

எம்பெருமான் நந்தகோபாலா* எழுந்திராய்

கொம்பனார்க் கெல்லாம் கொழுந்தே* குலவிளக்கே*

எம்பெருமாட்டி யசோதாய்* அறிவுறாய்

அம்பரம் ஊடு அறுத்து ஓங்கி உலகளந்த

உம்பர் கோமானே* உறங்காது எழுந்திராய்

செம்பொற் கழலடிச் செல்வா* பலதேவா*

உம்பியும் நீயும் உறங்கேலோர் எம்பாவாய்                  17

* உந்து மத களிற்றன் ஓடாத தோள் வலியன்

நந்தகோபாலன் மருமகளே* நப்பின்னாய்*

கந்தம் கமழும் குழலீ* கடைதிறவாய்

வந்தெங்கும் கோருி அரைத்தனகாண்

மாதவிப் பந்தல்மேல் பல்கால் குயிலினங்கள் கூவினகாண்

பந்தார் விரலி* உன் மைத்துனன் போ்பாட

செந்தாமரைக் கையால் சீரார் வளையொலிப்ப

வந்து திறவாய் மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்         18  

குத்து விளக்கெரியக் கோட்டுக்கால் கட்டில் மேல்

மெத்தென்ற பஞ்ச சயனத்தின் மேலேறி

கொத்தலர் பூங்குழல் நப்பின்னை கொங்கைமேல்

வைத்துக் கிடந்த மலர்மார்பா* வாய்திறவாய்

மைத்தடங் கண்ணினாய்* நீ உன் மணாளனை

எத்தனை போதும் துயில் எழ ஒட்டாய்காண்

எத்தனை போதும் பிரிவு ஆற்றகில்லாயால்

தத்துவம் அன்று தகவேலோர் எம்பாவாய்               19

முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று

கப்பம் தவிர்க்கும் கலியே* துயிலெழாய்*

செப்ப முடையாய்* திறலுடையாய்

செற்றார்க்கு வெப்பங் கொடுக்கும் விமலா* துயிலெழாய்

செப்பன்ன மென்முலைச் செவ்வாய்ச் சிறு மருங்குல்

நப்பின்னை நங்காய்* திருவே* துயிலெழாய்

உக்கமும் தட்டொளியும் தந்து  உன் மணாளனை

இப்போதே எம்மை நீராட்டேலோர் எம்பாவாய     20

 


ஏற்ற கலங்கள் எதிர் பொங்கி மீதளிப்ப

மாற்றாதே பால் சொரியும் வள்ளற் பெரும்பசுக்கள்

ஆற்றப் படைத்தான் மகனே* அறிவுறாய்

ஊற்ற முடையாய்* பெரியாய்*

உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடரே* துயிலெழாய்

மாற்றார் உனக்கு வலி தொலைந்து  உன் வாசற்கண்

ஆற்றாது வந்து உன் அடிபணியுமா போலே

போற்றி யாம் வந்தோம் புகழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய் 21

அங்கண் மா ஞாலத்து அரசர்

அபிமான பங்கமாய் வந்து நுின் பள்ளிக் கட்டிற் கீழே

சங்கம் இருப்பார் போல் வந்து தலைப்பெய்தோம்

கிங்கிணி வாய்ச்செய்த தாமரைப் பூப்போலே

செங்கண் சிறுச் சிறிதே எம்மேல் விருியாவோ

திங்களும் ஆதித்தியனும் எழுந்தாற்போல்

அங்கண் இரண்டும் கொணடு எங்கள்மேல் நோக்குதியேல்

எங்கள்மேல் சாபம்  இருிந்தேலோர் எம்பாவாய்       22

* மாரி மலை முரைஞ்சில் மன்னிக் கிடந்துறங்கும்

சீரிய சிங்கம் அறிவுற்றுத் தீ விருித்து

வேரி மயிர் பொங்க எப்பாடும் போ்ந்து உதறி

மூரி நிமிர்ந்து முழங்கிப் புறப்பட்டு

போதருமா போலே நீ பூவைப்பூ வண்ணா*

உன் கோயில் நின்றும் இங்ஙனே போந்தருளி

கோப்புடைய சீரிய சிங்காசனத்திலிருந்து

யாம் வந்த காரியம் ஆராய்ந்து அருளேலோர் எம்பாவாய் 23

*அன்று இவ் உலகமளந்தாய்* அடிபோற்றி

சென்று அங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய்* திறல் போற்றி

பொன்றச் சகடம் உதைத்தாய்* புகழ் போற்றி

கன்று குணிலா எறிந்தாய்* கழல் போற்றி

குன்று குடையா எடுத்தாய்* குணம் போற்றி

வென்று பகைகெடுக்கும் நின் கையில் வேல் போற்றி

என்று என்று உன் சேவகமே ஏத்திப் பறை கொள்வான்

இன்று யாம் வந்தோம் இரங்கேலோர் எம்பாவாய்  24

               

ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து

ஓர் இரவில்  ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர

தரிக்கிலான் ஆகித்தான் தீங்குநினைந்த

கருத்தைப் பிரைப்பித்துக் கஞ்சன் வயிற்றில்

நெருப்பென்ன நின்ற நெடு:மாலே

உன்னை அருத்தித்து வந்தோம் பறை தருதி யாகில்

திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும் யாம்பாடி

வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்தேலோர் எம்பாவாய்     25            


மாலே* மணிவண்ணா* மார்கருி நீராடுவான்

மேலையார் செய்வனகள் வேண்டுவன கேட்டியேல்

ஞாலத்தை யெல்லாம் நடுங்க முரல்வன

பால் அன்ன வண்ணத்து உன் பாஞ்ச சன்னியமே

போல்வன சங்கங்கள் போய்ப்பாடு உடையனவே

சாலப் பெரும்பறையே பல்லாண்டு இசைப்பாரே

கோல விளக்கே கொடியே விதானமே

ஆலின் இலையாய்* அருளேலோர் எம்பாவாய்      26

   

*கூடாரை வெல்லும் சீர்க் கோவிந்தா

உன் தன்னைப் பாடிப் பறைகொண்டு யாம்பெறு சம்மானம்

நாடு புகழும் பரிசினால் நன்றாக

சூடகமே தோள்வளையே தோடே செவிப்பூவே

பாடகமே என்று அனைய பல்கலனும் யாம் அணிவோம்

ஆடை யுடுப்போம் அதன்பின்னே பாற்சோறு

மூட நெய் பெய்து முழங்கை வருிவார

கூடி யிருந்து குளிர்ந்தேலோர் எம்பாவாய்          27

  

*கறவைகள் பின்சென்று கானம் சோ்ந்து  உண்போம்

அறிவொன்று மில்லாத ஆய்க்குலத்து

உன்தன்னைப் பிறவி பெறுந்தனை புண்ணியம் யாமுடையோம்

குறைவொன்று மில்லாத கோவிந்தா*

உன்தன்னோடு உறவேல் நமக்கிங்கு ஒருிக்க ஒருியாது

அறியாத பிள்்ளகளோம் அன்பினால்

உன்தன்னைச் சிறுபோ் அரைத்தனவும் சீறியருளாதே

இறைவா* நீ தாராய் பறையேலோர் எம்பாவாய்     28     


*சிற்றஞ் சிறுகாலே வந்து உன்ைனச் சேவித்து

 உன் பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள்கௌாய்

பெற்றம் மேய்த்து உண்ணும் குலத்திற் பிறந்து

நீ குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமற் போகாது

இற்றைப் பறைகொள்வான் அன்று காண் கோவிந்தா*

எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும்

உன்தன்னோடு உற்றோமே யாவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்

மற்றை நங் காமங்கள் மாற்றேலோர் எம்பாவாய்  29

*வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனைக் கேசவனை

திங்கள் திருமுகத்துச் சேயிரையார் சென்று இறைஞ்சி

அங்குப் பறைகொண்ட வாற்றை

அணி புதுவைப் பைங்கமலத் தண் தெரியல் பட்டர்பிரான்கோதைசொன்ன

சங்கத் தமிழ்மாலை முப்பதும் தப்பாமே

இங்கு இப் பரிசு உரைப்பார் ஈரிரண்டு மால்வரைத் தோள்

செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலால்

எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்  எம்பாவாய்            30      

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்
4.  நீராட்டல்

வெண்ணைய் அளந்த குணுங்கும்  விளையாடு புழுதியும்  கொண்டு

திண்ணென இவ்விரா வுன்னை  தேய்த்து கிடக்க நான் ஒட்டேன்

எண்ணெய் புளிப்பழம் கொண்டு  இங்கு எத்தனை போதுமிருந்தேன்

நண்ணல் அரிய பிரானே*  நாரணா*  நீராட வாராய்  1

கன்றுகள் ஓடச் செவியில்  கட்டெறும்பு பிடித்திட்டால்

தென்றிக் கெடுமாகில்  வெண்்ணை திரட்டி விழுங்குமா காண்பன்

நின்ற மராமரம் சாய்த்தாய்*  நீ பிறந்த திருவோணம்

இன்று நீ நீராட வேண்டும்  எம்பிரான்*  ஓடாதே வாராய் 2

பேய்ச்சி முலையுண்ணக் கண்டு பினனையும் நில்லாதென் நெஞ்சம்       

ஆய்ச்சியர் எல்லாரும் கூடி  அரைக்கவும் நான் முலைதந்தேன்

காய்ச்சின நீரொடு நெல்லி  கடாரத்தில் பூரித்து வைத்தேன்

வாய்த்த புகழ் மணிவண்ணா  மஞ்சனம் ஆட நீ வாராய் 3

கஞ்சன் புணர்ப்பினில் வந்த  கடிய சகடம் உதைத்து

வஞ்சகப்பேய்மகள் துஞ்ச  வாய் முலை வைத்த பிரானே*

மஞ்சளும் செங்கழுநீரின்  வாசிகையும் நாறு சாந்தும்

அஞ்சனமும் கொண்டு வைத்தேன் அழகனே* நீராட வாராய் 4

அப்பம் கலந்த சிற்றுண்டி  அக்காரம் பாலிற் கலந்து

சொப்பட நான் சுட்டு வைத்தேன்  தின்னல் உறுதியேல் நம்பி

செப்பிள மென்முலையார்கள்  சிறுபுறம் பேசிச் சிரிப்பர்

சொப்பட நீராடவேண்டும் சோத்தம்பிரான் இங்கே வாராய் 5

எண்ணெய்க் குடத்தை உருட்டி  இளம்பிள்ளை கிள்ளி யெழுப்பி

கண்ணைப் புரட்டி விருித்துக்  கழகண்டு செய்யும் பிரானே*

உண்ணக் கனிகள் தருவன்  ஒலிகடல் ஓதநீர் போலே

வண்ணம் அழகிய நம்பீ*  மஞ்சனமாட நீ வாராய் 6

கறந்த   நற்பாலும் தயிரும்  கடைந்துறி மேல் வைத்த வெண்ணெய்

பிறந்ததுவே முதலாகப் பெற்றறியேன் எம்பிரானே

சிறந்த நற்றாய் அலர் துாற்றும் என்பதனால் பிறர் முன்னே

மறந்தும் உரையாட மாட்டேன்*  மஞ்சனமாட நீ வாராய் 7

கன்றினை வாலோலை கட்டிக்  கனிகள் உதிர எறிந்து

பின்தொடர்ந்தோடி ஓர் பாம்பைப்  பிடித்துக் கொண்டாட்டினாய் போலும்

நின்திறத்தேன் அல்லேன் நம்பி  நீ பிறந்த திரு நன்னாள்

நன்று நீ நீராட வேண்டும்  நாரணா*  ஓடாதே வாராய் 8

பூணித்தொழுவினிற் புக்கு  புழுதியளைந்த  பொன் மேனி

காணப் பெரிதும் உகப்பன்  ஆகிலும் கண்டார் பருிப்பர்

நாண் எத்தனையும் இலாதாய்*   நப்பின்னை காணிற் சிரிக்கும்

மாணிக்கமே * என் மணியே*  மஞ்சனம் ஆட நீ வாராய் 9

கார்மலிமேனி நிறத்துக்  கண்ண பிரானை உகந்து

வார்மலி கொங்கை யசோதை  மஞ்சனம் ஆட்டிய ஆற்றை

பார்மலி தொல் புதுவைக்கோன்  பட்டர் பிரான் சொன்ன பாடல்

சீர்மலி செந்தமிழ் வல்லார்  தீவினை யாதும் இலரே 10

முன்பொலா இராவணன் தன்   முதுமதிள்  இலங்கை வேவித்து

அன்பினால் அனுமன் வந்து   ஆங்கு அடியிணை பணிய நின்றார்க்கு

என்பெலாம் உருகி உக்கிட்டு  என்னுடை நெஞ்ச மென்னும்

அன்பினால் ஞான நீர் கொண்டு  ஆட்டுவன் அடியனேனே/

 

மாயமான் மாயச் செற்ற  மருதிற நடந்து

வையம் தாயமா பரவை பொங்கத்  தடவரை திரித்து

வானோர்க்கு  ஈயுமால் எம்பிரானார்க்கு  என்னுடைச் சொற்களென்னும்

தூயமா மாலை கொண்டு  சூட்டுவன் தொண்டனேனே/

சூட்டு நன்மா்லகள்  தூயன ஏந்தி

விண்ணோர்கள் நன்னீர் ஆட்டி அம் தூபம் தராநிற்கவே அங்கு

ஓர் மாயையினால் ஈட்டிய வெண்ணெய் தொடு உண்ணப் போந்து

இமிலேற்றுவன் கூன்  

கோட்டிடை யாட்டின கூத்து அடலாயர் தம் கொம்பினுக்கே/

காடுகள் ஊடுபோய்க்  கன்றுகள் மேய்த்து மறியோடி

கார்க்கோடற் பூச்சூடி வருகின்ற தாமோதரா* கற்றுத் தூளிகாண்  உன்னுடம்பு

பேடை மயிற் சாயற் பின்்ன மணாளா*  நீராட்டமைத்து வைத்தேன்

ஆடி அமுதுசெய் அப்பனும் உண்டிலன்  உன்னோடுடனே உண்பான்/

திண்ணார்  வெண் சங்குடையாய்*

  திருநாள் திருவோணம்

இன்றெழு நாள் முன் பண்ணோ் மொருியாரைக் கூவி  

முளையட்டிப் பல்லாண்டு கூறு வித்தேன்

கண்ணாலஞ் செய்யக் கறியும் கலத்தது ு

அரிசியும் ஆக்கி வைத்தேன்

கண்ணா* நீ நாளைத் தொட்டுக் கன்றின் பின்போகேல் ு

கோலஞ்செய்து இங்கேயிரு/  

  


5.  ஆனிரை

அனிரை மேய்க்க நீ போதி  அருமருந்தாவதறியாய்

கானகம் எல்லாம் திரிந்து  உன் கரிய திருமேனி வாட

பானையிற் பாலைப் பருகிக்  பற்றாதார் எல்லாம் சிரிப்ப

தேனில் இனிய பிரானே*  செண்பகப் பூச்சூட்ட வாராய் 1

கருவுடை மேகங்கள் கண்டால்  உன்்னக்கண்டால் ஒக்கும் கண்கள்

உருவுடையாய்* உலகேழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாய்*

திருவுடையாள் மணவாளா*  திருவரங்கத்தே கிடந்தாய்*

மருவி மணம் கமழ்கின்ற  மல்லிகைப் பூச்சூட்ட வாராய் 2

மச்சொடு மாளிகை யேறி  மாதர்கள் தம்மிடம் புக்கு

கச்சொடு பட்டைக் கிருித்துக் காம்பு  துகிலவை கீறி

நிச்சலும் தீமைகள் செய்வாய்*  நீள் திருவேங்கடத்தெந்தாய்

பச்சைத் தமனகத்தோடு  பாதிரிப் பூச்சூட்ட வாராய் 3

தெருவின் கண் நின்று  இளவாய்ச்சிமார்களை தீமை செய்யாதே

மருவும் தமகனமும் சீர்  மாலை மணம் கமழ்கின்ற

புருவமும் கருங்குழல் நெற்றி  பொலிந்த முகிற் கன்று போலே

உருவம் அழகிய நம்பீ  உகந்திவை சூட்ட நீ வாராய் 4

புள்ளின் வாய்பிளந்திட்டாய்*  பொருகரியின் கொம்பொசித்தாய்

கள்ள அரக்கியை மூக்கொடு  காவலனைத் தலை கொண்டாய்

அள்ளி நீ வெண்ணெய் விழுங்க  அஞ்சாதடியேன் அடித்தேன்

தௌ்ளிய நீரில் எழுந்த  செங்கழு நீர் சூட்ட வாராய் 5

எருதுகளோடு பொருதி  ஏதும் உலோபாய் காண் நம்பீ*

கருதிய தீமைகள் செய்து  கஞ்சனைக் கால்கொடு பாய்ந்தாய்

தெருவின் கண் தீமைகள்  செய்து  சிக்கென மல்லர்களோடு

பொருது வருகின்ற பொன்னே*  புன்னைப் பூச்சூட்ட வாராய் 6

குடங்கள் எடுத்தேறவிட்டுக்  கூத்தாட வல்ல எம்கோவே

மடங்கள் மதிமுகத்தாரை  மால் செய்யவல்ல என் மைந்தா

இடந்திட்டு  இரணியன் நெஞ்சை  இருபிளவாக முன்கீண்டாய்

குடந்தை கிடந்த எம்கோவே*  குருக்கத்திப் பூச்சூட்ட வாராய் 7

 

சீமாலிகன் அவனோடு  தோழமை கொள்ளவும் வல்லாய்

சாமாறவனை நீ யெண்ணிச்  சக்கரத்தால் தலை கொண்டாய்

ஆமாறறியும் பிரானே*  அணியரங்கத்தே கிடந்தாய்*

ஏமாற்றம் என்னை தவிர்த்தாய்   இருவாட்சிப் பூச்சூட்ட வாராய்   8

அண்டத்தமரர்கள் சூழ  அத்தாணியுள் அங்கிருந்தாய்

தொண்டர்கள் நெஞ்சில் உறைவாய்  துாமலராள் மணவாளா*

உண்டிட்டு உலகினை ஏழும்  ஓர் ஆலிலையில் துயில் கொண்டாய்

கண்டு நான் உன்னை உகக்க  கருமுகைப் பூச் சூட்டவாராய் 9

செண்பகம் மல்லிகை யோடு  செங்கழுநீர்  இருவாட்சி

எண்பகர் பூவும் கொணர்ந்தேன்   இன்றிவை சூட்டவா என்று

மண்பகர் கொண்டானை  ஆய்ச்சி மகிழ்ந்துரை செய்த இம்மாலை

பண்பகர் வில்லிபுத்துார்க்கோன்  பட்டர்பிரான் சொன்ன பத்தே 10

6.   இந்திரனோடு

இந்திரனோடு பிரமன்  ஈசன் இமையவரெல்லாம்

மந்திர மாமலர் கொண்டு  மறைந்து உவராய் வந்து நின்றார்

சந்திரன் மாளிகை சேரும்  சதுரர்கள் வௌ்ளறை நின்றாய்

அந்தியம் போதிதுவாகும்  அழகனே* காப்பிட வாராய்   1

கன்றுகள் இல்லம் புகுந்து  கதறுகின்ற பசுவெல்லாம்

நின்றோருிந்தேன் உன்்னக்கூவி  நேசமேல் ஒன்றும் இலாதாய்*

மன்றில் நில்லேல் அந்திப் போது  மதிள் திருவௌ்ளறை நின்றாய்

நன்று கண்டாய் என்தன் சொல்லு  நானுன்னைக் காப்பிட வாராய் 2

செப்போது மேன்முலையார்கள்  சிறுசோறும் இல்லம் சிதைத்திட்டு

அப்போது நானுரப்பபோய்  அடிசிலும் உண்டிலை யாள்வாய்*

முப்போதும் வானவரேத்தும்  முனிவர்கள் வௌ்ளறை நின்றாய்

இப்போது நானொன்றும் செய்யேன்  எம்பிரான்* காப்பிட வாராய் 3

கண்ணில் மணல்கொடு துாவிக்  காலினால் பாய்ந்தனை யென்றென்று

எண்ணரும் பிள்ளைகள் வந்திட்டு  இவரால் முறைபடுகின்றார்

கண்ணனே*  வௌ்ளறை நின்றாய்  கண்டாரோடே தீமை செய்வாய்

வண்ணமே வேலயதொப்பாய்*  வள்ளலே* காப்பிட வாராய் 4

பல்லாயிரவர் இவ்வூரில் பிள்்ளகள்  தீமைகள் செய்வார்

எல்லாம் உன் மேலன்றிப்போகாது*  எம்பிரான்* நீயிங்கே வாராய்

நல்லார்கள் வௌ்ளறை நின்றாய்*  ஞானச்சுடரே* உன் மேனி

சொல்லார வாழ்த்தி நின்றேத்திச்  சொப்படக் காப்பிட வாராய் 5

கஞ்சன் கறுக்கொண்டு நின்மேல்  கருநிறச் செம்மயிர்ப் பேயை

வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்தான்  என்பதோர் வார்த்தையும் உண்டு

மஞ்சு தவழ்மணி மாட  மதிள் திரு வௌ்ளறை நின்றாய்

அஞ்சுவன் நீயங்கு நிற்க  அழகனே* காப்பிட வாராய் 6

கள்ளச் சகடும் மருதும்  கலக்கருிய உதை செய்த

பிள்்ளயரசே*  நீ பேயைப் பிடித்து முலையுண்ட பின்னை

உள்ளவாென்றும் அறியேன்  ஒளியுடை வௌ்ளறை நின்றாய்

பள்ளிகோள் போதிதுவாகும்  பரமனே* காப்பிட வாராய் 7

இன்ப மதனை உயர்த்தாய்*  இமையவர்கென்றும் அரியாய்*

கும்ப களிறட்ட கோவே*  கொடுங்கஞ்சன் நெஞ்சினிற் கூற்றே*

செம்பொன் மதிள் வௌ்ளறையாய்*  செல்வத்தினால் வளர் பிள்ளாய்*

கம்ப கபாலிகாண் அங்கு  கடிதோடி காப்பிட வாராய் 8

இருக்கொடு நீர்சங்கிற் கொண்டிட்டு  எருில்மறையோர் வந்து நின்றார்

தருக்கேல் நம்பி* சந்தி நின்று  தாய்சொல்லுக் கொள்ளாய் சில நாள்

திருக்காப்பு நானுன்னைச் சாத்த  தேசுடை வௌ்ளறை நின்றாய்*

உருக்காட்டும் அந்தி விளக்கு  இன்று ஒளிகொள்ள ஏற்றுகேன் வாராய் 9

போதமர் செல்வக் கொழுந்து  புணர் திரு வௌ்ளறை யானை

மாதர்க்குயர்ந்த அசோதை   மகன் தன்னைக் காப்பிட்ட மாற்றம்

வேதப் பயன்கொள்ள வல்ல  விட்டுச்சித்தன் சொன்ன மாலை

பாதப் பயன் கொள்ள வல்ல  பத்தருள்ளார் வினை போமே 10

7.  சென்னியோங்கு

சென்னியோங்கு   தண்திருவேங்கடமுடையாய்

உலகு தன்னை வாழ நின்ற நம்பி  தாமோதரா* சதிரா*

என்்னயும் என் உடைமையும்  உன் சக்கரப் பொறி யொற்றிக்கொண்டு

நின்னருளே புரிந்திருந்தேன்  இனி என் திருக்குறிப்பே 1

பறவையேறு பரமபுருடா*   நீ என்்னக் கைக்கொண்டபின்

பிறவியென்னும் கடலும் வத்தி  பெரும் பதமாகின்றதால்

இறவு செய்யும் பாவக்காடு   தீக்கொளீ இவேகின்றதால்

அறிவையென்னும் அமுத ஆறு   தலைப்பற்றி வாய்க்கொண்டதே 2

எம்மனா* என் குலதெய்வமே  என்னுடைய நாயகனே  

நின்னுளேனுய்ப் பெற்ற நன்மை  இவ்வுலகினில் யார் பெறுவார்

நம்மன்போலே வீழ்த்தமுக்கும்  நாட்டில் உள்ள பாவமெல்லாம்

சும்மெனாதே கைவிட்டோடித்  தூறுகள் பாய்தனவே 3

கடல்கடைந்து அமுதங்கொண்டு  கலசத்தை நிறைத்தாற்போல்

உடல் உருகி வாய் திறந்து  மடுத்துன்னை நிறைத்துக்கொண்டேன்

கொடுமைசெய்யும்  கூற்றமும்  என் கோலாடி குறுகப்பெறா

தடவரைத்தோள் சக்ரபாணி  சார்ங்கவிற் சேவகனே 4

பொன்னைக்கொண்டு உரைகல்மீதே  நிறமெழ உரைத்தாற்போல்

உன்னைக்கொண்டு என் நாவகம்பால்  மாற்றின்றி உரைத்துக்கொண்டேன்

உன்னைக்கொண்டு என்னுள் வைத்தேன்  என்்னயும் உன்னிலிட்டேன்

என்னப்பா*  என் இருOகேசா*  என்னுயிர்க் காவலனே 5

உன்னுடைய விக்கிரமம்  ஒன்ெருியாமல் எல்லாம்

என்னுடைய் நெஞ்சகம்பால்  சுவர் வருியெழுதிக்கொண்டேன்

மன்னடங்க மழுவலங்கைக் கொண்ட  இராம நம்பீ*

என்னிடை வந்தெம்பெருமான்  இனியெங்குப் போகின்றதே* 6

* பருப்பதத்துக் கயல்பொறித்த   பாண்டியர் குலபதிபோல்

திருப்பொலிந்த சேவடி  என் சென்னியின் மேல்பொறித்தாய்  

மருப்பொசித்தாய்*  மல்லடர்த்தாய்*  என்றென்றும் உன் வாசகமே

உருப்பொலிந்த நாவினேனை  உனக்குரித் தாக்கினையே       7

அனந்தன்பாலும் கருடன்பாலும்   ஐதுநொய்தாக வைத்து

என் மனந்தனுதுள்ளே வந்து வைகி  வாழச்செய்தாய்  எம்பிரான்

நினைந்து என்னுள்ளே நின்று நெக்குக்   கண்கள் அசும்பொழுக

நினைந்திருந்தே சிரமம் தீர்ந்தேன்  நேமி நெடியவனே 8

பனிக்கடலில் பள்ளிகோளைப்  பழக விட்டு

ஓடிவந்துன் மனக்கடலில் வழவல்ல   மாயமணாள நம்பி

தனிக்கடலே* தனிச்சுடரே*   தனியுலகே*  என்றென்று

உனக்கிடமாயிருக்க  என்்ன உனக்கு உரித்திக்கி்னயே 9


தடவரைவாய் மிளிர்ந்து மின்னும்  தவள நெடுங்கொடிப் போல்

சுடரொளியாய் நெஞசினுள்ளே  தோன்றும் என் சோதி நம்பி

வடதடமும் வைகுந்தமும்  மதில் துவராபதியும்

இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு  என்பால் இடவகை கொண்டனையே 10

வேயர்தங்கள் குலத்துதித்த  விட்டுசித்தன் மனத்தே

கோயில் கொண்ட கோவலனைக்  கொழுங்குளிர் முகில் வண்ணனை

ஆயரேற்றை அமரர்கொவை  அந்தணர்தம் அமுதத்தினை

சாயைபோலப் பாடவல்லார்  தாமும் அணுக்கர்களே 11


8. அமலனாதிபிரான்

ஆபாத  சூடமநுபூய ஹரிம்ஸயாநம்

மத்யே கவேர துஹிதுர் முதிதாந்தராத்மா

அத்ரஷ்ட்ருதாம் நயநயோர் விஷயாந்தராணாம்

யோநிச்சிகாயமநவை  முநிவாஹநந்தம்

காட்டவே கண்ட பாத கமல  நல்லாடை யுந்தி

தேட்டரும் உதர  பந்தம்  திருமார்பு கண்டம் செவ்வாய்

வாட்டமில்  கண்கள் மேனி முனியேறித் தனி புகுந்து

பாட்டினால் கண்டு வாழும் பாணர்தாள் பரவினோமே

அமலனாதிபிரான்  அடியார்க்கு என்னைஆட்ப்படுத்த விமலன்

விண்ணவர்கோன்  விரையார் பொருில்  வேங்கடவன்

நிமலன்  நின்மலன் நீதி வானவன் நீள்மதிள் அரங்கத்தம்மான்  

திருக்கமலபாதம் வந்து  என் கண்ணினுள்ளன வொக்கின்றதே 1

உவந்த  உள்ளத்தனாய்  உலகமளந்தண்டமுற

நிவந்த  நீள்முடியன்  அன்று நோ்ந்த நிசாசரரை

கவர்ந்த வெங்கணைக் காகுத்தன்  கடியார் பொருில் அரங்கத்தம்மான்

அரைச் சிவந்த  ஆடையின் மேல் சென்ற தாம் என் சிந்த்னயே* 2

*மந்தி பாய்  வட வேங்கட மாமலை

வானவர்கள் சந்தி செய்ய நின்றான்  அரங்கத்தரவி ணயான்

அந்தி போல் நிறத்தாடையும்   அதன்மேல் அயனை படைத்த தோர் எருில்

உந்தி மேல் அதன்றோ*  அடியேன் உள்ளத்தின் உயிரே* 3

சதுரமா மதிள் சூழ் இலங்கைக்கு  இறைவன் தலைபத்து உதிர வோட்டி

ஓர் வெங்க்ணய்  உய்த்தவன் ஓத வண்ணன்

மதுரமா வண்டு பாட மாமயிலாட அரங்கத்தம்மான்

திருவயித்துதர பந்தம் என் உள்ளத்துள் நின்று உலாகின்றதே* 4

பாரமாய  பழவினை பற்றறுத்து

என்்னத் தன் வாரமாக்கி வைத்தான்  வைத்ததன்றி என்னுள் புகுந்தான்

கோர மாதவம் செய்தனன் கொலறியேன் அரங்கத்தம்மான்      

திரு ஆரமார்வது அன்றோ*  அடியேனை ஆட்கொண்டதே 5

துண்ட வெண்பிறையன்  துயர் தீர்த்தவன்

அஞ்சிறைய வண்டுவாழ்  பொருில் சூழ் அரங்கநகர் மேய அப்பன்

அண்டரண்ட பகிரண்டத்து ஒரு மாநிலம்   எழுமால்வரை

முற்றும் உண்ட கண்டம் கண்Oர் அடியேனை உய்யக்கொண்டதே* 6


கையினார் சுரிசங்கனலாருியர்

நீள்வரைபோல் மெய்யனார் துளப விரையார்  கமழ் நீள்முடி ுெயம் ஐயனார்

அணியரங்கனார் அரவினணை இசை மேய மாயனார்

செய்யவாய் ஐயோ*  என்னைச் சிந்தை கவர்ந்ததுவே* 7

பரியனாகி வந்த அவுணனுடல் கீண்ட

அமரர்க்கு அரிய ஆதிப்பிரான் அரங்த்தமலன் முகத்து

கரியவாகிப் புடைபரந்து மிளிர்ந்து  செவ்வரியோடி

நீண்ட அப்பெரிய வாய கண்கள்  என்னை பேதமை செய்தனவே* 8

*ஆலமா மரத்தின் இலைமேல்  ஒரு பாலகனாய்

ஞாலமேழும் உண்டான்  அரங்கத்தரவினணையான்

கோலமா மணியாரமும்  முத்துத்தாமமும் முடிவில்லதோர் எருில்

நீலமேனி ஐயோ*  நிறை கொண்டதென் நெஞ்சினையே 9

கொண்டல் வண்ணனைச்  கோவலனாய் வெண்ணை  உண்ட வாயன்

என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை

அண்டர்கோன் அணியரங்கன்  என் அமுதினைக்  கண்ட கண்கள்

மற்ென்றினைக் காணாவே 10


10.  கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு

நாதமுனிகள் அருளிச்செய்த தனியன்கள்

அவிதித விஷயாந்தரச் சடாரே

உபநிஷதாம் உபகாந மாத்ர போக

அபிச குணவசாத் ததேக சேஷீ

மதுரகவிர் ஹ்ருதயே மமாவிரஸ்து

வேென்றும் நானறியேன்  வேதம் தமிழ் செய்த

மாறன் சடகோபன்   வண்குருகூர் ஏறு எங்கள்

வாழ்வாமென்றேத்தும்   மதுரகவியார் எம்மை

ஆள்வார் அவரே யரண்

கலிவிருத்தம்

கண்ணிநுண் சிறுதாம்பினால்  கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெருமாயன்

என்னப்பனில்

நண்ணித் தென்குருகூர் நம்பி யென்றக்கால்

அண்ணிக்கும் அமுதூறும் என்னாவுக்கே  1

நாவினால் நவிற்று  இன்பமெய்தினேன்

மேவினேன்  அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே

தேவு மற்றறியேன்   குருகூர்நம்பி

பாவினின்னிசை  பாடித்திரிவனே  2

திரிதந்தாகிலும் தேவபிரானுடைக்

கரியகோலத்  திருவுரு காண்பன் நான்

பெரிய  வண்குருகூர் நகர் நம்பிக்கு ஆளுரியனாய்

அடியேன் பெற்ற நன்மையே  3

நன்மையால் மிக்க  நான்மறையாளர்கள்

புன்மையாகக்  கருதுவர் ஆதலின்

அன்்னயாய் அத்தனாய்  என்னையாண்டிடும் தன்மையான்

சடகோபன் என் நம்பியே  4

நம்பினேன்  பிறர்  நன்பொருள் தன்்னயும்

நம்பினேன்  மடவாரையும் முன்னெலாம்

செம்பொன் மாடத்   திருக்குருகூர் நம்பிக்கு அன்பனாய்

அடியேன் சதிர்த்தேன் இன்றே  5

இன்றுதொட்டும்   எழுமையும் எம்பிரான்

நின்று  தன்புகழ்   ஏத்த அருளினான்

குன்றமாடத்   திருகுருகூர் நம்பி

என்றுமென்னை  இகழ்விலன் காண்மினே  6

கண்டு கொண்டென்னை  காரிமாறப்பிரான்

பண்டை வல்வினை பாற்றியருளினான்

எண் திசையும்  அறிய இயம்புகேன்

ஒன் தமிழ்ச் சடகோபன் அருளையே  7


அருள்கொண்டாடும் அடியவரின் புற

அருளினான்  அவ் வருமறையின் பொருள்

அருள் கொண்டு ஆயிரம் இன் தமிழ் பாடினான்

அருள் கண்Oர்  இவ்வுலகினில் மிக்கதே  8

மிக்கவேதியர்  வேதத்தின் உட்பொருள்

நிற்கப் பாடி  என்நெஞ்சுள்  நிறுத்தினான்

தக்க சீர்ச்  சடகோபன் என் நம்பிக்கு

ஆட்புக்ககாதல்  அடிமைப் பயினன்றே  9

*பயன்அன்றாகிலும்  பாங்கல் ஆராகிலும்

செயல் நன்றாகத்  திருத்திப் பணிகொள்வான்

குயில் நின்றாற் பொருில் சூழ்   குருகூர் நம்பி

முயல்கின்றேன்  உந்தன் மொய்கழற்கு அன்பையே  10

அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்கு எல்லாம்  அன்பன்

தென் குருகூர் நகர் நம்பிக்கு        

அன்பனாய்  மதுரகவி சொன்ன சொல்  நம்புவார்பதி

வைகுந்தம் காண்மினே  11

கண்ணிநுண் சிறுதாம்பினால்  கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெருமாயன்

என்னப்பனில்

நண்ணித் தென்குருகூர் நம்பி யென்றக்கால்

அண்ணிக்கும் அமுதூறும்  என்னாவுக்கே


ஸ்ரீ

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம :

பெரிய திருமொருித் தனியன்கள்

கலயாமி கலித்த்வம் ஸம் கவிம் லோக திவாகரம் *

யஸ்ய கோபி ப்ரகாஸாபி ஆவித்யம் நிஹதம் தம :

திருக்கோட்டியூர் நம்பி

வாருி பரகாலன் வாருி கலிகன்றி

வாருி குறையலு}ர் வாழ்வேந்தன்

வாருியரோ மாயோன் வாள் வலியால் மந்திரங்கொள்  

மங்கையர்கோன் தூயோன் சுடர்மான வேல்

எம்பெருமானார்

நெஞ்சுக்கு இருள் கடிதீபம்  அடங்கா நெடும்பிறவி

நஞ்சுக்கு நல்லமுதம்  தமிழஃ நன்னூல் துறைகள்

அஞ்சுக் கிலக்கியம் ஆரண சாரம் பரசமயப்

பஞ்சுக் கனலின் பொறி பரகாலன் பனுவல்களே/

ஆழ்வான்

எங்கள் கதியே* இராமானுச முனியே*

சங்கைகெடுத்து ஆண்ட தவராசா*  

பொங்குபுகழ் மங்கையர்கோன் ஈந்த மறை ஆயிரமனைத்தும்

தங்கும் மனம் நீ எனக்குத் தா


ஸ்ரீ

திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த

பெரிய திருமொருி

1  வாடினேன்

 

வாடினேன் வாடி  வருந்தினேன் மனத்தால்  

பெருந்துயர் இடும்பையில் பிறந்து

கூடினேன்  கூடி இளையவர் தம்மோடு

அவர்தரும் கலவியே கருதி

ஓடினேன் ஓடி உய்வதோர் பொருளால்

உணர்வெனும் பெரும் பதந் தெரிந்து

நாடினேன்  நாடி  நான்  கண்டு கொண்டேன்

நாராயணா என்னும் நாமம் 1

ஆவியே* அமுதே* எனநினைந்து உருகி

அவரவர் பணைமுலை துணையா

பாவியேன் உணராது எத்தனை பகலும்

பழுது போய் ஒருிந்தன நாள்கள்

தூவிசோ் அன்னம் துணையொடும் புணரும்  

சூழ்புனல் குடந்தையே தொழுது

என் நாவினால் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன்  

நாராயணா என்னும் நாமம் 2

சேமமே வேண்டித் தீவினை பெருக்கித்

தெரிவைமார் உருவமே மருவி

ஊமனார் கண்ட கனவிலும் பழுதாய்

ஒருிந்தன கருிந்த அந் நாள்கள்

வாமனார் தாதை நம்முடை அடிகள்

தம் அடைந்தார் மனத்து இருப்பார்

நாமம் நானுய்ய நான் கண்டு கொண்டேன்  

நாராயணா வென்னும் நாமம 3

வென்றியே வேண்டி வீழ்பொருட்கு இரங்கி

வேல்கணார் கலவியே கருதி

நின்றவா நில்லா நெஞ்சினை உடையேன்

என்செய்கேன்> நெடு  விசும்பணவும்

பன்றியாய் அன்று பாரகம் கீண்ட

பாருியான் ஆருியான் அருளே

நன்று நானுய்ய நான் கண்டு  கொண்டேன்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 4

கள்வனேன் ஆனேன் படிறு  செய்திருப்பேன்

கண்டவா திரிதந்தேனேலும்

தௌ்ளியேன் ஆனேன் செல் கதிக்கமைந்தேன்

சிக்கெனத் திருவருள் பெற்றேன்

உள்ளெலாம் உருகிக் குரல் தழுத்து ஒழுந்தேன்

உடம்பெலாம் கண்ண நீர் சோர

நள்ளிருள் அளவும் பகலும் நான் அரைப்பேன்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 5

*எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச் சுற்றம்

எனக்கரசு என்னுடை  வாணாள்

அம்பினால் அரக்கர் வெருக்கொள நெருக்கி

அவருயிர் செகுத்த எம் அண்ணல்

வம்புலாஞ் சோலை மா மதிள்

தஞ்சை மாமணிக் கோயிலே வணங்கி

நம்பிகாள் உய்ய நான் கண்டு கொண்டேன்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 6

இப் பிறப்பறியீர்  இவர் அவர் என்னீர்

இன்னதோர் தன்மை என்று உணரிர்

கற்பகம்* புலவர் களைகண்* என்றுலகில்

கண்டவா தொண்டரைப் பாடும்

சொற் பொருள் ஆளீர்* சொல்லுகேன் வம்மின்

சூழ்புனல் குடந்தையே தொழுமின்

நற்பொருள் காண்மின் பாடி நீ உய்மின்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 7

கற்றிலேன் கலைகள்  ஐம்புலன் கருதும்

கருத்துளே திருத்தினேன் மனத்தை

பெற்றிலேன் அதனால் பேதையேன் நன்மை

பெரு நிலத்தார் உயிர்க்கெல்லாம்

செற்றமே வேண்டித் திரிதர்வேன் தவிர்ந்தேன்

செல் கதிக்கு உய்யுமாரு எண்ணி

நல் துணையாகப் பற்றினேன் அடியேன்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 8

* குலந் தரும்  செல்வந் தந்திடும்  

அடியார் படுதுயர் ஆயின வெல்லாம்

நிலந்தரம் செய்யும் நீள்விசும்பு அருளும்

அருளொடு பெரு நிலமளிக்கும்

வலந்தரும் மற்றுந் தந்திடும்  

பெற்ற தாயினு மாயின செய்யும்

நலந்தருஞ் சொல்்ல நான் கண்டு கொண்டேன்

நாராயணா வென்னும் நாமம் 9

மஞ்சுலாஞ் சோலை வண்டறை மாநீர்

மங்கையார் வாள் கலி கன்றி

செஞ்சொலால் எடுத்த தெய்வ நன் மாலை

இவைகொண்டு சிக்கெனத் தொண்Oர்

துஞ்சும் போது அரைமின் துயர்வரில் நினைமின்

துயரிலீர்* சொல்லிலும் நன்றாம்

நஞ்சுதான் கண்Oர் நம்முடைய வினைக்கு

நாராயணா வென்னும் நாமம் 10


2 -அங்கண் ஞாலம::

அங்கண் ஞாலம் அஞ்ச  அங்கோர் ஆளரியாய்

அவுணன் பொங்க ஆகம் வள்ளுகிரால்  போழ்ந்த புனிதன் இடம்

பைங்கண் ஆனைக்கொம்பு கொண்டு  பத்திமையால்

அடிக்கீழ் செங்கண் ஆளியிட்டு இறஞ்சும்  சிங்கவௌ் குன்றமே 1

அலைத்த பேழ்வாய்  வாள் எயிற்றோர் கோளரியாய்

அவுணன் கொலைக்  கையாளன் நெஞ்சிடந்த  கூர் உகிராளனிடம்

மலைத்த செல் சாத்தெறிந்த பூசல்   வன் துடிவாய்கடுப்ப

சிலைக்கை வேடர் தெருிப்பறாத  சிங்கவௌ் குன்றமே 2

ஏய்ந்த பேழ்வாய்  வாள் எயிற்றோர் கோளரியாய்

அவுணன் வாய்ந்த ஆகம் வள் உகிரால்   வகிர்ந்த அம்மானதிடம்

ஓய்ந்த மாவும் உடைந்த குன்றும்  அன்றியும் நின்ற அழலால்

தேய்ந்த வேயும் அல்லதில்லாச்  சிங்கவௌ் குன்றமே 3

எவ்வும் வெவ்வேல் பொன் பெயரோன்  ஏதலன் இன்னுயிரை வவ்வி

ஆகம் வள்ளுகிரால்  வகிர்ந்த அம்மானதிடம்

கவ்வும் நாயும் கழுகும்  உச்சிப் போதோடு கால்சுழன்று

தெய்வம் அல்லால் செல்லவொண்ணாச்   சிங்கவௌ் குன்றமே 4

மென்ற பேழ்வாய்  வாள் எயிற்றோர் கோளரியாய்

அவுணன் பொன்ற ஆகம் வள் உகிரால்   போழ்ந்த புனிதன் இடம்

நின்ற செந்தீ மொண்டு சூறை  நீள் விசும்பூடு அரிய

சென்று காண்டற்கரிய கோயில் சிங்கவௌ் குன்றமே 5

எரிந்த பைங்கண் இலங்கு பேழ்வாய்  எயிற்ெடு இது எவ்வுரு என்று

இரிந்து வானோர் கலங்கியோட  இருந்த அம்மானதிடம்

நெரிந்த வேயின் முரையுள் நின்று   நீள் நெறி  வாய்  உழுவை

திரிந்த ஆனைச் சுவடுபார்க்கும்  சிங்கவௌ் குன்றமே 6

முனைத்த சீற்றம் விண்சுடப்போய்  மூவுலகும் பிறவும்

அனைத்தும் அஞ்ச ஆளரியாய்  இருந்த அம்மானதிடம்

கனைத்த தீயும் கல்லுமல்லா  வில்லுடை வேடருமாய்

தினைத்தனையுஞ் செல்லவொண்ணாச்   சிங்கவௌ் குன்றமே 7

நாத்தழும்ப நான்முகனும்  ஈசனுமாய் முறையால் ஏத்த

அங்கோர் ஆளரியாய்  இருந்த அம்மானதிடம்

காய்த்த வாகை நெற்று ஒலிப்பர்  கல்லதர் வேய்ங்கரை போய்

தேய்த்த தீயால் விண்சிவக்கும்  சிங்கவௌ் குன்றமே 8

நல்்ல நெஞ்சே* நாம்தொழுதும்  நம்முடை நம்பெருமான்

அல்லி மாதர் புல்க நின்ற  ஆயிரந்தோளன் இடம்

நெல்லி மல்கிக் கல்லுடைப்பப்  புல்லிலையார்த்து

அதர்வாய் சில்லு சில்லென்று அலறாத   சிங்கவௌ் குன்றமே 9

செங்கண் ஆளியிட்டு இறைஞ்சும்  சிங்கவௌ் குன்றுடைய

எங்கள் ஈசன் எம்பிரானை  இருந் தமிழ் நூற்புலவன்

மங்கை யாளன் மன்னுதொல் சீர்   வண்டறைதார்க் கலியன்

செங்கை யாளன் செஞ்சொல் மாலை   வல்லவர் தீதிலரே 10

3    தாயே தந்தை

தாயே தந்தையென்றும்  தாரமே கிளை மக்களென்றும்

நோயே பட்டொருிந்தேன் உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்

வேயேய் பூம்பொருில்சூழ் விரையார் திருவேங்கடவா*

நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கியாள் என்னைக் ஆட்கொண்டருளே/ 1

மானேய் கண்மடவார்  மயக்கிற்பட்டு மாநிலத்து

நானே நானாவித  நரகம் புகும் பாவஞ்செய்தேன்

தேனேய் பூம்பொருில்சூழ்  திருவேங்கட மாமலை

என் ஆனாய்* வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 2

கொன்றேன் பல்லுயிரைக்  குறிக்கோள் ஒன்று இலாமையினால்

என்றேனும் இரந்தார்க்கு  இனிதாக உரைத்தறியேன்

குன்றேய் மேகமதிர்  குளிர்  மாமலை வேங்கடவா*

அன்றே வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 3

குலந்தான் எத்த்னயும்  பிறந்தே இறந்து எய்த்தொருிந்தேன்

நலந்தான் ஒன்றுமிலேன்   நல்லதோர் அறஞ் செய்துமிலேன்

நிலந்தோய் நீள்முகில்சோ்  நெறியார் திருவேங்கடவா*

அலந்தேன் வந்தடைந்தேன்  அடியேனை  ஆட்கொண்டருளே/ 4

எப் பாவம் பலவும்  இவையே செய்து இளைத்தொருிந்தேன்

துப்பா* நின்னடியே  தொடர்ந்து ஏத்தவுங் கற்கின்றிலேன்

செப்பார் திண்வரைசூழ்  திருவேங்கட மாமலை

என் அப்பா* வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 5

மண்ணாய் நீர் எரிகால்   மஞ்சுலாவும் ஆகாசமுமாம்

புண்ணார் ஆக்கைதன்னுள்  புலம்பித் தளர்ந்து எய்த்தொருிந்தேன்

விண்ணார் நீள்சிகர  விரையார் திரு வேங்கடவா*

அண்ணா* வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 6

தெரியேன் பாலகனாய்ப்  பலதீமைகள் செய்துமிட்டேன்

பெரியேன் ஆயினபின்  பிறர்க்கே உரைத்து ஏரையானேன்

கரிசோ் பூம்பொருில் சூழ்  கன மாமலை வேங்கடவா*

அரியே* வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 7

நோற்றேன் பல்பிறவி  உன்னைக் காண்பதோர் ஆசையினால்

ஏற்றேன் இப்பிறப்பே   இடருற்றனன் எம்பெருமான்*

கோற்றேன் பாய்ந்தொழுகும்   குளிர் சோலை சூழ் வேங்கடவா*

ஆற்றேன் வந்தடைந்தேன்  அடியேனை ஆட்கொண்டருளே/ 8

பற்றேல் ஒன்றுமிலேன்  பாவமே செய்து பாவியானேன்

மற்றேல் ஒன்று அறியேன்  மாயனே*எங்கள் மாதவனே*

கற்றேன் பாய்ந்தொழுகும்  கமலச்சுனை வேங்கடவா*

அற்றேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை  ஆட்கொண்டருளே/ 9

கண்ணாய் ஏழுலகுக்கு உயிராய  எம் கார்வண்ணனை

விண்ணோர் தாம் பரவும்  பொருில் வேங்கட வேதியனை

திண்ணார் மாடங்கள் சூழ்  திருமங்கையர்கோன் கலியன்

பண்ணார் பாடல் பத்தும்  பயில்வார்க்கு  இல்லை பாவங்களே/ 10

4 - நண்ணாத

 

நண்ணாத  வாளவுணர்  இடைப்புக்கு

வானவரைப் பெண்ணாகி  அமுதூட்டும் பெருமானார்

மருவினிய தண்ணார்ந்த கடல்மல்லைத்  தலசயனத் துறைவாரை

எண்ணாதே இருப்பாரை  இறைப்பொழுதும் எண்ணோமே 1

பார்வண்ண மடமங்கை  பனிநன் மா மலர்க்கிழத்தி

நீர்வண்ணன் மார்வகத்தில்  இருக்கையை முன்நினைந்து அவனூர்

கார்வண்ண அமுது முந்நீர்க்  கடல்மல்லைத் தலசயனம்

ஆர்எண்ணும் நெஞ்சுடையார்  அவர்  எம்மை ஆள்வாரே 2

*ஏனத்தின் உருவாகி  நிலமங்கை எருில்கொண்டான்

வானத்தில் அவர் முறையால்  மகிழ்ந்தேத்தி வலங்கொள்ள

கானத்தின் கடல்மல்லைத்  தலசயனத் துறைகின்ற

ஞானத்தின் ஒளியுருவை  நினைவார் என் நாயகரே 3

விண்டாரை வென்றாவி  விலங்குண்ண மெல்லியலார்

கொண்டாடும் மல்  அகலம்  அழலேற வெஞ்சமத்துக்

கண்டாரை கடல்மல்லைத்  தலசயனத் துறைவாரை

கொண்டாடும் நெஞ்சுடையார்  அவரெங்கள் குலதெய்வமே 4

பிச்சச் சிறுபீலிச்   சமண்குண்டர் முதலாயோர்

விச்சைக்கு இறையென்னும்  அவ்விறையைப் பணியாதே

கச்சிக் கிடந்தவன் ஊர்  கடல்மல்லைத் தலசயனம்

நச்சித் தொழுவாரை  நச்சு என்தன் நன்னெஞ்சே* 5

புலன்கொள் நிதிக் குவையோடு  புரைக்  கைம்மா களிற்றினமும்

நலங்கொள் நவ மணிக்குவையும்  சுமந்தெங்கும் நான் உசிந்து

கலங்கள் இயங்கும் மல்லைக்  கடல்மல்லைத் தலசயனம்

வலங்கொள் மனத்தார்அவரை  வலங்கொள் என் மடநெஞ்சே* 6

பஞ்சிச் சிறுகூரை  உருவாகி அருவாத

வஞ்சப் பெண் நஞ்சுண்ட  அண்ணல் முன் நண்ணாத

கஞ்சைக் கடந்தவன் ஊர்  கடல்மல்்லைத் தலசயனம்

நெஞ்சில் தொழுவாரைத்  தொழுவாய் என் தூய் நெஞ்சே* 7

செழுநீர் மலர்க்கமலம்  திரையுந்து வன் பகட்டால்

உழுநீர் வயலுழவர் உழப்பின் முன் பிரைத்தெழுந்த

கழுநீர் கடிகமழும்  கடல்மல்்லைத் தலசயனம்

தொழுநீர் மனத்தவரைத்  தொழுவாய்  என் தூய்நெஞ்சே* 8

பிணங்கள் இடுகாடதனுள்  நடமாடு பிஞ்ஞகனோடு

இணங்கு திருச்சக்கரத்து  எம் பெருமானார்க் கிடம்

விசும்பில் கணங்கள் இயங்கும் மல்லைக்  கடல்மல்லைத் தலசயனம்

வணங்கு மனத்தார் அவரை  வணங்கென்றன் மடநெஞ்சே* 9

கடிகமழும் நெடுமறுகில்  கடல்மல்லைத் தலசயனத்து

அடிகள்அடியே நினையும்  அடியவர்கள் தம்மடியான்

வடிகொள் நெடு வேல் வலவன்  கலிகன்றி ஒலி வல்லார்

முடிகொள் நெடு மன்னவர்தம்  முதல்வர் முதலாவாரே 10


5  தூவிரிய

 

தூவிரிய மலர் உழக்கித்  துணையோடும் பிரியாதே

பூவிரிய மது நுகரும்  பொறிவரிய சிறுவண்டே*

தீவிரிய மறைவளர்க்கும்  புகழாளர் திருவாலி

ஏவரி வெஞ் சிலையானுக்கு  என் நிலைமை உரையாயே 1

பிணி அவிழும் நறுநீல  மலர்கிருியப் பெடையோடும்

அணிமலர்மேல் மது நுகரும்  அறுகால சிறுவண்டே*

மணிகெழுநீர் மருங்கலரும்  வயலாலி மணவாளன் பணியறியேன்

நீ சென்று  என் பயலைநோய் உரையாயே 2

நீர்வானம் மண்ணெரி காலாய்  நின்ற நெடுமால்

தன் தாராய நறுந்துளவம்  பெருந்தகையேற்கு அருளானே*

சீராரும் வளர்பொருில்சூழ்  திருவாலி வயல்வாழும்

கூர்வாய சிறுகுருகே*  குறிப்பறிந்து கூறாயே 3

தானாக நினையானேல்  தன் இனைந்து நைவேற்கு

ஓர் மீனாய கொடிநெடுவௌ்  வலிசெய்ய மெலிவேனோ>

தேன்வாய வரிவண்டே*  திருவாலி நகராளும்

ஆனாயற்கு என்னுறு நோய்  அறியச் சென்று உரையாயே 4

வாளாய கண்பனிப்ப  மென்முலைகள் பொன்னரும்ப

நாணாளும்  நின் இனைந்து நைவேற்கு   

ஓ* மண்ணளந்த தாளாளா* தண்குடந்தை நகராளா*

வரையெடுத்த தோளாளா* என்தனக்கோர் துணையாளன் ஆகாயே* 5

தாராய தண்துளவ  வண்டு உழுத வரைமார்பன்

போரானைக் கொம்பொசித்த  புட்பாகன் என்னம்மான்

தேராரும் நெடுவீதித்  திருவாலி நகராளும்

காராயன் என்னுடைய   கனவளையும் கவர்வானோ> 6

கொண்டு அரவத்து இரையுலவு  குரைகடல்மேல் குலவரைபோல்

பண்டரவின் அணைக்கிடந்து  பாரளந்த பண்பாளா*

வண்டமரும் வளர்பொருில்சூழ்  வயலாலி மைந்தா*

என்கண் துயில் நீ கொண்டாய்க்கு  என் கனவளையும் கடவேனோ> 7

குயிலாலும் வளர்பொருில்சூழ்  தண்குடந்தைக் குடமாO*

துயிலாத கண்ணிணையேன்  நின் நினைந்து துயர்வேனோ

முயலாலும் இளமதிக்கே  வளையிழந்தேற்கு

இதுநடுவே வயலாலி மணவாளா*  கொள்வாயோ மணிநிறமே> 8

நிலையாளா நின் வணங்க  வேண்டாயே ஆகிலும்

என் முலையாள ஒருநாள்  உன் அகலத்தால் ஆளாயே>

சிலையாளா* மரமெய்த திறலாளா*  திருமெய்ய மலையாளா*

நீயாள வளையாள மாட்டோமே 9

மையிலங்கு கருங்குவளை  மருங்கலரும் வயலாலி

நெய்யிலங்கு சுடராருிப் படையானை   நெடுமாலை

கையிலங்கு வேல் கலியன்  கண்டு உரைத்த தமிழ்மாலை

ஐயிரண்டும் இவை வல்லார்க்கு  அருவினைகள் அடையாவே 10


6  நும்மைத் தொழுதோம்

 

நும்மைத் தொழுதோம்  நுந்தம் பணி செய்திருக்கும் நும் அடியோம்

இம்மைக்கு இன்பம் பெற்றோம்  எந்தாய்* இந்த~ரிரே*

எம்மைக் கடிதாக் கருமம் அருளி  ஆவா என்றிரங்கி

நம்மை ஒருகால் காட்டி நடந்தால்  நாங்கள் உய்யோமே>  1

* சிந்தை தன்னுள் நீங்காதிருந்த திருவே*  மருவினிய மைந்தா*

அந்தண் ஆலி மாலே*  சோலை மழ களிறே*

நந்தா விளக்கின் சுடரே*  நறையூர் நின்ற நம்பீ*

என் எந்தாய்* இந்த~ராய்* அடியேற்கு இறையும் இரங்காயே  2

பேசுகின்றது இதுவே  வையம் ஈரடியால் அளந்த

மூசி வண்டு முரலும்  கண்ணி முடியீர்*

உமைக்காணும் ஆசை யென்னும் கடலில் வீழ்ந்தி இங்கு அயர்த்தோம்

அயலாரும் ஏசுகின்றது இதுவே காணும்  இந்த~ரிரே*  3

ஆசை வழுவா தேத்தும் எமக்கிங்கு இழுக்காய்த்து

அடியோர்க்குத் தேசமறிய  உமக்கே ஆளாய்த் திரிகின்றோமுக்கு

காசின் ஒளியில் திகழும் வண்ணம்  காட்Oர் எம்பெருமான்

வாசி வல்லீர்* இந்த~ரிர்*  வாழ்ந்தே போம் நீரே*  4

தீ யெம் பொருமான் நீர் எம் பெருமான்  திசையும் இருநிலனுமாய்

எம்பெருமானாகி நின்றால்  அடியோம் காணோமால்

தாய் எம்பெருமான்  தந்தை தந்தை யாவீர்*

அடியோமுக்கே எம்பெருமான் அல்லீரோ நீர்>  இந்த~ரிரே*  5

சொல்லாது ஒருியகில்லேன்  அறிந்த சொல்லில்

நும் அடியார் எல்லாரோடும் ஒக்க   எண்ணி இருந்தீர் அடியேனை

நல்லார் அறிவீர் தீயார் அறிவீர்  நமக்கு இவ்வுலகத்தில்

எல்லாம் அறிவீர் ஈதே இறியீர்  இந்த~ரிரே*  6

மாட்Oர் ஆனீர் பணிநீர் கொள்ள  எம்மைப் பணியறியா விட்Oர்

இதனை வேறே சொன்னோம் / இந்த~ரிரே*

காட்Oர் ஆனீர்  நுந்தம் அடிகள் காட்டில்

உமக்கிந்த நாட்டே வந்து தொண்டரான  நாங்கள் உய்யோமே>  7

முன்னை வண்ணம் பாலின் வண்ணம்  முழுதும் நிலைநின்ற

பின்னை வண்ணம் கொண்டல் வண்ணம்  வண்ணம் எண்ணுங்கால்

பொன்னின் வண்ணம் மணியின் வண்ணம்  புரையும் திருமேனி

இன்ன வண்ணம் என்று காட்Oர்  இந்த~ரிரே*  8

எந்தை தந்தை தம்மான் என்று  எமர் ஏழளவும்

வந்து நின்ற தொண்டரோர்க்கே  வாசி வல்லீரால்

சிந்தை தன்னுள் முந்தி நிற்றிர்  சிறிதும் திருமேனி

இந்த வண்ணம் என்று காட்Oர்  இந்த~ரிரே*  9

ஏரார் பொருில்சூழ்  இந்த~ரில்  எந்தை பெருமானை

காரார் புறவில் மங்கை வேந்தன்  கலியன் ஒலி செய்த

சீரார் இன்சொல் மாலை  கற்றுத் திரிவார் உலகத்து

ஆரார் அவரே  அமரர்க்கு என்றும் அமரர் ஆவாரே/  10


7   பண்டை

பண்டை நான் மறையும் வௌ்வியும் கௌ்விப் பதங்களும்   

பதங்களின் பொருளும்

பிண்டமாய் விரிந்த பிறங்கொளி அனலும்   

பெருகிய புனலொடு  நிலனும்

கொண்டல் மாருதமும் குரைகடல் ஏழும்   

ஏழு மா மலைகளும் விசும்பும்

அண்டமும் தானாய் நின்ற எம்பொருமான்   

அரங்க மாநகர் அமர்ந்தானே 1

இந்திரன் பிரமன் ஈசன் என்று இவர்கள்   

எண்ணில் பல் குணங்களே இயற்ற

தந்தையும் தாயும் மக்களும் மிக்க சுற்றமும்   

சுற்றி நின்று  அகலாப் பந்தமும்

பந்த மறுப்பதோர் மருந்தும் பான்மையும்   

பல் உயிர்க்கெல்லாம்

அந்தமும் வாழ்வுமாய எம் பெருமான்  

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 2

மன்னு மா நிலனும் மலைகளும் கடலும்  

வானமும் தானவர் உலகும்

துன்னுமா இருளாய்த் துலங்கொளி சுருங்கித்  

தொல்லை நான் மறைகளும் மறைய

பின்னும் வானவர்க்கும் முனிவர்க்கும் நல்கிப்   

பிறங்கிருள் நிறங்கெட

ஒருநாள் அன்னமாய் அன்று அங்கு அருமறை பயந்தான்    

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 3

மாயிருங் குன்றம் ஒன்று மத்தாக   

மாசுணம் அதனொடும் அளவி

பாயிரும் பௌவம் பகடு விண்டலறப்   

படுதிரை விசும்பிடைப் படர

சேயிரு விசும்பும் திங்களும் சுடரும்   

தேவரும் தாமுடன் திசைப்ப

ஆயிரந்தோளால் அலைகடல் கடைந்தான்   

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 4

எங்ஙனே உய்வர் தானவர் நினைந்தால் >   

இரணியன் இலங்கு பூணகலம்

பொங்கு வெங்குருதி பொன்மலை பிளந்து   

பொருி தரும் அருவி  ஒத்திருிய

வெங்கண் வாள் எயிற்றோர் வௌ்ளி மா விலங்கல்   

விண்ணுறக் கனல் விருித்தெழுந்தது

அங்ஙனே ஒக்க அரி உருவானான்

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 5


ஆயிரம் குன்றம் சென்று தொக்கனைய   

அடல்புரை எருில்திகழ் திரள்தோள்

ஆயிரந் துணிய அடல் மழுப் பற்றி   

மற்றவன் அகல்விசும் பணைய

ஆயிரம் பெயரால் அமரர் சென்றிறைஞ்ச   

அறிது இல்லைகடல் நடுவே

ஆயிரம் சுடர்வாய் அரவணைத் துயின்றான்   

அரங்கமாநகர் அமர்ந்தானே/ 6

சுரிகுழல் கனிவாய்த் திருவினைப்பிரித்த   

கொடுமையிற் கடுவிசை அரக்கன்

எரிவிருித்து இலங்கு மணிமுடி பொடிசெய்து   

இலங்கைபாழ்  படுப்பதற்கு எண்ணி

வரிசிலை வளைய அடுசரம் துரந்து   

மறிகடல் நெறிபட

மலையால் அரிகுலம் பணிகொண்டு அலைகடல் அடைத்தான்   

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 7

ஊருியாய் ஓமத்து உச்சியாய்  

ஒருகால் உடையதோ் ஒருவனாய்  

உலகில் சூருிமால் யானைத் துயர்கெடுத்து   

இலங்கை மலங்க அன்றடு சரந்துரந்து

பாருியால் மிக்க பார்த்தனுக்கு அருளிப்   

பகலவன் ஒளிகெட

பகலே ஆருியால் அன்று அங்காருியை மறைத்தான்    

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானே 8

பேயினார் முலையூண் பிள்்ளயாய்   

ஒருகால் பெருநிலம் விழுங்கி அது உமிழ்ந்த வாயனாய்   

மாலாய் ஆலிலை வளர்ந்து  

மணிமுடி வானவர் தமக்குச் சேயனாய்

அடியேற்கு அணியனாய் வந்து  

என் சிந்தையுள் வெந்துயர் அறுக்கும்

ஆயனாய் அன்று குன்றம் ஒன்றெடுத்தான்   

அரங்கமா நகர்  அமர்ந்தானே 9

பொன்னுமா மணியும் முத்தமும் சுமந்து   

பொருதிரை மாநதி  புடை சூழ்ந்து

அன்னம் மாடுலவும் அலை புனல் சூழ்ந்த   

அரங்கமா நகர் அமர்ந்தானை

மன்னு மா மாட மங்கையர் தலைவன்   

மானவேல் கலியன் வாயொலிகள்

பன்னிய பனுவல் பாடுவார்   

நாளும் பழவினை பற்று அறுப்பாரே 10


8    பெடையடர்த்த

பெடை அடர்த்த மடவன்னம்  பிரியாது

மலர்க் கமலம் மடலொடுத்து மது நுகரும்  வயலுடுத்த திருநறையூர்

முடை அடர்த்த சிரமேந்தி  மூவுலகும் பலி திரிவோன்

இடர் கெடுத்த திருவாளன்  இணையடியே அடை நெஞ்சே* 1

கருியாரும் கனசங்கம்  கலந்தெங்கும் நிறைந்தேறி

வருியார முத்தீன்று   வளங்கொடுக்கும் திருநறையூர்

பருியாரும் விறலரக்கன்  பருமுடிகள் அவை சிதற

அழலாரும் சரந் துரந்தான்  அடியிணையே அடை  நெஞ்சே* 2

சுளைகொண்ட பலங்கனிகள்  தேன்பாய

கதலிகளின் திளைகொண்ட பழம்கெழுமித்  திகழ் சோலைத் திருநறையூர்

வளைகொண்ட வண்ணத்தன்  பின்தோன்றல்

மூவுலகோடு அளைவெண்ணெய் உண்டான்தன்  அடியிணையே அடை நெஞ்சே*  

துன்றோளித் துகில்படலம்  துன்னியெங்கும்  மாளிகைமேல்

நின்றார வான் மூடும்  நீள் செல்வத் திருநறையூர்

மன்றாரக் குடமாடி  வரை எடுத்து மரை தடுத்த

குன்றாரும் திரள்தோளன்  குரைகழலே அடை நெஞ்சே* 4

அகிற் குறடும் சந்தனமும் அம்பொன்னும் மணிமுத்தும்

மிகக் கொணர்ந்து திரையுந்தும்  வியன் பொன்னித் திருநறையூர்

பகற் கரந்த சுடராருிப்  படையான் இவ்வுலகேழும்   

புகக் கரந்த திருவயிற்றன்  பொன்னடியே அடை நெஞ்சே* 5

பொன் முத்தும் அரி உகிரும்  புரைக் கை மா கரிக்கோடும்

மின்னத் தண் திரை உந்தும்  வியன் பொன்னித் திருநறையூர்

மின்னொத்த நுண் மருங்குல்  மெல்லியலை

திருமார்வில் மன்னத்தான் வைத்து உகந்தான்  மலரடியே அடை நெஞ்சே* 6

சீர்தரைத்த கதிர்ச்செந்நெல்   செங்கமலத்து இடை இடையின்

பார் தரைத்துக் கரும்போங்கிப்  பயன் விளைக்கும் திருநறையூர்

கார்தரைத்த திருவுருவன்  கண்ணபிரான் விண்ணவர்கோன்

தார்தரைத்த துழாய்முடியன்  தளிர் அடியே அடை நெஞ்சே* 7

*குலையார்ந்த பழுக்காயும்  பசுங்காயும் பாளை முத்தும்

தலையார்ந்த இளங் கமுகின்  தடஞ்சோலைத் திருநறையூர்

மலையார்ந்த கோலஞ்சோ்  மணிமாடம் மிக மன்னி

நிலையார நின்றான்தன்  நீள்கழலே அடை  நெஞ்சே* 8

மறையாரும் பெருவௌ்விக்  கொழும் புகைபோய் வளர்ந்து எங்கும்

நிறையார வான்மூடும்  நீள்செல்வத் திருநறையூர்

பிறையாரும் சடையானும்  பிரமனும் முன் தொழுதேத்த

இறையாகி நின்றான் தன்  இணையடியே அடை நெஞ்சே* 9

திண் களக மதிள் புடைசூழ்  திருநறையூர் நின்றானை

வண் களக நிலவெறிக்கும்  வயல் மங்கை நகராளன்

பண்கள் அகம் பயின்ற சீர்ப்  பாடல் இவை பத்தும் வல்லார்

விண்கள் ஆகத்து இமையவராய்  வீற்றிருந்து வாழ்வாரே/ 10


9  கண் சோர

கண்சோர வெங்குருதி வந்திருிய

வெந்தழல்போல் கூந்தலாளை

மண்சேர முலையுண்ட மாமதலாய்*

வானவர்தம் கோவே* என்று

விண்சேரும் இளந்திங்கள் அகடு உரிஞ்சு

மணிமாட மல்கு

செல்வத் தண்சேறை எம்பெருமான் தாள் தொழுவார்

காண்மின் என்  தலைமேலாரே 1

அம் புருவ வரி நெடுங்கண்

அலர்மகளை வரை அகலத்து அமர்ந்து மல்லல்

கொம்புருவ விளங்கனி மேல்

இளங் கன்று கொண்டெறிந்த கூத்தர் போலாம்

வம்பலரும் தண்சோலை

வண்சேறை வானுந்து கோயில் மேய

எம்பெருமான் தாள் தொழுவார்  

எப்பொழுதும் என்மனத்தே  இருக்கின்றாரே 2

மீதோடி வாளெயிறு மின்னிலக  

முன் விலகும் உருவினாளை

காதோடு கொடி மூக்கு அன்றுடன் அறுத்த

கைத்தலத்தா* என்று நின்று

தாதோடு வண்டலம்பும்

தண்சேறை எம்பெருமான் தாளை ஏத்தி

போதோடு புனல்தூவும் புண்ணியரே

விண்ணவரின் பொலிகின்றாரே 3

*தேராளும் வாள அரக்கன்

தென்னிலங்கை வெஞ்சமத்துப் பொன்றி வீழ

போராளும் சிலையதனால்

பொருகணைகள் போக்குவித்தாய் என்று

நாளும் தாராளும் வரைமார்பன்

தண்சேறை எம்பெருமான் உம்பராளும்

பேராளன் போ் ஓதும் பெரியோரை

ஒருகாலும் பிரிகிலேனே 4

வந்திக்கும் மற்றவர்க்கும்

மாசுடம்பின் வல்லமணர் தமக்கும் அல்லேன்

முந்திச் சென்று அரி உருவாய்

இரணியனை முரண் அருித்த முதல்வர்க்கு  அல்லால்

சந்தப்பூ மலர்ச்சோலைத்

தண்சேறை எம்பெருமான் தாளை

நாளும் சிந்திப்பார்க்கு என்னுள்ளம்

தேனூறி எப்பொழுதும் தித்திக்குமே 5


பண்டேனமாய் உலகை அன்றிடந்த

பண்பாளா* என்று நின்று

தொண்டானேன்  திருவடியே துணையல்லால்

துணையிலேன்  சொல்லுகின்றேன்

வண்டேந்தும் மலர்ப்புறவில்

வண்சேறை எம்பெருமான் அடியார் தம்மை

கண்டேனுக்கு இது காணீர்

என் நெஞ்சம் கண் இணையும் களிக்குமாறே 6

பைவிரியும் வரியரவில்

படுகடலுள் துயில் அமர்ந்த பண்பா* என்றும்

மைவிரியும் மணிவரைபோல்

மாயவனே* என்றென்றும்  வண்டார் நீலம்

செய்விரியும் தண்சேறை யெம்பெருமான்

திருவடியைச் சிந்தித்தேற்கு

என் ஐயறிவும் கொண்டானுக்கு ஆளானார்க்கு ஆளாம்

என் அன்புதானே 7

உண்ணாது வெங்கூற்றம்  

ஓவாத பாவங்கள் சேரா

மேலை விண்ணோரும் மண்ணோரும் வந்து இறைஞ்சும்

மென் தளிர்போல்  அடியினானை

பண்ணார வண்டு இயம்பும்

பைம்பொருில்சூழ் தண்சேறை யம்மான் தனனை

கண்ணாரக் கண்டுருகிக்

கையாரத் தொழுவாரைக் கருதுங்காலே/ 8

கள்ளத்தேன் பொய் அகத்தேன்  ஆதலால்

போதொருகால் கவலை என்னும்

வௌ்ளத்தேற்கு என்கொலோ>

விளைவயலுள் கருநீலம் களைஞர் தாளால் தள்ள

தேன் மணநாறும்

தண்சேறை எம்பெருமான் தாளை

நாளும் உள்ளத்தே வைப்பாருக்கு இதுகாணீர்

என்னுள்ளம் உருகுமாறே 9

பூமாண்சோ் கருங்குழலார் போல் நடந்து

வயல் நின்ற பெடையோடு

அன்னம் தேமாவின் இன்னிழலில் கண்துயிலும்

தண்சேறை யம்மான்  தன்னை

வாமான் தோ்ப் பரகாலன்

கலிகன்றி ஒலிமாலை கொண்டு தொண்Oர்*

தூ மாண்சோ் பொன்னடிமேல் சூட்டுமின்

நும் துணைக்கையால் தொழுது  நின்றே 10

10  தௌ்ளியீர்

தௌ்ளியீர்* தேவர்க்கும்  தேவர் திருத்தக்கீர்*

வௌ்ளியீர்* வெய்ய   விழு நிதி வண்ணர்

ஓ*  துள்ளு நீர்க்  கண்ணபுரம் தொழுதாள் இவள் கள்வியோ>

கைவளை கொள்வது தக்கதே> 1

நீள் நிலா முற்றத்து  நின்றிவள் நோக்கினாள்

காணுமோ*   கண்ணபுரம் என்று காட்டினாள்

பாணனார் திண்ணம் இருக்க   இனி இவள் நாணுமோ>

நன்று நன்று  நறை ஊரர்க்கே 2

*அருவிசோர் வேங்கடம்  நீர்மலை என்று வாய் வெருவினாள்

மெய்யம் வினவி இருக்கின்றாள்

பெருகு சீர்க் கண்ணபுரம் என்று  பேசினாள் உருகினாள்

உள் மெலிந்தாள்  இது என்கொலோ> 3

உண்ணும் நாளில்லை  உறக்கமும் தானில்லை

பெண்மையும் சால  நிறைந்திலள் பேதைதான்

கண்ணனூர் கண்ணபுரம் தொழும் கார்க்கடல் வண்ணர்மேல்

எண்ணம் இவட்கிது என்கொலோ> 4

கண்ணனூர்  கண்ணபுரம் தொழும் காரிகை

பெண்மை என்>  தன்னுடை  உண்மை உரைக்கின்றாள்

வெண்ணெ உண்டு ஆப்புண்ட  வண்ணம் விளம்பினாள்

வண்ணமும்  பொன்னிறம் ஆவது ஒருியுமே 5

வடவரை நின்றும் வந்து  இன்று கணபுரம் இடவகை கொள்வது

யாம் என்று பேசினாள்

மடவரல் மாதர் என் பேதை  இவர்க்கு இவள் கடவது என்

கண்துயில் இன்றிவர் கொள்ளவே> 6

தரங்கநீர் பேசினும்  தண்மதி காயினும்

இரங்குமோ>  எத்தனை நாளிருந்து எள்கினாள்>

துரங்கம் வாய் கீண்டு உகந்தான் அது தொன்மை

ஊர் அரங்கமே என்பது  இவள் தனக்கு ஆசையே 7

தொண்டெல்லாம் நின்னடியே  தொழுது உய்யுமா கண்டு

தான்   கணபுரம் கைதொழப் போயினாள்

வண்டுலாம் கோதை என் பேதை  மணிநிறம் கொண்டுதான்

கோயின்மை செய்வது தக்கதே> 8

முள் எயிறு ஏய்ந்தில  கூரை முடிகொடா

தௌ்ளியள் என்பதோர்  தேசிலள் என்செய்கேன் >

கள் அவிழ் சோலைக்  கணபுரம் கைதொழும் பிள்்ளயை

பிள்்ள என்று எண்ணப் பெறுவரே> 9

கார்மலி  கண்ணபுரத்து எம் அடிகளை

பார்மலி மங்கையர் கோன்   பரகாலன் சொல்

சீர்மலி பாடல்  இவைபத்தும் வல்லவர்

நீர்மலி வையத்து  நீடு நிற்பார்களே 10


11    மூவரில்

 

மூவரில் முன் முதல்வன்  முழங்கார் கடலுள் கிடந்து

பூ வளர் உந்தி தன்னுள்  புவனம் படைத்து உண்டு உமிழ்ந்த

தேவர்கள் நாயகனை  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

கோவலர் கோவிந்தனை  கொடியோ் இடை கூடும்கொலோ> 1

*புனை வளர் பூம் பொருிலார் பொன்னி சூழ் அரங்க நகருள் முனைவனை

மூவுலகும் படைத்த  முதல் மூர்த்தி தன்னை

சினை வளர் பூம் பொருில் சூழ்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்றான்

கனை கழல் காணும்கொலோ  கயல் கண்ணி எம் காரிகையே> 2

உண்டு உலகு ஏருினையும்  ஒரு பாலகன் ஆல் இலைமேல்

கண்துயில் கொண்டு உகந்த   கரு மாணிக்க மா மலையை

திண் திறல் மா கரி சோ்   திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

அண்டர் தம் கோவினை இன்று  அணுகும் கொல் என் ஆய் இரையே

சிங்கமதாய் அவுணன்  திறல் ஆகம் முன் கீண்டு உகந்த

பங்கய மா மலர்க் கண்  பரனை எம் பரம் சுடரை

திங்கள் நல் மா முகில் சோ்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

நங்கள் பிரானை இன்று   நணுகும்கொல் என் நல் நுதலே> 4

தானவன் வௌ்வி தன்னில்  தனியே குறளாய் நிமிர்ந்து

வானமும் மண்ணகமும்  அளந்த திரிவிக்கிரமன்

தேன் அமர் பூம் பொருில் சூழ்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

வானவர் கோனை இன்று   வணங்கித் தொழ வல்லள்கொலோ> 5

*நேசம் இலாதவர்க்கும்  நினையாதவர்க்கும் அரியான்

வாச மலர்ப் பொருில் சூழ்  வட மா மதுரைப் பிறந்தான்

தேசம் எல்லாம் வணங்கும்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

கேசவ நம்பி தன்னைக்  கெண்டை ஒண் கண்ணி காணும்கொலோ> 6

புள்ளினை வாய் பிளந்து  பொரு மா கரி கொம்பு ஒசித்து

கள்ளச் சகடு உதைத்த  கரு மாணிக்க மா மலையை

தௌ் அருவி கொருிக்கும்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

வள்ளலை வாள் நுதலாள்  வணங்கித் தொழ வல்லள்கொலோ> 7

பார்த்தனுக்கு அன்றுு அருளி   பாரதத்து ஒரு தோ் முன் நின்று

காத்தவன் தன்னை  விண்ணோர் கரு மாணிக்க மா மலையை

தீர்த்தனை பூம்பொருில் சூழ்  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

மூர்த்தியைக் கைதொழவும்  முடியும் கொல் என் மொய் குழற்கே> 8

*வலம்புரி ஆருியனை   வரையார் திரள் தோளன் தன்னை

புலம் புரி நூலவனை  பொருில் வேங்கட வேதியனை

சிலம்பு இயல் ஆறு உடைய  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

நலம் திகழ் நாரணனை  நணுகும் கொல் என் நல் நுதலே> 9

தேடற்கு அரியவனை  திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற

ஆடல் பறவையனை  அணியாய் இரை காணும் என்று

மாடக் கொடி மதிள் சூழ்  மங்கையார் கலிகன்றி சொன்ன

பாடல் பனுவல் பத்தும்   பயில்வார்க்கு இல்லை பாவங்களே 10


12.  காதிற்  கடிப்பு

காதில் கடிப்பு இட்டு  கலிங்கம் உடுத்து

தாது நல்ல  தண்ணந் துழாய் கொடு அணிந்து

போது மறுத்து  புறமே வந்து நின்றீர்

ஏதுக்கு> இதுவென்>   இதுவென்>  இதுவென்னோ> 1

துவர் ஆடை உடுத்து  ஒரு செண்டு சிலுப்பி

கவர் ஆக முடித்து  கலிக் கச்சுக் கட்டி

சுவர் ஆர் கதவின் புறமே வந்து நின்றீர்

இவர் ஆர்> இதுவென்>   இதுவென்>  இதுவென்னோ> 2

கருளக் கொடி ஒன்று உடையீர்*  தனிப் பாகீர்*

உருளச் சகடம் அது  உறுக்கி நிமிர்த்தீர்*

மருளைக்கொடு பாடி வந்து  இல்லம் புகுந்தீர்

இருளத்து இதுவென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 3

நாமம் பலவும் உடை  நாரண நம்பீ*

தாமத் துளவம்  மிக நாறிடுகின்றீர்

காமன் எனப் பாடி வந்து  இல்லம் புகுந்தீர்

ஏமத்து இதுவென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 4

சுற்றும் குழல் தாழ  சுரிகை அணைத்து

மற்றும் பல  மா மணி பொன் கொடு அணிந்து

முற்றம் புகுந்து  முறுவல் செய்து  நின்றீர்

எற்றுக்கு> இதுவென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 5

ஆனாயரும்  ஆநிரையும் அங்கு ஒருிய

கூனாயதோர்  கொற்ற வில் ஒன்று கை ஏந்தி

போனார் இருந்தாரையும்  பார்த்து  புகுதீர்

ஏனோர்கள் முன்னென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 6

மல்லே பொருத திரள் தோள்  மணவாளீர்*

அல்லே அறிந்தோம்  நும் மனத்தின் கருத்தை

சொல்லாது ஒருியீர்*  சொன்ன போதினால் வாரிர்

எல்லே* இதுவென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 7

புக்கு ஆடு அரவம்  பிடித்து ஆட்டும் புனிதீர்*

இக் காலங்கள்  யாம் உமக்கு ஏதொன்றும் அல்லோம்

தக்கார் பலர்  தேவிமார் சால உடையீர்

எக்கே* இதுவென்>  இதுவென்> இதுவென்னோ> 8

ஆடி அசைந்து  ஆய் மடவாரோடு நீ போய்க்

கூடிக் குரவை பிணை  கோமளப் பிள்ளாய்*

தேடி  திரு மா மகள்  மண்மகள் நிற்ப

ஏடி* இதுவென்>  இதுவென்>  இதுவென்னோ> 9

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை  அங்கு ஓர் ஆய்ச்சி

எல்லிப் பொழுது கூடிய  ஊடல் திறத்தைக்

கல்லின் மலி தோள்  கலியன் சொன்ன மாலை

சொல்லித் துதிப்பார் அவர்  துக்கம் இலரே 10


13   மாற்றமுள

 

மாற்றமுள  ஆகிலும் சொல்லுவன்

மக்கள் தோற்றக் குருி  தோற்றுவிப்பாய்கொல் என்று இன்னம்

ஆற்றங்கரை வாழ் மரம்போல்  அஞ்சுகின்றேன்

நாற்றம் சுவை  ஊறு ஒலி ஆகிய நம்பீ* 1

சீற்றம் உள  ஆகிலும் செப்புவன்  

மக்கள் தோற்றக் குருி  தோற்றுவிப்பாய்கொல் என்று அஞ்சி

காற்றத்து இடைப்பட்ட  கலவர் மனம்போல்

ஆற்றத் துளங்கா நிற்பன்  ஆருி வலவா* 2

தூங்கார் பிறவிக்கண்  இன்னம் புகப்பெய்து

வாங்காய் என்று சிந்தித்து  நான் அதற்கு அஞ்சி

பாம்போடு ஒரு கூரையிலே  பயின்றால்போல்

தாங்காது உள்ளம் தள்ளும்  என் தாமரைக்கண்ணா* 3

உருவார் பிறவிக்கண்  இன்னம் புகப் பெய்து

திரிவாய் என்று சிந்தித்தி  என்று அதற்கு அஞ்சி

இரு பாடு எரி கொள்ளியின்  உள் எறும்பே போல்

உருகாநிற்கும்  என் உள்ளம் ஊழ் முதல்வா  4

கொள்ளக் குறையாத  இடும்பைக் குருியில்

தள்ளிப் புகப் பெய்திகொல்  என்று அதற்கு அஞ்சி

வௌ்ளத்திடைப்பட்ட  நரி இனம்போலே

உள்ளம் துளங்கா நிற்பன்  ஊருி முதல்வா* 5

படை நின்ற  பைந்தாமரையோடு

அணி நீலம் மடை நின்றலரும்  வயல் ஆலி மணாளா

இடையன் எறிந்த மரமே  ஒத்து இராமே

அடைய அருளாய்  எனக்கு உன்தன் அருளே 6

வேம்பின் புழு  வேம்பு அன்றி உண்ணாது

அடியேன் நான் பின்னும்  உன் சேவடி அன்றி நயவேன்

தேம்பல் இளந் திங்கள்  சிறைவிடுத்து

ஐவாய்ப் பாம்பின் அணைப்  பள்ளி கொண்டாய் பரஞ்சோதீ* 7

 

அணியார் பொருில் சூழ்  அரங்க நகர் அப்பா*

துணியேன் இனி  நின் அருள் அல்லது எனக்கு

மணியே* மணி மாணிக்கமே*  மதுசூதா*

பணியாய்* எனக்கு உய்யும் வகை  பரஞ்சோதீ* 8


*நந்தா நரகத்து அழுந்தாவகை   

நாளும் எந்தாய்* தொண்டர் ஆனவர்க்கு   இன் அருள் செய்வாய்*

சந்தோகா* தலைவனே*  தாமரைக் கண்ணா

அந்தோ* அடியேற்கு  அருளாய் உன் அருளே 9

 

குன்றம் எடுத்து  ஆ நிரை காத்தவன் தன்னை

மன்றில் புகழ்  மங்கை மன் கலிகன்றி சொல்

ஒன்று நின்ற ஒன்பதும்  வல்லவர் தம்மேல்

என்றும் வினை ஆயின  சாரகில்லாவே 10

பெரிய திருமொருி முற்றும்

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.


ஸ்ரீ

திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த

திருக்குறுந் தாண்டகம்

நிதியினைப் பவளத் தூணை  நெறிமையால் நினைய வல்லார்

கதியினைக் கஞ்சன் மாளக்  கண்டு முன் அண்ட மாளும்

மதியினை  மாலை  வாழ்த்தி  வணங்கி  என் மனத்து வந்த

விதியினைக் கண்டு கொண்ட  தொண்டனேன் விடுகிலேனே/ 1

காற்றினைப் புனலைத் தீயைக்  கடி மதிள் இலங்கை செற்ற ஏற்றினை

இமய மேய  எருில் மணித்திரளை

இன்ப ஆற்றினை அமுதந் தனனை  அவுணனார் உயிரை உண்ட கூற்றினை

குணங் கொண்டு உள்ளம்  கூறு நீ கூறு மாறே/ 2

பாயிரும் பரவை தன்னுள்  பருவரை திரித்து

வானோர்க்கு ஆயிருந்து அமுதங் கொண்ட  அப்பனை எம்பிரானை

வேயிருஞ் சோலை சூழ்ந்து  விரிகதிர் இரிய நின்ற

மா இருஞ் சோலை மேய  மைந்தனை வணங்கினேனே/ 3

கேட்க யானுற்றது உண்டு  கேழலாய் உலகங் கொண்ட

பூக்கெழு  வண்ணனாரைப்  போதரக் கனவில் கண்டு

வாக்கினால் கருமந் தன்னால்  மனத்தினால் சிரத்தை தன்னால்

வேட்கை மீதூர வாங்கி  விழுங்கினேற்கு இனியவாறே/ 4

இரும்பு அனன்று உண்ட நீர்போல்  எம்பெருமானுக்கு

என்தன் அரும்பெறல் அன்பு புக்கிட்டு  அடிமை பூண்டு உய்ந்து போனேன்

வரும் புயல் வண்ணனாரை  மருவி என் மனத்து வைத்து

கரும்பின் இன் சாறு போலப்  பருகினேற்கு இனிய வாறே/ 5

மூவரில் முதல்வனாய  ஒருவனை உலகங்கொண்ட

கோவினைக் குடந்தை மேய  குரு மணித்திரளை

இன்பப் பாவினைப் பச்சைத் தேனைப்  பைம்பொன்னை அமரர் சென்னிப்

                                          பூவினை

புகழும் தொண்டர்   என்சொல்லிப் புகழ்வர் தாமே> 6

இம்மையை மறுமை தன்னை  எமக்கு வீடாகி நின்ற

மெய்ம்மையை விரிந்த சோலை  வியன் திருவரங்கம் மேய

செம்மையைக் கருமை தன்னைத்  திருமலை ஒருமை யானை

தன்மையை நினைவார் என்தன்  தலைமிசை மன்னு வாரே/ 7

வானிடைப் புய்ல  மாலை  வரையிடைப் பிரசம் ஈன்ற

தேனிடைக் கரும்பின் சாற்றைத்  திருவினை மருவி வாழார்

மானிடப் பிறவி யந்தோ*  மதிக்கிலர் கொள்க

தம் தம் ஊனிடைக் குரம்பை வாழ்க்கைக்கு  உறுதியே வேண்டினாரே/ 8

உள்ளமோ ஒன்றில் நில்லாது  ஓசையில் எரி நின்று உண்ணும்

கொள்ளி மேல் எறும்புபோலக்  குரையுமால் என்தன் உள்ளம்

தௌ்ளியீர்* தேவர்க்கெல்லாம்  தேவராய் உலகம் கொண்ட ஒள்ளியீர்*

உம்மை யல்லால்  எழுமையும் துணையிலோமே/ 9

சித்தமும் செவ்வை நில்லாது  என்செய்கேன்> தீவினையேன்

பத்திமைக்கு அன்பு  உடையேன்  ஆவதே பணியா எந்தாய்

முத்தொளி மரகதமே*  முழங்கொளி முகில் வண்ணா*

என் அத்த* நின்னடிமை அல்லால்   யாதும் ஒன்று அறிகிலேனே/ 10

தொண்டெல்லாம் பரவி நின்னைத்  தொழுது அடி பணியுமாறு கண்டு

தான் கவலை தீர்ப்பான்  ஆவதே பணியாய் எந்தாய்

அண்டமாய் எண்திசைக்கும்  ஆதியாய் நீதி யான

பண்டமாம் பரம சோதி*  நின்்னையே பரவுவேனே/ 11

ஆவியை அரங்க மாலை  அழுக்குடம்பு எச்சில் வாயால்

தூய்மையில் தொண்டனேன் நான்  சொல்லினேன் தொல்லை நாமம்

பாவியேன் பிரைத்த வாறு* என்று  அஞ்சினேற்கு அஞ்சலென்று

காவிபோல் வண்ணர் வந்து  என் கண்ணுளே தோன்றினாரே/ 12

இரும்பு அனன்று உண்ட நீரும்  போதரும் கொள்க

என்தன் அரும்பிணி பாவ மெல்லாம்  அகன்றன என்னை விட்டு

கரும்பு அமர் சோலை சூழ்ந்த  அரங்கமா கோயில் கொண்ட

கரும்பினைக் கண்டு கொண்டு  என் கண்ணினை களிக்குமாறே/ 13

காவியை வென்ற கண்ணார்  கலவியே கருதி

நாளும் பாவியேனாக எண்ணி  அதனுள்ளே பழுத்தொருிந்தேன்

தூவிசோ் அன்னம் மன்னும்  சூழ்புனற் குடந்தை யானை

பாவியேன் பாவியாது   பாவியேன் ஆயினேனே* 14

முன்பொலா இராவணன் தன்   முதுமதிள் இலங்கை வேவித்து

அன்பினால் அனுமன் வந்து  ஆங்கு அடியிணை பணிய நின்றார்க்கு

என்பெலாம் உருகி உக்கிட்டு  என்னுடை நெஞ்ச மென்னும்

அன்பினால் ஞான நீர் கொண்டு  ஆட்டுவன் அடியனேனே/ 15

மாயமான் மாயச் செற்ற  மருதிற நடந்து

வையம் தாயமா பரவை பொங்கத்  தடவரை திரித்து

வானோர்க்கு  ஈயுமால் எம்பிரானார்க்கு  என்னுடைச் சொற்களென்னும்

தூயமா மாலை கொண்டு  சூட்டுவன் தொண்டனேனே/ 16

 

பேசினார் பிறவி நீத்தார்  போ் உளான் பெருமை பேசி

ஏசினார் உய்ந்து போனார்  என்பது இவ் வுலகின் வண்ணம்

பேசினேன் ஏச மாட்டேன்  பேதையேன் பிறவி நீத்தற்கு

ஆசையோ பெரிது கொள்க  அலைகடல் வண்ணர் பாலே/ 17

இளைப்பினை இயக்கம் நீக்கி  இருந்து முன் இமையைக் கூட்டி

அளப்பில் ஐம் புலன் அடக்கி  அன்பவர் கண்ணே வைத்து

துளக்கமில் சிந்தை செய்து   தோன்றலும் சுடர்விட்டு

ஆங்கே விளக்கினை விதியில் காண்பார் மெய்ம்மையைக் காண்கிற்பாரே> 18

பிண்டியார் மண்டை ஏந்திப்  பிறர் மனை திரிதந்து உண்ணும்

முண்டியான் சாபம் தீர்த்த ஒருவனூர்

உலகம் ஏத்தும் கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம்  கச்சி போ் மல்லை

            என்று மண்டினார்

உய்யல் அல்லால்   மற்றையார்க்கு உய்யலாமே> 19

வானவர் தங்கள் கோனும்  மலர்மிசை அயனும்

நாளும் தேமலர் தூவி ஏத்தும்  சேவடிச் செங்கண்மாலை

மானவேல் கலியன் சொன்ன  வண் தமிழ் மாலை நாலைந்து

ஊனமதின்றி வல்லார்  ஒளி விசும்பு  ஆள்வர் தாமே/ 20

திருக்குறுந்தாண்டகம் முற்றும்


ஸ்ரீ

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம ::::

திருமங்கையாழ்வார் அருளிச் செய்த

திருநெடுந் தாண்டகம்

மின் உருவாய் முன் உருவில் வேதம் நான்காய்  

விளக்கொளியாய்  முளைத்தெழுந்த திங்கள் தானாய்

பின்னுருவாய் முன்னுருவில் பிணி மூப்பில்லாப்

பிறப்பிலியாய் இறப்பதற்கே எண்ணாது

எண்ணும் பொன்னுருவாய் மணி உருவில் பூதம் ஐந்தாய்ப்

புனலுருவாய் அனலுருவில் திகழுஞ் சோதி

தன்னுருவாய் என்னுருவில் நின்ற எந்தை

தளிர் புரையும் திருவடி என் தலை மேலவே 1

பார் உருவி நீர் எரிகால் விசும்புமாகிப்

பல் வேறு சமயமுமாய்ப் பரந்த நின்ற

ஏர் உருவில் மூவருமே என நின்ற

இமையவர் தம் திருவுரு வேறெண்ணும் போது

ஓர் உருவம் பொன்னுருவம் ஒன்று செந்தீ

ஒன்று மா கடலுருவம்  ஒத்து நின்ற

மூவுருவும் கண்ட போது   ஒன்றாம் சோதி

முகிலுருவம் எம்மடிகள் உருவந்தானே/ 2

திருவடிவில் கருநெடுமால் சேயன் என்றும்

திரேதைக் கண் வளை உருவாய்த் திகழ்ந்தான் என்றும்

பெரு வடிவில் கடல் அமுதம் கொண்ட காலம்

பெருமானைக் கருநீல வண்ணன் தன்னை

ஒரு வடிவத்தோர் உருவென்று உணரலாகாது

ஊருி தோறு}ருி நின்று ஏத்தல் அல்லால்

கருவடிவில் செங்கண்ண வண்ணன் தன்னைக்

கட்டுரையே யார் ஒருவர் காண்கிற்பாரே> 3

இந்திரற்கும் பிரமற்கும் முதல்வன் தன்னை

இருநிலம் கால் தீ நீர் விண் பூதம் ஐந்தாய்

செந்திறத்த தமிழோசை வட சொல்லாகித்

திசை நான்குமாய்த் திங்கள் ஞாயிறாகி

அந்தரத்தில் தேவர்க்கும் அறியலாகா அந்தணனை

அந்தணர் மாட்டந்தி வைத்த மந்திரத்தை

மந்திரத்தால் மறவாது என்றும் வாழுதியேல்

வாழலாம் மட நெஞ்சமே/ 4

ஒண்மிதியில் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப

ஒருகாலும் காமருசீர் அவுணன் உள்ளத்து

எண்மதியுங் கடந்து அண்ட மீது போகி

இரு விசும்பினூடு போய் எழுந்து

மேலைத் தண்மதியும் கதிரவனும் தவிர ஓடித்

தாரகையின் புறந்தடவி அப்பால் மிக்கு

மண் முழுதும் அகப்படுத்து நின்ற எந்தை

மலர் புரையும் திருவடியே வணங்கினேனே/ 5

அலம் புரிந்த நெடுந் தடக்கை அமரர் வேந்தன்

அஞ்சிறைப்புள் தனிப் பாகன் அவுணர்க்கு என்றும்

சலம்புரிந்து அங்கு அருளில்லாத் தன்மையாளன்

தான் உகந்த ஊரெல்லாம் தன் தாள் பாடி

நிலம் பரந்து வரும் கலுருிப் பெண்ணை ஈர்த்த

நெடு வேய்கள் படுமுத்த முந்த உந்தி

புலம்பரந்து பொன்விளைக்கும் பொய்கை வேலிப்

பூங் கோவலு}ர் தொழுதும் போது நெஞ்சே* 6

வற்புடைய வரை நெடுந்தோள் மன்னர் மாள

மடிவாய மழுவேந்தி  உலகம் ஆண்டு

வெற்புடைய நெடுங்கடலுள் தனி வேல் உய்த்த

வௌ்முதலா வென்றானூர் விந்தம் மேய  

கற்புடைய மடக்கன்னி காவல் பூண்ட

கடிபொருில்சூழ் நெடுமறுகில் கமல வேலி

பொற்புடைய மலையரையன் பணிய நின்ற

பூங் கோவலு}ர் தொழுதும் போது  நெஞ்சே* 7

*நீரகத்தாய்* நெடுவரையின் உச்சி மேலாய்*

நிலாத் திங்கள் துண்டத்தாய்* நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்*

ஒண் துறை நீர் வெஃகா வுள்ளாய்*

உள்ளுவார் உள்ளத்தாய்*

உலகம் ஏத்தும் காரகத்தாய்* கார்வானத் துள்ளாய்* கள்வா*

காமரு பூங் காவிரியின் தென்பால் மன்னு பேரகத்தாய்*

பேராது என் நெஞ்சினுள்ளாய்*

பெருமான்* உன் திருவடியே பேணினேனே/ 8

வங்கத்தால் மாமணி வந்துந்து முந்நீர் மல்்லயாய்*

மதிள்கச்சி  ஊராய்* பேராய்*

கொங்குத் தார் வளங் கொன்றை அலங்கல் மார்வன்

குலவரையன் மடப்பாவை இடப்பால் கொண்டான்

பங்கத்தாய்* பாற்கடலாய்* பாரின் மேலாய்*

பணிவரையின் உச்சியாய்* பவள வண்ணா*

எங்குற்றாய்> எம்பெருமான்* உன்்ன நாடி

ஏரையேன் இங்ஙனமே உருிதர்கேனே* 9

பொன்னானாய்* பொருில்  ஏழும் காவல் பூண்ட புகழானாய்*

இகழ்வாய தொண்டனேன் நான்

என்னானாய்> என்னானாய்> என்னல் அல்லால்

என் அறிவன் ஏரையேன்>

உலகமேத்தும் தென்னானாய்* வடவானாய்* குடபாலானாய்*

குணபால மதயானாய்* இமையோர்க்கு என்றும் முன்னானாய்*

பின்னானார் வணங்கும்  சோதி*

திருமூருிக் களத்தானாய்* முதலானாயே* 10

இது முதல் பத்துப் பாசுரங்கள் தலைவியின் ஆற்றாமைகண்ட தாய் இரங்கிக் கூறியன/

பட்டு உடுக்கும் அயர்த்திரங்கும் பாவை பேணாள்

பனி நெடுங் கண்ணீர் ததும்பப் பள்ளி கொள்ளாள்

எள் துணைப் போது என் குடங்கால் இருக்க கில்லாள்

எம்பெருமான் திருவரங்க மெங்கே> என்னும்

மட்டு விக்கி மணிவண்டு முரலும் கூந்தல்

மடமானை இதுசெய்தார் தம்மை

மெய்யே கட்டுவிச்சி* சொல்லெனச் சொன்னாள்  நங்காய்*

கடல்வண்ணர் இதுசெய்தார் காப்பார் ஆரே> 11

நெஞ்சுருகிக் கண் பனிப்ப நிற்கும் சோரும்

நெடிதுயிர்க்கும் உண்டறியாள் உறக்கம் பேணாள்

நஞ்சரவில் துயில் அமர்ந்த நம்பீ* என்னும்

வம்பார் பூ வயலாலி மைந்தா* என்னும்

அஞ்சிறைய புட்கொடியே யாடும்  பாடும்

அணியரங்கம் ஆடுதுமோ தோருீ* என்னும்

என்சிறகின் கீழ் அடங்காப் பெண்ணைப் பெற்றேன்  

இருநிலத்து ஓர் பருி படைத்தேன்  ஏ* பாவமே* 12

கல்லெடுத்துக் கல்மாரி காத்தாய்* என்னும்

காமரு பூங் கச்சி  ஊரகத்தாய்* என்னும்

வில்லிறுத்து மெல்லியல்தோள் தோய்ந்தாய்* என்னும்

வெஃகாவில் துயில் அமர்ந்த வேந்தே* என்னும்

மல் அடர்த்து மல்லரை அன்று அட்டாய்* என்னும்

மாகீண்ட கைத்தலத்து என் மைந்தா* என்னும்

சொல்லெடுத்துத் தன்கிளியைச் சொல்லே என்று

துணை முலைமேல் துளிசோரச் சோர்கின்றாளே* 13

* முளைக்கதிரைக் குறுங்குடியுள் முகிலை

மூவா மூவுலகும் கடந்தப்பால் முதலாய் நின்ற

அளப்பரிய ஆரமுதை ு அரங்கம்மேய அந்தணனை

அந்தணர் தம் சிந்தையானை

விளக்கொளியை மரகதத்தைத் திருத் தண்காவில்

வெஃகாவில் திருமாலைப் பாடக் கேட்டு

வளர்த்தனால் பயன்பெற்றேன் வருக* என்று

மடக்கிளியைக் கைகூப்பி வணங்கினாளே 14

கல் உயர்ந்த நெடுமதிள்சூழ் கச்சி மேய

களிறு என்றும் கடல்கிடந்த கனியே* என்றும்

அல்லியம்பூ மலர்ப் பொய்கைப் பழன வேலி

அணி அழுந்தூர் நின்று உகந்த அம்மான்* என்றும்

சொல் உயர்ந்த நெடுவீ்ண முலைமேல் தாங்கித்

தூ முறுவல் நகை இறையே தோன்ற நக்கு

மெல் விரல்கள் சிவப்பெய்தத் தடவி ஆங்கே

மென் கிளிபோல் மிக மிழற்றும் என்பேதையே/ 15

*கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்* என்றும்

கடி பொருில் சூழ் கணபுரத்து என் கனியே* என்றும்

மன்றமரக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய்* என்றும்

வட திருவேங்கடம் மேய மைந்தா* என்றும்

வென்று அசுரர் குலங்களைந்த வேந்தே* என்றும்

விரிபொருில்சூழ் திருநறையூர் நின்றாய்* என்றும்

துன்று குழல் கருநிறத்து என் துணையே* என்றும்  

துணைமுலைமேல் துளிசோரச் சோர்கின்றாளே* 16

பொங்கார் மெல் இளங்கொங்கை பொன்னே பூப்பப்

பொருகயல் கண்ணீர் அரும்பப் போந்து நின்று

செங்கால மடப்புறவம் பெடைக்குப் பேசும்

சிறுகுரலுக்கு உடலுருகிச் சிந்தித்து

ஆங்கே தண்காலும் தண்குடந்தை நகரும் பாடித்

தண்கோவலு}ர் பாடி ஆடக் கேட்டு

நங்காய்* நம் குடிக்கு இதுவோ நன்மை> என்ன

நறையூரும் பாடுவாள் நவில்கின்றாளே* 17

கார்வண்ணம் திருமேனி  கண்ணும் வாயும்

கைத்தலமும் அடியிணையும் கமல வண்ணம்

பார்வண்ண மடமங்கை பத்தர்  பித்தர்

பனிமலர்மேல் பாவைக்கு  பாவம் செய்தேன்*

ஏர்வண்ண என்பேதை என் சொல் கௌாள்  

எம்பெருமான் திருவரங்கம் எங்கே> என்னும்

நீர்வண்ணன் நீர்மலைக்கே போவேன் என்னும்  

இதுவன்றோ நிறை அருிந்தார் நிற்குமாறே> 18

முற்றாரா வனமுலையாள் பாவை

மாயன் மொய் அகலத்துள்  இருப்பாள் அஃதும் கண்டும் அற்றாள்

தன் நிறை அருிந்தாள் ஆவிக்கின்றாள்  

அணியரங்கம் ஆடுதுமோ> தோருீ* என்னும்

பெற்றேன் வாய்ச் சொல் இறையும் பேசக் கௌாள்

போ்பாடித் தண்குடந்தை நகரும் பாடி

பொற்றாமரைக் கயம் நீராடப் போனாள்

பொருவற்றாள் என்மகள் உம் பொன்னும் அஃதே> 19

தேராளும் வாளரக்கன் செல்வம் மாளத்

தென்னிலங்கை முன்மலங்கச் செந்தீ ஒல்கி

போராளன் ஆயிரம்தோள் வாணன் மாளப்

பொருகட்ல  அரண் கடந்து புக்கு மிக்க பாராளன்

பார் இடந்து பாரை உண்டு பார் உமிழ்ந்து பாரளந்து  

பாரையாண்ட பேராளன்

பேரோதும் பெண்ணை மண்மேல்

பெருந் தவத்தள் என்றல்லால் பேசலாமே> 20

இது முதல் ஐந்து பாசுரங்கள் த்லவி தோருிக்கு அறத்தொடு நிற்றல்

*மைவண்ண நறுங்குஞ்சிக் குழல்பின் தாழ

மகரம்சோ் குரை இருபாடு இலங்கி யாட

எய்வண்ண வெஞ்சிலையே துணையா

இங்கே இருவராய் வந்தார் என் முன்னே நின்றார்

கைவண்ணம் தாமரை வாய் கமலம் போலும்

கண்ணிணையும் அரவிந்தம் அடியும் அஃதே

அவ் வண்ணத்தவர் நிலைமை கண்டும் தோருீ*

அவரை நாம் தேவர் எனறு அஞ்சினோமே* 21

நைவளம் ஒன்று ஆராயா  நம்மை நோக்கா

நாணினார் போல் இறையே நயங்கள் பின்னும்

செய்வளவில் என்மனமும் கண்ணும் ஓடி

எம்பெருமான் திருவடிக்கீழ் அணைய

இப்பால் கைவளையும் மேகலையும் காணேன்

கண்டேன்  கன மகரக் குரை இரண்டும் நான்கு தோளும்

எவ்வளவு உண்டு எம்பெருமான் கோயில்> என்றேற்கு

இதுவன்றோ எருிலாலி* என்றார் தாமே/ 22

உள்~ரும் சிந்தை நோய் எனக்கே தந்து

என் ஒளிவளையும் மாநிறமும் கொண்டார் இங்கே

தௌ்~ரும் இளந்தெங்கின் தேறல் மாந்திச்

சேல் உகளும் திருவரங்கம் நம்மூர் என்ன

கள்~ரும் பைந்துழாய் மாலை யானைக்

கனவிடத்தில் யான்காண்பன் கண்ட போது

புள்~ரும் கள்வா நீ போகேல் என்பன்

என்றாலும் இது நமக்கோர் புலவி தானே> 23

இரு கையில் சங்கு இவை நில்லா எல்லே* பாவம்*

இலங்கொலி நீர்ப் பெரும் பௌவம் மணிடி உண்ட

பெருவயிற்ற கருமுகிலே ஒப்பர் வண்ணம்

பெருந் தவத்தர் அருந்தவத்து முனிவர் சூழ

ஒருகையில் சங்கு ஒருகை மற்று ஆருியேந்தி

உலகுண்ட பெருவாயர் இங்கே வந்து

என் பொரு கயல் கண்ணீர் அரும்பப் புலவி தந்து

புனலரங்கம் ஊரென்று போயினாரே* 24

மின்னிலங்கு திருவுருவும் பெரிய தோளும்

கரிமுனிந்த கைத்தலமும் கண்ணும் வாயும்

தன்னலர்ந்த நறுந்துழாய் மலரின் கீழே

தாழ்ந்திலங்கும் மகரம்சோ் குரையும் காட்டி

என் நலனும் என்னிறையும் என்சிந்தையும்

என்வளையும் கொண்டு  என்னை யாளுங் கொண்டு

பொன்னலர்ந்த நறுஞ் செருந்திப் பொருிலின் ஊடே

புனலரங்கம் ஊரென்று  போயினாரே* 25

வண்டு விடுதூது

தேமருவு பொருிலிடத்து மலர்ந்த போதைத்

தேனதனை வாய்மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்

பூமருவி இனிது அமர்ந்து பொறியில் ஆர்ந்த

அறுகால சிறுவண்டே* தொழுதேன் உன்னை

ஆமருவி நிரைமேய்த்த அமரர் கோமான்

அணியழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று

நீமருவி  அஞ்சாதே நின்று  ஓர் மாது

நின் நயந்தாள்  என்று இறையே இயம்பிக் காணே/ 26

* செங்கால மடநாராய்* இன்றே சென்று

திருக் கண்ணபுரம் புக்கு என் செங்கண் மாலுக்கு

என்காதல் என் துணைவர்க்கு உரைத்தியாகில்

இது ஒப்பது எமக்கு இன்பமில்்ல

நாளும் பைங்கானம் ஈதெல்லாம் உனதே யாகப்

பழனமீன் கவர்ந்து உண்ணத் தருவன்

தந்தால் இங்கே வந்து இனிது இருந்து உன் பெடையும் நீயும்

இருநிலத்தில் இனிது இன்பம் எய்தலாமே/ 27

தலைவி ஊடல் கொண்டு தோருிக்கு உரைத்த பாசுரம்

தென்னிலங்கை அரண் சிதறி அவுணன் மாளச்

சென்று உலகம்  மூன்றினையும் திரிந்தோர் தேரால்

மன்னிலங்கு பாரதத்தை மாள ஊர்ந்த

வரை உருவின் மா களிற்றைத் தோருீ*

என்தன் பொன்னிலங்கு முலைக் குவட்டில் பூட்டிக் கொண்டு

போகாமை வல்லேனாய்ப் புலவி யெய்தி

என்னில் அங்கம் எல்லாம் வந்தின்பம் எய்த ு

எப்பொழுதும் நினைந்து உருகியிருப்பன் நானே/ 28

* அன்று ஆயர் குலமகளுக்குக் அரையன் தன்னை

அலைகடலைக் கடைந்து அடைத்த அம்மான் தன்னை

குன்றாத வலியரக்கர் கோனை மாளக்

கொடுஞ் சிலை வாய்ச் சரந் துரந்து குலங் களைந்து வென்றானை

குன்றெடுத்த தோளினானை

விரிதிரை நீர் விண்ணகரம் மருவி நாளும் நின்றானை

தண்குடந்தைக் கிடந்த மாலை

நெடியானை அடி நாயேன் நினைந்திட்டேனே/ 29

மின்னு மா மரை தவழும் மேக வண்ணா*

விண்ணவர்தம் பெருமானே* அருளாய் என்று

அன்னமாய் முனிவரோடு அமரர் ஏத்த

அருமறையை வௌிப்படுத்த அம்மான் தன்னை

மன்னு மா மணி மாட மங்கை வேந்தன்

மானவேல் பரகாலன் கலியன் சொன்ன

பன்னிய நூல் தமிழ்மாலை வல்லார்

தொல்லைப் பழவினையை முதலரிய வல்லார் தாமே/ 30

திருநெடுந்தாண்டகம்   முற்றும்

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்

கோயில் திருவாய்மொருி

ஸ்ரீ நாதமுனிகள் அருளிச்செய்த தனியன்

பக்தாம்ருதம் விச்வ ஜநாநுமோதநம்

ஸர்வார்ததம் ஸ்ரீசடகோப வாங்மயம்

ஸஹஸ்ர சாகோபநிஷத் ஸமாகமம்

நமாம்யஹம் த்ராவிட வேதஸாகரம்

உஸ்ரீ ஈசுவர முனிகள்    அருளிச்செய்த தனியன்

இருவிகற்ப நேரிசை வெண்பா

திருவழுதி நாடென்றும் தென்குருகூரென்றும்

மருவினிய வண்பொருநலென்றும்.

அருமறைகள் அந்தாதி செய்தான் அடியிணையே எப்போதும்

சிந்தியாய் நெஞ்சே* தௌிந்து

ஸ்ரீ சொட்டை நம்பிகள் அருளிச் செய்த தனியன்

மனத்தாலும் வாயாலும் வண்குருகூர் பேணும்

இனத்தாரை யல்லா திறைஞ்சேன்.

தனத்தாலும் ஏதும் குறைவிலேன் எந்தை சடகோபன்.

பாதங்கள் யாமுடைய பற்று

ஸ்ரீ அனந்தாழ்வான் அருளிச்செய்த தனியன்

ஏய்ந்த பெருங்கீர்த்தி இராமானுச முனிதன்

வாய்ந்த மலர்ப் பாதம் வணங்குகின்றேன்.

ஆய்ந்த பெருஞ்சீரார் சடகோபன் செந்தமிழ் வேதந்தரிக்கும்.

பேராத உள்ளம் பெற

ஸ்ரீ பட்டர்   அருளிச்செய்த தனியன்

வான்திகழும் சோலை மதிளரங்கர் வண்புகழ்மேல்

ஆன்ற தமிழ் மறைகள் ஆயிரமும்.

ஈன்ற முதல்தாய் சடகோபன்  மொய்பால் வளர்த்த

இதத்தாய் இராமானுசன்

மிக்க இறைநி்லயும் மெய்யாம் உயிர்நிலையும்.

தக்க நெறியும் தடையாகித் தொக்கியலும்.

ஊழ்வினையும் வாழ்வினையும் ஓதும் குருகையர்கோன்.

யாருினிசை வேதத்தியல்

1.  உயர்வற

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் எவன் > அவன்

மயர்வற மதிநலம் அருளினன் எவன் ? அவன்

அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி எவன் ?  அவன்

துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே 1  

மனனக  மலமற மலர்மிசை யெழுதரும்  

மனனுணர் வளவிலன்.  பொறியுணர் வவையிலன்

இனனுணர் முழுநலம்  எதிர்நிகழ் கருிவினும்

இனனிலன் எனன்உயிர் மிகுநரையிலனே 2

இலனது உடையனிது  எனநினை வரியவன்

நிலனிடை விசும்பிடை  உருவினன் அருவினன்

புலனொடு புலனலன்  ஒருிவிலன் பரந்த

அந்நலனுடைய ஒருவனை  நணுகினம் நாமே 3

நாமவன் இவன் உவன் அவள் இவள் உவள் எவள்

தாமவர் இவர்உவர்  அது இது உது எது

வீமவை இவையுவை  அவைநலம் தீங்கவை

ஆமவையாய் அவையாய்   நின்ற அவரே 4

அவரவர் தமதமது   அறிவறி வகைவகை  

அவரவர்  இறையவர் என அடி யடைவர்கள்

அவரவர் இறையவர்  குறைவிலர் இறையவர்

அவரவர் விதிவருி  அடையநின்றனரே 5

நின்றனர் இருந்தனர்  கிடந்தனர் திரிந்தனர்

நின்றிலர் இருந்திலர்  கிடந்திலர் திரிந்திலர்

என்றுமொர் இயல்வினர்  என நினை வரியவர்

என்றுமொர் இயல்வொடு  நின்ற எம்திடரே 6

திடவிசும் பெரிவளி  நீர் நிலமிவை இசை

படர்பொருள் முழுவது மாய்   அவை யவைதொறும்

உடல்மிசை உயிரெனக்  கரந்தெங்கும் பரந்துளன்

சுடர் மிகு சுருதியுள்  இவையுண்ட சுரனே 7

சுரர் அறி வருநிலை  விண்முதல் முழுவதும்

வரன் முதலாயவை  முழுதுண்ட பரபரன்

புரமொரு மூன்றெரித்து  அமரர்க்கும் அறிவியந்து

அரன் அயன் என  உலகருித்தமைத் துளனே 8

 

உளன் எனில் உளன்  அவன் உருவம் இவ்வுருவுகள்

உளன் அலன் எனில்  அவன் அருவம்  இவ் வருவுகள்

உளனென இலனென  இவைகுணம் உடைமையில்

உளன் இரு தகைமையொடு  ஒருிவிலன் பரந்தே 9

பரந்ததண் பரவையுள்  நீர்தொறும் பரந்துளன்

பரந்த அண்டமிதென  நிலவிசும் பொருிவற

கரந்தசில் இடந் தொறும்  இடந்திகழ் பொருள்தொறும்

கரந்தெங்கும் பரந்துளன்  இவையுண்ட கரனே 10

கரவிசும் பெரிவளி  நீர் நில மிவைமிசை

வரன் நவில் திறல்வலி  அளிபொறையாய் நின்ற

பரன் அடி மேல்   குருகூர் சடகோபன் சொல்

நிற நிறை ஆயிரத்து   இவைபத்தும் வீடே 11

2.  வீடுமின்

வீடுமின் முற்றவும்  வீடு செய்து

உம்முயிர் வீடுடையானிடை  வீடுசெய்மினே 1

மின்னின் நி்லயில  மன்னுயிர் ஆக்கைகள்

என்னுமிடத்து இறை  உன்னுமின் நீரே 2

நீர் நுமது என்றிவை  வோ் முதல் மாய்த்து

இறை சோ்மின் உயிர்க்கு   அதன் நோ் நிறை யில்லே 3

இல்லது உள்ளதும்  அல்லது அவனுரு

எல்்லயில் அந்நலம்  புல்கு பற்றற்றே 4

அற்றது பற்றெனில்  உற்றது வீடுயிர்

செற்றது மன்னுறில்  அற்றிறை பற்றே 5

பற்றிலை ஈீசனும்  முற்றவும் நின்றனன்

பற்றிலையாய்  அவன் முற்றிலடங்கே 6

அடங்கெருில் சம்பத்து  அடங்கக் கண்டு

ஈசன் அடங்கெருிலஃதென்று   அடங்குக உள்ளே 7

உள்ளமுரைசெயல் உள்ள  இம் மூன்றையும்

உள்ளிக் கெடுத்து  இறை உள்ளிலொடுங்கே 8

ஒடுங்க அவன்கண்  ஒடுங்கலுமெல்லாம்

விடும் பின்னும் ஆக்கை  விடும்பொழுது எண்ணே 9

*எண்பெருக்கந்நலத்து  ஒண்பொருளீறில

வண்புகழ் நாரணன்  திண்கழல் சேரே 10

சோ்த்தடத்  தென்குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்

சீர்த்தொடையாயிரத்து  ஓர்த்த இப்பத்தே 11

3.    கிளரொளி

கினரொளி இளமை  கெடுவதன் முன்னம்

வளரொளி மாயோன்  மருவிய கோயில்

வளரினம் பொருில்சூழ்  மாலிருஞ்சோலை

தளர்விலராகில்   சார்வது சதிரே 1

சதிரிள மடவார்  தாழ்ச்சியை மதியாது

அதிர்குரல் சங்கத்து  அழகர்தம் கோயில்

மதி தவழ் குடுமி மாலிருங்சோலை

பதியது ஏத்தி  எழுவது பயனே 2

பயனல்ல செய்து  பயனிலலை நெஞ்சே*

புயல்மரை வண்ணர்  புரிந்துறை கோயில்

மயல்மிகு பொருில்சூழ் மாலிருஞ்சோலை

அயல் மலை அடைவது  அது கருமமே 3

கருமவன் பாசம் கருித்து   உழன்று உய்யவே

பெருமலை யெடுத்தான்  பீடுறை கோயில்

வருமரை தவழும்  மாலிருஞ்சோலை

திருமலை யதுவே  அடைவது திறமே 4

திறமுடை வலத்தால்  தீவினை பெருக்காது

அறமுயல் ஆருிப்  படையவன் கோயில்

மறுவில் வன் சுனை சூழ்  மாலிருஞ்சோலை

புறமலை சாரப்  போவது கிறியே 5

கிறியென நினைமின்*  கீழ்மைசெய்யாதே

உறியமர் வெண்ணெய்  உண்டவன் கோயில்

மறியொடு பிணைசோ்  மாலிருஞ்சோலை

நெறிபட அதுவே  நினைவது நலமே 6

நலமென நினைமின்  நரகழுந் தாதே

நிலமுனம் இடந்தான்   நீடுறை கோயில்

மலமறு மதிசோ்  மாலிருஞ்சோலை

வலமுறையெய்தி  மருவுதல் வலமே 7

வலம்செய்து வைகல்  வலங்கருி யாதே

வலம் செய்யும்  ஆய மாயவன் கோயில்

வலம் செய்யும் வானோர்  மாலிருஞ்சோலை

வலம் செய்து நாளும்  மருவுதல் வழக்கே 8

வழக்கென நினைமின்  வல்வினை =ழ்காது

அழக்கொடி யட்டான்  அமர் பெருங்கோயில்

மழக்களிற்றி இனஞ்சோ் மாலிருஞ்சோலை

தொழக்கருதுவதே   துணிவது சூதே 9

சூதென்று களவும்  சூதும் செய்யாதே

வேதமுன் விரித்தான்  விரும்பிய கோயில்

மாதுறு மயில் சோ்  மாலிருஞ்சோலை

போதவிழ் மலையே  புகுவது பொருளே 10

பொருளென்றி இவ்வுலகம்  படைத்தவன் புகழ்மேல்

மருளில்  வண்குருகூர்  வண் சடகோபன்

தெருள் கொள்ளச் சொன்ன  ஓராயிரத்துள் இப்பத்து

அருளுடையவன் தாள் அணைவிக்கும் முடித்தே 11

4.  ஒருிவில் காலம்

ஒருிவில் காலமெல்லாம்  உடனாய் மன்னி

வழுவிலா  அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்

தெருி குரல் அருவித்  திருவேங்கடத்து

எருில் கொள் சோதி  எந்தை தந்தை தந்தைக்கே 1

எந்தை தந்தை தந்தை தந்தை   தந்தைக்கும் முந்தை

வானவர் வானவர் கோனொடும்

சிந்துபூ மகிழும்  திருவேங்கடத்து

அந்த மில் புகழ்க்   கார் எருில் அண்ணலே 2

அண்ணல் மாயன்  அணிகொள் செந்தாமரைக் கண்ணன்

செங்கனி வாய்க்  கரு மாணிக்கம்

தெண்ணிறைச்சுனை நீர்த் திரு வேங்கடத்து

எண்ணில் தொல் புகழ்  வானவர் ஈசனே 3

ஈசன் வானவர்க்கு   என்பன் என்றால்

அது தேசமோ  திருவேங்கடத்தானுக்கு>

நீசனேன்  நிறை வொன்றுமிலேன்

என்கண் பாசம் வைத்த  பரஞ்சுடர்ச் சோதிக்கே 4

சோதியாகி எல்லா உலகும் தொழும்

ஆதி மூர்த்தியென்றால்  அளவாகுமோ>

வேதியர் முழுவேதத்து அமுதத்தை

தீதில் சீர்த்   திருவேங்கடத்தானையே 5

*வேம் கடங்கள்  மெய்ம் மேல் வி்ன முற்றவும்

தாங்கள் தங்கட்க்கு  நல்லனவே செய்வார்

வேங்கடத்துறை வார்க்கு  நமவென்னலாம் கடமை

அது சுமந்தார்கட்கே 6

சுமந்து மாமலர்  நீர்சுடர் துபம் கொண்டு

அமர்ந்து வானவர்   வானவர் கோனொடும்

நமன்றெழும்  திருவேங்கடம் நங்கட்கு

சமன் கொள் வீடு தரும்  தடங்குன்றமே 7

*குன்றம் எந்திக்  குளிர் மரை காத்தவன்

அன்று ஞாலம்  அளந்த பிரான்

பரன் சென்று சோ்  திருவேங்கடமாமலை

ஓன்றுமேதொழ  நம் வினை ஓயுமே 8

ஓயும்  மூப்புப்  பிறப் பிறப்புப் பிணி

வீயு மாறுசெய்வான்  திருவேங்கடத்தாயன்

நாண் மலராம்  அடித் தாமரை

வாயுள்ளும் மனத்துள்ளும்  வைப்பார்கட்கே 9

வைத்த நாள் வரை  எல்்ல குறுகிக்சென்று

எய்த்து இ்ளப்பதன்  முன்னம் அடைமினோ

பைத்த பாம்ப்ணயான்  திருவேங்கடம்

மொய்த்த சோலை  மொய் பூந்தடம் தாழ்வரே 10

தாள் பரப்பி  மண் தாவிய ஈசனை

நீள் பொருில்  குருகூர்ச்சடகோபன் சொல்

கேருில் ஆயிரத்து  இப்பத்தும் வல்லவர்

வாழ்வர் வாழ்வெய்தி   ஞாலம் புகழவே 11

5.  ஒரு நாயகம்

ஒருநாயகமாய் ஓட உலகுடண்  ஆண்டவர்

கருநாய் கவர்ந்த காலர்  சிதைகிய பானையர்

பெருநாடு காண இம்மையிலே  பிச்சை தாம்கொள்வர்

திருநாரணன்தாள் காலம் பெறச்  சிந்தித் துய்ம்மினோ/ 1

உய்ம்மின் திறைகொணர்ந்து  என்று உலகாண்டவர்

இம்மையே தம்மின் சுவை   மடவாரைப் பிறர் கொள்ளத் தாம்விட்டு

வெம்மின் ஒளி வெயில் கானகம் போய்க்  குமை தின்பர்கள்

செம்மின் முடித் திரு மாலை  விரைந்து அடி சோ்மினோ/        2                                               

அடிசோ் முடியினராகி அரசர்கள் தாம்தொழ

இடிசோ் முரசங்கள் முற்றத்து   இயம்ப இருந்தவர்

பொடிசோ் துகளாய்ப் போவர்கள்  ஆதலின் நொக்கென

கடிசோ் துழாய்முடிக்  கண்ணன் கழல்கள் நினைமினோ/       3

                                

நினைப்பான் புகில்கடல்   எக்கலின் நுண்மணலிற் பலர்

எனைத்தோர் யுகங்களும்  இவ்வுல காண்டு கருிந்தவர்

மனைப்பால்  மருங்கற  மாய்தலல்லால்  மற்றுக் கண்டிலம்

பனைத்தாள் மதகளி றட்டவன்  பாதம் பணிமினோ/                 4                           

பணிமின் திருவருள் என்னும்  அஞ்சீதப் பைம் பூம்பள்ளி

அணிமென் குழலார்   இன்பக் கல்வி அமுதுண்டார்

துணிமுன்பு நாலப் பல்லேரையர்   தாமிருிப்பச் செல்வர்

மணிமின்னு மேனி நம் மாயவன் போ்சொல்லி வாழ்மினோ/       5                     

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தது  மாமரை மொக்குளின் மாய்ந்து மாய்ந்து

ஆழ்ந்தாரென்றார் அல்லால் அன்று முதலின் உறுதியா

வாழ்ந்தார்கள் வாழ்ந்தே நிற்பர்  என்பதில்லை நிற்குறில்

ஆழ்ந்தார் கடற்பள்ளி   அண்ணல் அடியவர் ஆமினோ/           6

ஆமின் சுவையவை  ஆறோடு அடிசில்  உண்டார்ந்தபின்

தூமென் மொருி   மடவார்  இரக்கப் பின்னும் துற்றுவார்

ஈமின் எமக்கொரு  துற்றென்றி  இடறுவர் ஆதலின்

கோமின் துழாய்முடி  ஆதியஞ் சோதி குணங்களே/       7                              

குணங்கொள் நிறைபுகழ் மன்னர்  கொடைக்கடன் பூண்டிருந்து

இணங்கி உலகுடன் ஆக்கிலும்  ஆங்க அவனையில்லார்                 

மணங்கொண்ட போகத்து  மன்னியும் மீள்வர்கள் மீள்விுல்்ல

பணங்கொள் அரவணை யான்   திரு நாமம் படிமினோ/        8                                              

படிமன்னு பல்கலன் பற்றோடு அறுத்து  ஐம்புலன்வென்று

செடிமன்னு காயம்  செற்றார்களும்  ஆங்கி அவனையில்லார்

குடிமன்னும் இன் சுவர்க்கம்  எய்தியும்  மீள்வர்கள் மீள்வில்்ல

கொடிமன்னு புள்ளுடை அண்ணல்   கழல்கள் குறுகுமினோ/   9                                           

குறுகமிக  உணர் வத்தொடு நோக்கி  எல்லாம் விட்ட

இறுகல் இறப்பென்னும்   ஞானிக்கும் அப்பயனில்்லையேல்

சிறுக நினைவதோர் பாசமுண் டாம்  பின்னும் வீடில்லை

மறுகலில் ஈசனைப் பற்றி  விடாவிடில் வீடஃதே/               10                                                

அஃதே உய்யப் புகுமாறு என்று  கண்ணன் கழல்கள்மேல்

கொய்பூம் பொருில்சூழ்  குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்

செய் கோலத்தாயிரம்  சீர்த்தொடைப் பாடல் இவைபத்தும்

அஃகாமற் கற்பவர்  ஆழ்துயர் போய் உய்யற் பாலரே/          11

6  ஒன்றுந்தேவும்

ஒன்றுந் தேவும் உலகும் உயிரும்  மற்றும் யாதுமில்லா அன்று

நான்முகன்  தன்னொடு தேவர்  உலகோடு  உயிர்படைத்தான்

குன்றம் போல் மணி மாடம்  நீடு திருக்குரு கூரதனுள்

நின்ற ஆதிப்பிரான் நிற்க  மற்றைத் தெய்வம் நாடுதிரே/   1   

                           

நாடி நீர்வணங்கும் தெய்வமும்  உம்மையும் முன்படைத்தான்

வீடில் சீர்ப் புகழாதிப் பிரான்  அவன் மேவிய உறைகோயில்

மாட மாளிகை சூழ்ந்த அழகாய  திருக்குரு கூரதனை

பாடி ஆடிப் பரவிச் செல்மின்கள்  பல் உல கீர்* பரந்தே/        2   

                             

பரந்த தெய்வமும் பல்லுலகும் படைத்து  அன்றுடனே விழுங்கி

கரந்து உமிழ்ந்து கடந் திடந்தது கண்டும்  தௌியகில்லீர்*

சிரங்களால் அமரர் வணங்கும்  திருக்குரு கூரதனுள்

பரன்திற மன்றிப்  பல்லுலகீர்*  தெய்வம் மற்றில்்ல பேசுமினே/   3     

                        

பேச நின்ற சிவனுக்கும் பிரமன் தனக்கும்  பிறர்க்கும் நாயகன்அவனே

கபால  நன் மோக்கத்துக்  கண்டுகொண்மின்

தேச மாமதிள் சூழ்ந்த அழகாய  திருக்குரு கூரதனுள்

ஈசன் பாலோர்அவம் பறைதல் என் ஆவது  இலங்கியர்க்கே>     4  

                             

இலிங்கத் திட்ட புராணத்தீரும்   சமணரும் சாக்கியரும்

வலிந்து வாதுசெய் வீர்களும்   மற்றும் நுந் தெய்வமுமாகி நின்றான்

மலிந்து செந்நெல் கவரி வீசும்   திருக்குரு கூரதனுள்

பொலிந்து நின்ற பிரான்கண்Oர்  ஒன்றும் பொய்யில்லை போற்றுமினே/  

              

போற்றி மற்றோர்தெய்வம்  பேணப் புறத்திட்டு

உம்மை யின்னே தேற்றி வைத்து  தெல்லீரும் வீடுபெற்றால் உலகில்லையென்றே

சேற்றில் செந்நெல் கமலம் ஓங்கு   திருக்குரு கூரதனுள்

ஆற்ற வல்லவன் மாயம் கண்Oர்  அது அறிந்தறிந்து ஓடுமினே/    6

 

ஓடி யோடிப் பல பிறப்பும் பிறந்து   மற்றோர்தெய்வம்

பாடியாடிப் பணிந்து  பல் படி கால் வருி யேறிக்கண்Oர்

கூடி வானவர் ஏத்த நின்ற   திருக்குரு கூரதனுள்

ஆடு புட்கொடி  ஆதி மூர்த்திக்கு அடிமை புகுவதுவே/       7  

                       

புக்கடிமையினால் தன்னைக் கண்ட  மார்க்கண்டேயன் அவனை

நக்க பிரானும் அன்று உய்யக் கொண்டது  நாராயணன் அருளே

கொக்கலர் தடந் தாரை வேலித்  திருக்குரு கூரதனுள்

மிக்க ஆதிப்பிரான் நிற்க  மற்றைத் தெய்வம் விளம்புதிரே/        8

                              

விளம்பும் ஆறு சமயமும் அவை யாகியும்  மற்றும் தன்பால்

அளந்து காண்டற்கரியனாகிய  ஆதிப்பிரான் அமரும்

வளங்கொள் தண்பணை சூழந்தழகாய  திருக்குரு கூரதனை

உளங்கொள் ஞானத்து வைம்மின் உம்மை  உய்யக்கொண்டு போகுறிலே/  

   

உறுவ தாவது எத்தேவும்  எவ்வுலகங்களும் மற்றும் தன்பால்

மறுவில் மூர்த்தியோடொத்து   இுத்தனையும் நின்றவண்ணம் நிற்கவே

செறுவில் செந்நெல் கரும்பொடு   ஓங்கு திருக்குரு கூரதனுள்

குறிய மாணுரு வாகிய   நீள் குடக் கூத்தனுக்கு ஆட்செய்வதே/  10  

                                     

ஆட்செய்து ஆருிப்பிரானைச் சோ்ந்தவன்  வண்குரு கூர்நகரான்

நாட்கமழ் மகிழ் மாலை மார்பினன்   மாறன் சடகோபன்

வேட்கை யால் சொன்ன பாடல்  ஆயிரத்துள் இப் பத்தும் வல்லார்

மீட்சி யின்றி வைகுந்த மாநகர்  மற்றது கையதுவே/                 11

7. ஆரா அமுதே

 

ஆரா அமுதே* அடியேன் உடலும்  நின்பால் அன்பாயே

நீராய் அலைந்து கரைய  உருக்குகின்ற நெடுமாலே

சீரார் செந்நெல் கவரி வீசும்  செழுநீர்த் திருக்குடந்தை

ஏரார் கோலம் திகழக் கிடந்தாய்*   கண்டேன் எம்மானே*          1

          

எம்மானே* என் வௌ்ளை மூர்த்தி*  என்னை ஆள்வானே*

எம்மா உருவும் வேண்டு மாற்றால்  ஆவாய் எருிலேறே*

செம்மா கமலம்  செழுநீர் இசைக்கண்  மலரும் திருக்குடந்தை

அம்மா மலர்க் கண் வளர்கினறானே*   என்நான் செய்கேனே*     2

                

என்நான் செய்கேன்> யாரே களைகண்>   என்னையென் செய்கின்றாய்>

உன்னால் அல்லால் யாவராலும்  ஒன்றும்  குறைவேண்டேன்

கன்னார் மதிள்சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய்*   அடியேன் அருவாணாள்

செல்நாள் எந்நாள்> அந்நாள்  உனதாள் பிடித்தே செலக்காணே/    3  

செலக்காண்கிற்பார் காணும் அளவும்  செல்லும் கீர்த்தியாய்*

உலப்பிலானே* எல்லா வுலகும்  உடைய ஒருமூர்த்தி*

நலத்தால் மிக்கார் குடந்தைக் கிடைந்தாய்*  உன்னைக் காண்பான் நான்  

அலப்பாய் ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன்  தொழுவனே/           4

                 

அழுவன் தொழுவன் ஆடிக் காண்பன்  பாடி அலற்றுவன்

தழுவல் வினையால் பக்கம் நோக்கி  நாணிக் கவிழ்ந்திருப்பன்

செழுஒண் பழனக் குடந்தைக் கிடந்தாய்*  செந்தாமரைக் கண்ணா*

தொழுவனேனை உனதாள்  சேரும் வகையே சூழ்கண்டாய்/       5             

சூழ்கண்டாய் என் தொல்லை வினையை அறுத்து  உன் அடிசேரும்  

ஊழ்கண்டிருந்தே தூராக் குருிதூர்தது  என்னை நாள் அகன்றிருப்பன்>

வாழ்தொல் புகழார் குடந்தைக் கிடந்தாய்*  வானோர் கோமானே*

யாருின் இசையே* அமுதே*  அறிவின் பயனே*  அரியேறே*    6

அரியேறே* என்னம் பொற் சுடரே*  செங்கட் கருமுகிலே*

எரியே* பவளக் குன்றே*   நாள் தோள் எந்தாய்*  உனதருளே

பிரியா அடிமை என்னைக் கொண்டாய்  குடந்தைத் திருமாலே*

தரியேன் இனியுன் சரணந் தந்து   என் சன்மம் களையாயே 7             

*களைவாய் துன்பம் களையா தொருிவாய்   களைகண் மற்றிலேன்

வளைவாய் நேமிப் படையாய்*  குடந்தைக் கிடந்த மாமாயா*

தளரா உடலம் என தாவி  சரிந்து போம்போது*

இளையாது உனதாள் ஒருங்கப் பிடித்துப்  போதஇசை நீயே/   8

            

இசைவித்து என்னை உனதாள் இணைக்கீழ்  இருத்தும் அம்மானே*

அசைவில் அமரர் தலைவர் தலைவா*  ஆதிப் பெருமூர்த்தி*

திசைவில் வீசும் செழுமா மணிகள் சேரும்  திருக்குடந்தை

அசைவில் உலகம் பரவக் கிடந்தாய்*  காண வாராயே/    9                  

வாரா வருவாய் வருமென்  மாயா*  மாயா மூர்த்தியாய்*

ஆரா அமுதாய் அடியேன் ஆவி  அகமே திுத்திப்பாய்*

தீரா வினைகள் தீர என்னை ஆண்டாய்*  திருக்குடந்தை ஊரா

உனக்கு ஆட்பட்டும் அடியேன்  இன்னம் உழல்வேனோ>         10           

உழலை என்பின் பேய்ச்சி முலையூடு   அவளை உயிருண்டான்

கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட  குருகூர்ச் சடகோபன்

குருிலின் மலியச் சொன்ன   ஓராயிரத்துள் இப்பத்தும்

மழலை தீர வல்லார் காமர் மானேய்  நோக்கியர்க்கே/        11

8.  உலகம் உண்ட

உலகம் உண்ட பெருவாயா*  உலப்பில் கீர்த்தி யம்மானே*

நிலவும் சுடர்சூழ்  ஒளிமூர்த்தி*  நெடியாய்* அடியேன் ஆருயிரே*

திலதம் உலகுக் காய் நின்ற  திருவேங் கடத்து  எம் பெருமானே*

குலதொல் லடியேன் உன பாதம்  கூடுமாறு கூறாயே/              1  

                    

கூறாய் நீறாய் நிலனாகிக்  கொடுவல் அசுரர் குலமெல்லாம்

சீறா எறியும் திருநேமி வலவா*   தெய்வக் கோமானே*

சேறார் சுனைத் தாமரை செந்தீ மலரும்  திருவேங் கடத்தானே*

ஆறா அன்பில் அடியேன்  உன் அடிசோ் வண்ணம் அருளாயே/    2    

                             

வண்ணம் அருள்கொள் அணிமேக வண்ணா*   மாய அம்மானே*

எண்ணம் புகுந்து தித்திக்கும் அமுதே*   இமையோர் அதிபதியே*

தெண்ணல் அருவி மணிபொன் முத்தலைக்கும்  திருவேங் கடத்தானே*

அண்ணலே* உன் அடிசேர  அடியேற்க்கு ஆவா வென்னாயே/     3      

                  

ஆவா என்னாது உலகத்தை அலைக்கும்  அசுரர் வாணாள்மேல்*

தீவாய் வாளி மரை பொருிந்த சிலையா* திருமா மகள் கௌ்வா* தேவா*

சுரர்கள் முனிக்கணங்கள் விரும்பும்  திருவேங்கடத்தானே*

பூவார் கழல்கள் அருவினையேன்  பொருந்துமாறு புணராயே/   4      

             

புணரா நின்ற மரமேழ்  அன்று எய்த ஒருவில் வலவாவோ*

புணரேய் நின்ற மரமிரண்டின்  நடுவே போன முதல்வாவோ*

திணரார் மேகம்  எனக் களிறு சேரும்  திருவேங் கடத்தானே*

துிணரார் சார்ங்கத்து உனபாதம்  சோ்வ தடியேன் எந்நாளே>  5

எந்நாளே நாம் மண்ணளந்த  இணைத்தாமரைகள் காண்பதற்கென்று

எந்நாளும்  நின்று இமையோர்கள் ஏத்தி  யிறைஞ்சி இனம் இனமாய்

மெய்ந்நா மனத்தால் வருிபாடு செய்யும்  திருவேங் கடத்தானே*

மெய்ந்நான் எய்தி யெந்நாள்  உன் அடிக்கண் அடியேன் மேவுவதே 6

 

அடியேன் மேவி அமர்கின்ற அமுதே*  இமையோர் அதிபதியே*

கொடியா அடுபுள்ளுடையானே*  கோலக் கனிவாய் பெருமானே*

செடியார் வினைகள்  தீர்மருந்தே*  திருவேங் கடத்து  எம் பெருமானே*

நொடியார் பொழுதும் உனபாதம்  காண நோலா தாற்றேனே/   7   

             

நோலா தாற்றேன் உன பாதம்  காண என்று நுண்ணுணர்வின்

நீலார் கண்டத்து அம்மானும்  நிறை நான் முகனும் இந்திரனும்

சேலேய் கண்ணார் பலர்சூழ விரும்பும்  திருவேங் கடத்தானே*

மாலாய் மயக்கி அடியேன்பால்  வந்தாய் போலே வாராயே/      8  

              

வந்தாய் போலே வாராதாய்*  வாராதாய் போல் வருவானே*

செந்தா மரைக்கண்  செங்கனிவாய்  நால்தோள் அமுதே எனதுயிரே*

சிந்தா மணிகள் பகரல்்லப் பகல்செய்  திருவேங் கடத்தானே*

அந்தோ* அடியேன் உன பாதம்  அகல கில்லேன் இறையுமே/   9  

              

*அகல கில்லேன் இறையும் என்று  அலர்மேல் மங்கை யுறை மார்பா*

நிகரில் புகழாய்*உலக  மூன்றுடையாய்*  என்னை ஆள்வானே*

நிகரில் அமரர் முனிக்கணங்கள் விரும்பும்  திருவேங் கடத்தானே*

புகலொன்றில்லா அடியேன்  உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே/  10

      

அடிக் கீழ்அமர்ந்து புகுந்து அடியீர்*வாழ்மின் என்றென்றும் அருள்கொடுக்கும்

படிக்கேருில்லாப் பெருமானைப்  பழனக் குருகூர்ச் சடகோபன்

முடிப்பான் சொன்ன ஆயிரத்துத்    திருவேங் கடத்துக்கு இவைபத்தும்

பிடித்தார் பிடித்தார் வீற்றிருந்து   பெரிய வானுள் நிலாவுவரே/     11

9  கங்குலும் பகலும்

கங்குலும் பகலும் கண்துயில்  அறியாள்

கண்ணநீர் கைகளால் இறைக்கும்

சங்கு சக்கரங்கள் என்று கைகூப்பும்   

தாமரைக் கண்  என்றே தளரும்

எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்்னை விட்டென்னும்   

இருநிலம் கைதுழா இருக்கும்

செங்கயல் பாய் நீர்த் திருவரங்கத்தாய்*   

இவள்திறத்து என் செய்கின்றாயே>  1  

என்செய்கின்றாய் என் தாமரைக் கண்ணா> என்னும்  

 கண்ணீர் மல்க  இருக்கும்

என் செய்கேன் எறிநீர்த் திருவரங் கத்தாய்> என்னும்     

    எவ்வுயிர்த்துயிர்த்துருகும்

முன்செய்த வினையே* முகப்படாய்  என்னும்

முகில்வண்ணா*  தகுவதோ>என்னும்

முன்செய்து இவ்வுலகம் உண்டுமிழ்ந்து அளந்தாய்*

என்கொலோ முடிகின்ற திவட்கே>  2

வட்கிலள் இறையும் மணிவண்ணா* என்னும்

வானமே நோக்கும் மைய்யாக்கும்

உட்குடை அசுரர் உயிரெல்லாம் உண்ட     

ஒருவனே* என்னும் உள்ளுருகும்

கட்கிலீ* உன்னைக் காணுமாறு அருளாய்

காகுத்தா* கண்ணனே* என்னும்

திட்கொடி மதிள்சூழ் திருவரங்கத்தாய்*  

இவள் திறத்தென் செய்திட் டாயே>                          3

இட்டகால் இட்ட கையளாய் இருக்கும்

எழுந்துலாய் மயங்கும் கை கூப்பும்

கட்டமே காதல்* என்று மூர்ச்சிக்கும்

கடல்வண்ணா* கடியை காண் என்னும்

வட்டவாய் நேமி வலங்கையா* என்னும்

வந்திடாய் என்றென்றே மயங்கும்

சிட்டனே* செழுநீர்த் திருவரங் கத்தாய்*     

இவள் திறத் தென்சிந்தித் தாயே>    4

சிந்திக்கும்  திசைக்கும் தேறும் கை கூப்பும்    

திருவரங்கத்துள்ளாய்* என்னும் வந்திக்கும்

ஆங்கே மரைக்கண்ணீர் மல்க      

வந்திடாய்  என்றென்றே மயங்கும்

அந்திப்போது அவுணன் உடலிடந் தானே*  

அலைகடல் கடைந்த ஆரமுதே*

சந்தித்து உன் சரணம் சார்வதே வலித்த   

தையலை மையல் செய்தானே*  5

மையல் செய்து என்ைன மனம் கவர்ந்தானே* என்னும்    

மாமாயனே* என்னும்

செய்யவாய் மணியே* என்னும்

தண் புனல் சூழ் திருவரங்த்துள்ளாய்* என்னும்

வெய்யவாள் தண்டு சங்குசக்கரம் வில் ஏந்தும்   

விண் ணோர் முதல்* என்னும்

பைகொள் பாம் பணையாய்* இவள் திறத்தருளாய்    

பாவியேன் செயற்பாலதுவே 6

பால  துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்*   

பற்றிலார் பற்ற நின்றானே*

காலசக் கரத்தாய்* கடலிடங் கொண்ட   

கடல்வண்ணா* கண்ணனே* என்னும்

சேல்கொள் தண் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்* என்னும்  

என் தீர்த்தனே என்னும்

கோலமா மரைக் கண் பனிமல்க இருக்கும்   

என்னுடைக் கோமளக்  கொழுந்தே/       7

கொழுந்து வானவர்கட் கென்னும்   

குன்றேந்திக் கோநிரை காத்தவன்* என்னும்

அழும்தொழும் ஆவி அனல எவ்வுயிர்க்கும்

அஞ்சன வண்ணனே* என்னும்

எழுந்து மேல் நோக்கி யிமைப்பிலள் இருக்கும்

எங்ஙனே நோக்குகேன்> என்னும்

செழுந்தடம் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்*   

என்செய்கேன் என் திருமகட்கே>    8

*என்திரு மகள்சோ் மார்வனே* என்னும்    

என்னுடை யாவியே* என்னும்

நின் திரு வயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட    

நிலமகள்  கௌ்வனே* என்னும்

அன்று உருவேழும் தழுவி நீ கொண்ட     

ஆய்மகள் அன்பனே* என்னும்

தென்திரு வரங்கம் கோயில்கொண்டானே*   

தௌிகிலேன் முடிவிவள் தனக்கே.  9

முடிவிவள் தனக்கொன்று அறிகிலேன் என்னும்    

மூவுல காளியே* என்னும்

கடிகமழ் கொன்றைச் சடையனே* என்னும்    

நான்முகக் கடவுளே* என்னும்

வடிவுடை வானோர் தலைவனே* என்னும்    

வண் திருவரங்கனே* என்னும்

அடியடையாதாள் போலிவள் அணுகி    

அடைந்தனள் முகில்வண்ணன் அடியே/     10

முகில்வண்ணன் அடியை அடைந்து அருள் சூடி உய்ந்தவன்   

மொய்ப்புனல் பொருநல்

துகில்வண்ணத் தூநீர்ச் சோ்ப்பன்    

வண் பொருில்சூழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன்

முகில்வண்ணன் அடிமேல் சொன்னசொன் மாலை   

ஆயிரத்து இப்பத்தும் வல்லார்

முகில்வண்ண வானத்து இமையவர் சூழ இருப்பர்        

பேரின்ப  வௌ்ளத்தே/           11

10.   நெடுமாற்கடிமை

நெடுமாற் கடிமை செய்வேன்போல் அவனைக் கருத வஞ்சித்து

தடுமாற்றற்ற தீக்கதிகள்  முற்றும் தவிர்ந்த சதிர்நினைந்தால்

கொடுமா வினையேன் அவனடியார்  அடியே கூடும் இதுவல்லால்

விடுமாறென்பதென்ு அந்தோ*  வியன் மூவுலகு பெறினுமே>       1                        

வியன் மூவுலகு பெறினும் போய்த்  தானே தானே யானாலும்

புயல் மேகம் போல் திருமேனி அம்மான்  புனைபூங் கழல் அடிக்கீழ்

சயமே யடிமை தலைநின்றார்  திருத்தாள் வணங்கி  

இம்மையே பயனே யின்பம் யான்பெற்றது  உறுமோ பாவியேனுக்கே>  2            

உறுமோ பாவி யேனுக்கு  இவ்வுலகம் மூன்றும் உடன்நிறைய

சிறுமா மேனி நிமிர்த்த   என் செந்தாமரைக்கண் திருக்குறளன்

நறுமா விரை நாண் மலரடிக்கீழ்ப்  புகுதல் அன்றி அவனடியார்

சிறுமா மனிசராய் என்்ன ஆண்டார்   இங்கே திரியவே>      3                                  

இங்கே திரிந்தேற்கு இழுக்குற்றென்>  இருமா நிலம்முன் உண்டு உமிழ்ந்த

செங்கொலத்த பவளவாய்ச்   செந்தாமரைக்கண் என்னம்மான்

பொங்கேழ் புகழ்கள் வாயவாய்ப்   புலன்கொள் வடிவென் மனத்ததாய்

அங்கேய் மலர்கள் கையவாய்  வருிபட்டோட அருளிலே>  4                                      

வருிபட்டோட அருள்பெற்று  மாயன் கோல மலரடிக்கீழ்

சுருிபட்டோடும் சுடர்ச்சோதி  வௌ்ளத்து இன்புற்றிருந்தாலும்

இருிபட்டோடும் உடலினிற் பிறந்து   தன்சீர் யான்கற்று

மாருிபட்டோடும் கவியமுதம்  நுகர்ச்சி யுறுமோ முழுதுமே>   5                                   

நுகர்ச்சி யுறுமோ மூவுலகின்  வீடு பேறு தன்கேருில்

புகர்ச் செம்முகத்த  களிறட்ட  பொன்னாருிக்கை யென்னம்மான்

நிகர்ச் செம்பங்கி எரி விருிகள்  நீண்ட அசுரர் உயிரெல்லாம்

தகர்த்துண்டுழலும் புட்பாகன்  பெரிய தனிமாப் புகழே>  6  

தனிமாப் புகழே யெஞ்ஞான்றும்  நிற்கும் படியாத் தான் தோன்றி

முனிமாப் பிரம முதல்வித்தாய்  உலகம் மூன்றும் முளைப்பித்த

தனிமாத் தெய்வத் தளிரடிக்கீழ்ப்  புகுதல் அன்றி அவனடியார்

நனிமாக் கலவி யின்பமே  நாளும் வாய்க்க நங்கட்கே/      7                       

நாளும் வாய்க்க நங்கட்கு  நளிர்நீர்க் கடலைப் படைத்து

தன் தாளும் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத  பலபரப்பி

நீளும் படர்பூங் கற்பகக் காவும்  நிறைபன ஆயிற்றின்

கோளும் உடைய மணிமலைபோல்  கிடந்தான் தமர்கள் கூட்டமே/   8                                

தமர்கள் கூட்ட வல்வினையை  நாசஞ் செய்யும் சதுமூர்த்தி

அமர்கொள் ஆருி சங்கு வாள்  வில் தண்டாதி பல்படையன்

குமரன் ு கோல ஐங்கணைவௌ் தாதை  கோதில் அடியார்தம்

தமர்கள் தமர்கள் தமர்களாம்  சதிரே வாய்க்க தமியேற்கே/   9                                       

வாய்க்க தமியேற்கு  ஊருிதோற் ஊருி ஊருி மாகாயாம்   

பூக்கொள் மேவி நான்கு தோள்  பொன்னாருிக்கை யென்னம்மான்

நீக்க மில்லா அடியார்தம்  அடியார் அடியார் அடியார் எங்கோக்கள்

அவர்க்கே குடிகளாய்ச் செல்லும்  நல்ல கோட்பாடே/        10                                       

நல்ல கோட்பாட்டு உலகங்கள்  மூன்றினுள்ளும் தான் நிறைந்த

அல்லிக் கமலக் கண்ணனை  அந்தன் குருகூர்ச் சடகோபன்

சொல்லப் பட்ட ஆயிரத்துள்  இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்

நல்ல பதத்தால்  மனைவாழ்வர்  கொண்ட பெண்Oர் மக்களே 11

11 .  ஆருியெழ

ஆருியெழச்  சங்கும் வில்லும் எழ

திசை வாருியெழத்  தண்டும் வாளும் எழ

அண்டம் மோரையெழ  முடி பாதம் எழ

அப்பன் ஊருியெழ உலகங்கொண்ட வாறே* 1

ஆறு மலைக்கு  எதிர்ந்தோடும் ஒலி

அரவூறு சுலாய்  மலை தேய்க்கும் ஒலி

கடல் மாறு சுழன்று  அரைக்கின்ற ஒலி

அப்பன் சாறு பட  அமுதங் கொண்ட நான்றே* 2

நான்நில ஏழ்  மண்ணும் தானத்தவே

பின்னும் நான்நிலவேழ்  மலை தானத்தவே

பின்னும் நான்நிலவேழ்  கடல் தானத்தவே

அப்பன் ஊன்றி இடந்து  எயிற்றில் கொண்ட நாளே* 3

நாளும் எழ  நிலம் நீரும் எழ

விண்ணும் கோளும் எழ  எரி காலும் எழ

மலை தாளும் எழச்  சுடர் தானும் எழு

அப்பன் ஊருி யெழ  உலகம் உண்ட ஊணே* 4

ஊணுடை மல்லர்  தகர்ந்த ஒலி

மன்னர் ஆணுடைச்சேனை  நடுங்கும் ஒலி

விண்ணுள் ஏணுடைத் தேவர்  வௌிப்பட்ட ஒலி

அப்பன் காணுடைப் பாரதம்  கையறை போழ்தே* 5

போழ்து மெலிந்த   புன் செக்கரில்

வான திசை சூழும் எழுந்து  உதிரப்புனலா

மலை கீழ்து பிளந்த  சிங்கம் ஒத்ததால்

அப்பன் ஆழ்துயர் செய்து  அசுரரைக் கொல்லுமாறே* 6

மாறு நிரைத்து  இரைக்கும் சரங்கள்

இன நூறு பிணம்  மலைபோல் புரள

கடல் ஆறு மடுத்து   உதிரப்புனலா

அப்பன் நீறு பட   இலங்கை செற்ற நேரே* 7

நோ் சரிந்தான்  கொடிக் கோருிகொண்டான்

பின்னும் நோ் சரிந்தான்  எரியும் அனலோன்

பின்னும் நோ் சரிந்தான்  முக்கண் மூர்த்திகண்Oர்

அப்பன் நோ் சரிவாணன்  திண்தோள் கொண்ட அன்றே* 8

அன்று மண் நீர் எரி கால்  விண் மலைமுதல்

அன்று சுடர்  இரண்டு பிறவும்

பின்னும் அன்று மரை  உயிர் தேவும் மற்றும்

அப்பன் அன்று முதல்  உலகம் செய்ததுமே* 9

மேய்நிரை கீழ்புக   மாபுரள

சுனை வாய்நிறை நீர்  பிளிறிச் சொரிய

இன ஆநிரை பாடி  அங்கே ஒடுங்க

அப்பன் தீமரை காத்து   குன்ற மெடுத்தானே* 10

குன்றமெடுத்த பிரான் அடியாரொடும்

ஒன்றி நின்ற   சடகோபனுரை செயல்

நன்றி புனைந்த  ஓராயிரத்துள் இவை

வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார்க்கே/ 11

12  மாலை நண்ணி

மாலைநண்ணித்  தொழுது எழுமினோ வினைகெட

காலைமாலை  கமல மலர் இட்டுநீர்

வேலைமோதும் மதில் சூழ்  திருக் கண்ணபுரத்து

ஆலின் மேலால் அமர்ந்தான்  அடி யிணைகளே 1   

                        

கள்ள விழும் மலர் இட்டு  நீர் இறைஞ்சுமின்

நள்ளிசேரும் வயல்சூழ்  கிடங் கின்புடை

வௌ்ளியேய்ந்த மதிள்சூழ்  திருக் கண்ணபுரம் உள்ளி

நாளும் தொழுது எழுமினோ  தொண்டரே*                  2       

             

தொண்டர்*நுந் தம் துயர் போக  நீர் ஏகமாய்

விண்டு வாடாமலர் இட்டு  நீர் இறைஞ்சுமின்

வண்டு பாடும் பொருில்  சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து அண்டவாணன்

அமரர் பெருமானையே/                                    3    

                

மானைநோக்கி  மடப் பின்னை தன் கௌ்வனை

தேனை வாடா மலர் இட்டு  நீர் இறைஞ்சுமின்

வானை உந்தும் மதிள்சூழ்  திருக் கண்ணபுரம்

தான் நயந்த பெருமான்  சரணாகுமே/  4    

                                  

சரணம் ஆகும் தனதாளது  அடைந்தார்க்கெல்லாம்

மரணமானால்  வைகுந்தம்  கொடுக்கும் பிரான்

அரண்அமைந்த மதில்சூழ்  திருக்கண்ணபுரத் தரணியாளன்

தனதன்பர்க்கு அன்பாகுமே/                           5

*அன்பனாகும் தனதாள்  அடைந்தார்க்கெல்லாம்

செம்பொன் ஆகத்து அவுணன் உடல் கீண்டவன்

நன்பொன் ஏய்ந்த  மதிள்சூழ்   திருக்கண்ணபுரத்து அன்பன்

நாளும் தன்  மெய்யர்க்கு மெய்யனே/               6  

மெய்யனாகும்  விரும்பித் தொழு வார்க்்கெல்லாம்

பொய்யனாகும்  புறமே தொழு வார்க்கெல்லாம்

செய்யில் வாளையுகளும்  திருக் கண்ணபுரத்தையன்

ஆகத்தனைப்பார்கட்கு  அணியனே/   7  

                                     

அணியனாகும்  தனதாள்அடைந்தார்க்கெல்லாம்

பிணியும் சாரா / பிறவி கெடுத்தாளும்

மணிபொன் ஏய்ந்த மதிள் சூழ்  திருக் கண்ணபுரம் பணிமின்

நாளும் பரமேட்டி தன் பாதமே/      8      

                            

பாதம் நாளும்  பணியத் தணியும் பிணி

ஏதம் சாரா  எனக்கே இனியென் குறை>

வேத நாவர் விரும்பும்  திருக்கண்ணபுரத் தாதியானை

அடைந் தார்க்கு   அல்லல் இல்்லயே.                9    

         

*இல்லை அல்லல்  எனக்கேல்  இனி யென்குறை>

அல்லி மாதர் அமரும்  திரு மார்பினன்

கல்லில் ஏய்ந்த மதில்சூழ்  திருக் கண்ணபுரம்சொல்ல

நாளும் துயர் பாடு  சாராவே/       10  

                                       

பாடு சாரா  வினை பற்றற வேண்டுவீர்*

மாடம் நீடு  குருகூர்ச் சடகோபன்

சொல்  பாடலான தமிழ்  ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்

பாடியாடி பணி மின்  அவன் தாள்களே/   11

13.  சூழ்விசும்பு

சூழ்விசும் பணி முகில்  தூரியம் முழக்கின

ஆழ்கடல் அலைதிரை  கையெடுத்தாடின

ஏழ்பொருிலும் வளம் ஏந்திய  என்னப்பன்

வாழ்புகழ் நாரணன் தமரைக்கண்டு உகந்தே/ 1

நாரணன் தாமரைக்கண்டு உகந்து  நன்னீர் முகில்

பூரண பொற்குடம்  பூரித்தது உயர்விண்ணில்

நீரணி கடல்கள்  நின்றார்த்தன

நெடுவரைத் தோரணம் நிரைத்து  எங்கும் தொழுதனர் உலகே/  2

 

தொழுதனர் உலகர்கள்  தூப நன் மலர்மரை

பொருிவனர்  பூமி அன்று அளந்தவன் தமர்முன்னே

எழுமின் என்று இருமருங் கிசைத்தனர்  முனிவர்கள்

வருியிது வைகுந்தற் கென்று  வந்தெதிரே/ 3

எதிரெதிர் இமையவர்  இருப்பிடம் வகுத்தனர்

கதிரவர் அவரவர் கைந்நிரை காட்டினர்

அதிர்குரல் முரசங்கள்  அலைகடல் முழக்கொத்த

மதுவிரி துழாய்  முடி மாதவன் தமர்க்கே 4

மாதவன் தமரென்று  வாசலில் வானவர்

போதுமின் எமதிடம்  புகுதுக என்றலும்

கீதங்கள் பாடினர்  கின்னரர் கெருடர்கள்

வேதநல் வாயவர்  வௌ்வியுள் மடுத்தே/ 5

வௌ்வியுள் மடுத்தலும்  விரைகமழ் நறும்புகை

காளங்கள் வலம்புரி  கலந்தெங்கும் இசைத்தனர்

ஆள்மின்கள் வானகம் ஆருியான் தமர் என்று

வாளொண்கண் மடந்தையர்   வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே/ 6

மடந்தையர் வாழ்த்தலும்  மருதரும் வசுக்களும்

தொடர்ந்தெங்கும் தோத்திரம் சொல்லினர்

தொடுகடல் கிடந்த எங்கேசவன்  கிளரொளி மணிமுடி

குடந்தை யெங்கோவலன்  குடி அடியார்க்கே/ 7

குடியடி யார் இவர் கோவிந்தன்  தனக்கென்று

முடியுடை வானவர்  முறைமுறை எதிர்கொள்ள

கொடியணி நெடுமதிள்  கோபுரம் குறுகினர்

வடிவுடை மாதவன்  வைகுந்தம் புகவே/ 8

வைகுந்தம் புகுதலும்  வாசலில் வானவர்

வைகுந்தன் தமரெமர்  எமதிடம் புகுதென்று

வைகுந்தத் தமரரும்  முனிவரும் வியந்தனர்

வைகுந்தம் புகுவது  மண்ணவர் விதியே/ 9

விதிவகை புகுந்தனர் என்று  நல்வேதியர்

பதியினில் பாங்கினில்   பாதங்கள் கழுவினர்

நிதியும் நற் சுண்ணமும் நிறை குட விளக்கமும்

மதிமுக மடந்தையர்  ஏந்தினர் வந்தே/ 10

வந்தவர் எதிர்கொள்ள  மாமணி மண்டபத்து

அந்தமில் பேரின்பத்து  அடியரோடு  இருந்தமை

கொந்தலர் பொருில்   குரு கூர்ச்சட கோபன்

சொல் சந்தங்கள் ஆயிரத்து  இவை வல்லார் முனிவரே/ 11

14.  முனியே

முனியே* நான்முகனே*  முக்கண்ணப்பா*

என் பொல்லாக் கனிவாய்த்  தாமரைக்கண் கரு மாணிக்கமே* என்கள்வா*

தனியேன் ஆருயிரே*   என் தலைமிசையாய் வந்திட்டு

இனி நான் போகலொட்டேன்  ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்்னயே/  1

மாயம்செய்யேல் என்னை  உன் திரு மார்வத்து மாலை நங்கை

வாசம்செய் பூங்குழலாள்  திரு வாணை  நின்னாணை கண்டாய்

நேசம்செய்து  உன்னோடு என்னை  உயிர் வேறின்றி ஒன்றாகவே

கூசம்செய்யாது கொண்டாய்  என்னைக் கூவிக்கொள்ளாய் வந்தந்தோ*  2

கூவிக்கொள்ளாய் வந்தந்தோ*  என்பொல்லாக்  கருமாணிக்கமே

ஆவிக்கோர் பற்றுக் கொம்பு   நின்னலால் அறிகின்றிலேன்  யான்

மேவித் தொழும்   பிரமன் சிவன் இந்திரனாதிக் கெல்லாம்

நாவிக் கமல முதற் கிழங்கே*  உம்பர் அந்ததுவே* 3

உம்பரந்தண் பாழேயோ*  அதனுள் மிசை நீயேயோ*

அம்பர நற்சோதி*  அதனுள் பிரமன் அரன் நீ

உம்பரும் யாதவரும் படைத்த   முனிவன் அவன் நீ

எம்பரம் சாதிக்கலுற்று  என்னைப் போரவிட்டிட்டாயே/           4

போரவிட்டிட்டு என்னை  நீ புறம் போக்கலுற்றால்

பின்்னையான் ஆரைக்கொண்டு எத்தை> அந்தோ* எனதென்பதென்> யானென்பதென்>

தீர இரும்புண்ட நீரது போல  என் ஆருயிரை ஆரப் பருக

எனக்கு ஆரா அமுதானாயே/ 5

எனக்கு ஆராஅமுதாய்  எனதாவியை இன்னுயிரை

மனக்காராமை  மன்னி உண்டிட்டாய்   இனி உண்டொருியாய்

புனக்காயா நிறத்த  புண்டரிகக் கண் செங்கனிவாய்

உனக்கேற்கும் கோல மலர்ப் பாவைக்கு  அன்பா* என் அன்பேயோ*  6

*கோல மலர்பபாவைக்கு  அன்பாகிய என் அன்பேயோ*

நீலவரை இரண்டு பிறைகவ்வி   நிமிர்ந்த தொப்ப

கோல வராகமொன்றாய்  நிலங்கோட்டிடைக் கொண்ட எந்தாய்

நீலக் கடல் கடைந்தாய்  உன்னைப் பெற்றினிப் போக்குவனோ> 7

பெற்றினிப் போக்குவனோ  உன்னை என் தனிப் பேருயிரை

உற்ற இரு வினையாய்  உயிராய்ப்  பயன் ஆயவையாய்

முற்ற இம்மூவுலகும்   பெருந்தூறாய்த் தூற்றில் புக்கு

முற்றக் கரந்தொளித்தாய்*   என் முதல்தனி வித்தேயோ* 8

*முதல்தனி வித்தேயோ*  முழு  மூவுலகு ஆதிக்கெல்லாம்

முதல்தனி யுன்னை யுன்னை  எனை நாள் வந்துகூடுவன் நான்

முதல்தனி அங்குமிங்கும்  முழு முற்றுறு வாழ் பாழாய்

முதல்தனி சூழ்ந்து அகன்று  ஆழ்ந்துயர்ந்த  முடிவிலீயோ* 9

*சூழ்ந்து அகன்று ஆழ்ந்து உயர்ந்த   முடிவில் பெரும்  பாழேயோ*

சூழ்ந்ததனில் பெரிய  பரநன் மலர்ச்  சோதீயோ*

சூழ்ந்ததனில் பெரிய  சுடர்  ஞான இன்ப மேயோ*

சூழ்ந்ததனில் பெரிய  என் அவாவறச் சூழ்ந்தாயே*  10

அவாவறச் சூழ்   அரியை அயனை அரனை அலற்றி

அவாவற்று  வீடுபெற்ற  குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன

அவாவில் அந்தாதிகளால்   இவை ஆயிரமும்

முடிந்த அவாவில் அந்தாதி  இப்பத்தறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே/  11


இராமானுச நூற்றந்தாதித் தனியன்கள்

(வேதப்பிரான்பட்டர்அருளிச்செய்தவை)   ஒருவிகற்பநேரிசைவெண்பா

முன்னை வினையகல  மூங்கிற் குடியமுதன்  

பொன்னங் கழற்கமலப் போதிரண்டும்

என்னுடைய சென்னிக்கு அணியாகச் சோ்த்தினேன் தென்புலத்தார்க்கு

என்னுக் கடவுடையேன் யான்>

கட்ட்ளக்கலித்துறை

நயந்தரு பேரின்பமெல்லாம் பழுதின்றி  நண்ணினர்பால்

சயந்தரு கீர்த்தி இராமானுச முனிதாள் இணைமேல்                

உயர்ந்த குணத்துத் திருவரங்கத்து அமுது  ஓங்கும்

அன்பால் இயம்பும் கலித்துறை   அந்தாதியோத  இசை நெஞ்கமே*

சொல்லின் தொகைகொண்டு உனதடிப்போதுக்குத் தொண்டுசெய்யும்

நல் அன்பர்  ஏத்தும் உன் நாமம் எல்லாம் என்தன் நாவினுள்ளே

அல்லும் பகலும் அமரும்படி நல்கு அறுசமயம்  வெல்லும்பரம*

இராமானுச*  இது என் விண்ணப்பமே/


திருவரங்கத்தமுதனார் அருளிச்செய்த ப்ரபந்தகாயத்ரி என்னும்

இராமானுச நூற்றந்தாதி

பூமன்னு மாது பொருந்திய மார்பன்

புகழ் மலிந்த பாமன்னு மாறன்  அடிபணிந்து உய்ந்தவன்

பல்கலையோர் தாம் மன்ன வந்த இராமானுசன்  சரணாரவிந்தம் நாம்மன்னி வாழ

நெஞ்சே* சொல்லுவோம் அவன் நாமங்களே/  1  

 

*கள்ளார் பொருில் தென்னரங்கன்

கமலப்பதங்கள் நெஞ்சில் கொள்ளா மனிசரைநீங்கி

குறையற் பிரானடிக்கீழ் விள்ளாத அன்பன் இராமானுசன்

                     மிக்கசீலமல்லால் உள்ளாது என்நெஞ்சு    

ஒன்றஅறியேன் எனக்குற்ற பேரியல்லவே.   2  

                               

பேரியல்நெஞ்சே* அடிபணிந்தேன் உன்னை

பேய்ப்பிறவிப் பூரியரோடு உள்ள சுற்றம் புலத்தி

பொருவருஞ்சீர் ஆரியன் செம்மை இராமானுசமுனிக்கு அன்புசெய்யும்     

சீரியபேறுடையார்

அடிக்கீழ் என்னைச் சோ்த்தற்கே  3

என்னைப் புவியில் ஒருபொருளாக்கி

மருள் சுரந்த முன்னைப் பழவினை வேரறுத்து

ஊருிமுதல்வனையே பன்னப்பணித்த இராமானுசன்  

                    பரன்பாதமும் என் சென்னித் தரிக்க வைத்தான்

எனக்கு ஏதும் சிதைவில்்லயே /      4

எனக்குற்ற செல்வம் இராமானுசன் என்று

இசையகில்லா மனக்குற்ற மாந்தர் பருிக்கில் புகழ்

அவன் மன்னியசீர் தனக்குற்ற அன்பர் அவன் திருநாமங்கள் சாற்றும் என்பா

இனக்குற்றம் காணகில்லார்    

பத்தி ஏய்ந்த இயல்விதென்றே/               5                   

இயலும் பொருளும் இசையத்தொடுத்து

ஈன்கவிகள் அன்பால் மயல்கொண்டு வாழ்த்தும் இராமானுசனை

மதியின்மையால் பயிலுங் கவிகளில் பத்தியில்லாத என் பாவி நெஞ்சால்

        முயல்கின்றனன்

அவன்தன் பெருங்கீர்த்தி மொருிந்திடவே/                   6  

*  மொருியைக் கடக்கும் பெரும்புகழான்

வஞ்ச முக்குறும்பாம் குருியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான் சரண்கூடியபின்

பருியைக்கடத்தும் இராமானுசன் புகழ்பாடிஅல்லா  வருியைக் கடத்தல்

எனக்கு இனியாதும் வருத்தம் அன்றே/    7

வருத்தும் புறவிருள் மாற்ற

எம் பொய்கைப்பிரான் மறையின் குருத்தின் பொருளையும்

செந்தமிழ் தன்னையும்கூட்டி

ஒன்றத் திரித்து அன்று எரித்த திருவிளக்கைத் தன்திருவுள்ளத்தே   இருத்தும் பரமன்    

இராமானுசன்  எம் இறையவனே/    8

இறைவனைக் காணும் இதயத்திருள் கெட

ஞானமென்னும் நிறைவிளக்கேற்றிய  பூதத் திருவடிதாள்கள்

நெஞ்சத்து உறைய வைத்தாளும் இராமானுசன் புகழோதும் நல்லோர்

மறையினைக் காத்து

இந்த மண்ணகத்தே மன்ன வைப்பவரே/                        9

மன்னிய பேரிருள் மாண்டபின்

கோவலுள் மாமலரான் தன்னொடு மாயனைக்   கண்டமை காட்டும்

தமிழ்த் தலைவன் பொன்னடிபோற்றும் இராமானுசற்கு அன்பு பூண்டவர்தாள்

சென்னியில் சூடும்   

திருவுடையார் என்றும் சீரியரே/            10

சீரிய நான்மறைச் செம்பொருள்

செந்தமிழால் அளித்த  பாரியலும் புகழ்ப்  பாண்பெருமாள்

சரணாம் பதுமத்தாரியல் சென்னி இராமானுசன் தன்்னச் சார்ந்தவர்தம்  காரியவண்மை

என்னால் சொல்லொணாது இக்கடலிடத்தே/                       11

இடங்கொண்ட கீர்த்தி மருிசைக்கிறைவன்

இணையடிப்போது அடங்கும் இதயத்து  இராமானுசன்

அம் பொற்பாதம் என்றும் கடங்கொண்டு இறஞ்சும் திருமுனிவர்க்கு அன்னி  

காதல்செய்யாத்  திடங்கொண்ட ஞானியர்க்கே   

அடியேன் அன்பு செய்வதுவே/  12     

செய்யும் பசுந் துளபத் தொருில் மாலையும்

செந்தமிருில் பெய்யும் மறைத் தமிழ் மாலையும்

பேராத சீர்அரங்கத்து ஐயன் கழற்கணியும் பரன் தாளன்றி  ஆதரியா மெய்யனை  

இராமானுசன் சரணே கதி வேறெனக்கே/ 13   

கதிக்குப்பதறி   வெங்கானமும் கல்லும் கடலுமெல்லாம் கொதிக்கத்   

தவஞ்செய்யும் கொள்கை அற்றேன்

கொல்லி காவலன்சொல் பதிக்கும்கலைக் கவிபாடும் பெரியவர் பாதங்களே

துதிக்கும் பரமன்   

இராமானுசன் என்்ைனச்சோர்விலனே/                           14  

சோராதல் பெருஞ்சுருிப்பால்   

தொல்்ல மா்லயொன்றும் பாராது அவ்னப்  பல்லாண்டென்று காப்பிடும்

பான்மையன்தாள் பேராத உள்ளத்து இராமானுசன் தன் பிறங்கியசீர்

சாரா மனிசரைச் சேரேன்       

எனக்கு என்ன தாழ்வு இனியே>       15

              

*  தாழ்வொன்றில்லா மறை தாழ்ந்து     

தலம் முழுதும் கலியே ஆள்கின்ற நாள் வந்து  அளித்தவன் காண்மின்

அரங்கர் மௌலி சூழ்கின்ற மாலையைச் சூடிக் கொடுத்தவள் தொல்லருளால்

வாழ்கின்ற வள்ளல்    

இராமானுசன் என்னும் மாமுனியே/    16     

முனியார் துயரங்கள் முந்திலும்   

இன்பங்கள் மொய்ந்திடினும் கனியார் மனம்  கண்ணமங்கை நின்றானை

கலைபரவும்  தனியானையைத் தண் தமிழ் செய்த நீலன் தனக்கு உலகில் இனியானை

எங்கள் இராமானுசனை வந்தெய்தினரே/  17       

எய்தற்கு அரிய மறைகளை   

ஆயிரம் இன்தமிழால் செய்தற்கு உலகில் வரும்  சடகோபனை

சிந்தையுள்ளே பெய்தற்கிசையும் பெரியவர் சீரை உயிர்களெல்லாம்   உய்தற்கு உதவும்

இராமானுசன் எம் உறுதுணையே/      18                        

உறுபெருஞ் செல்வமும் தந்தையும் தாயும்

உயர்குருவும் வெறிதரு பூமகள் நாதனும்

மாறன் விளங்கியசீர் நெறிதரும் செந்தமிழ் ஆரணமேயென்று இந்நீள நிலத்தோர்

அறிதர நின்ற   

இராமானுசன் எனக்கு ஆரமுதே/                             19

    

ஆரப்பொருில் தென் குருகைப்பிரான்   

அமுதத் திருவாய் ஈரத் தமிருின் இசை உணர்ந்தோர்கட்கு  

இனியவர்தம் சீரைப் பயின்றுய்யும் சீலங்கொள் நாதமுனியை   நெஞ்சால் வாரிப்பருகும்  

இராமானுசன் என்தன் மாநிதியே/   20   

நிதியைப் பொருியும் முகிலென்று

நீசர்தம் வாசல் பற்ற  துதிகற்று உலகில் துவள்கின்றிலேன்

இனி தூய்நெறிசோ் எதிகட்கு இறைவன் யமுனைத்துறைவன் இணையடியாம்

கதிபெற்றுடைய     

இராமானுசன் என்னைக் காத்தனனே/ 21     

கார்த்திகையானும் கரிமுகத்தானும்

கனலும்முக்கன் மூர்த்தியும் மோடியும்வெப்பும் முதுகிட்டு

மூவுலகும் பூத்தவனே* என்றுபோற்றிட வாணன் பிரை பொறுத்த    தீர்த்தனையேத்தும்    

இராமானுசன் என்தன் சேம வைப்பே/           22        

வைப்பாய வான்பொருளென்று    

நல்லன்பர் மனத்தகத்தே எப்போதும் வைக்கும் இராமானுசனை

இருநிலத்தில் ஒப்பாரில்லாத உறுவினையேன் வஞ்ச நெஞ்சில் வைத்து     

முப்போதும் வாழ்த்துவன்   

என்னாம் இது அவன் மொய்ப் புகழ்க்கே>      23    

  

மொய்த்தவென் தீவினையால் பல்லுடல்தொறும் மூத்து

அதனால் எய்த்தொருிந்தேன் முன நாள்களெல்லாம்

இன்று கண்டு உயர்ந்தேன் பொய்த் தவம்போற்றும் புலைச்சமயங்கள் நிலத்தவியக்

கைத்த மெய்ஞ்ஞானத்து     

இராமானுசன் என்னும் கார் தன்னையே/   24      

காரேய் கருணை இராமானுச*

இக்கடலிடத்தில் ஆரே அறிபவர்  நின் அருளின் தன்மை>

அல்லலுக்கு நேரே உறைவிடம் நான் வந்து நீ யென்னை உய்த்தபின்

உன் சீரே உயிர்க்கு உயிராய்     

அடியேற்கு இன்று தித்திக்குமே/    25


திக்குற்ற கீர்த்தி இராமானுசனை

என்செய்வினையாம்  மெய்க்குற்றம் நீக்கி விளங்கிய மேகத்தை

மேவுநல்லோர் எக்குற்றவாளர் எதுபிறப்பு ஏதியல்வாக நின்றோர்  அக்குற்றம் அப்பிறப்பு    

அவ் இயல்வே நம்மை ஆட்கொள்ளுமே/     26

கொள்ளக் குறைவற்று இலங்கி  கொழுந்து விட்டோங்கிய  உன்  

வள்ளல் தனத்தினால்   வல்வினையேன் மனம் நீ புகுந்தாய்

வௌ்்ளச் சுடர்விடும் உன்பெரு மேன்மைக்கிழுக்கு  இதென்று   தள்ளுற்று இரங்கும்      

இராமானுச* என்தனி நெஞ்சமே/    27

நெஞ்சிற் கறைகொண்ட கஞ்சனைக் காய்ந்த நிுமலன்

நங்கள்  பஞ்சித் திருவடிப் பின்னை தன் காதலன்

போதம்நண்ணா வஞ்சர்க்கரிய இராமானுசன் புகழன்றி என்வாய்    கொஞ்சிப் பரவகில்லாது    

என்ன வாழ்வு இன்று கூடியதே*  28

கூட்டும் விதி என்று கூடுங்கொலோ>

தென்குருகைப்பிரான் பாட்டென்னும்  வேதப் பசுந் தமிழ்தன்னை

தன் பத்தியென்னும் வீட்டின் கண்வைத்த இராமானுசன் புகழ் மெய்ய

உணர்ந்தோர்  ஈட்டங்கள்தன்னை   

என் நாட்டங்கள் கண்டு இன்பம் எய்திடவே/  29  

 

இன்பந்தரு பெருவீடு வந்து எய்திலென்>  

எண்ணிறந்த துன்பந்தரு நிரயம் பலசூருிலின்>

தொல்லுலகில் மன் பல்லுயிர்கட்கு இறையவன் மாயன் என மொருிந்த    அன்பன்அனகன்      

இராமானுசன் என்்ன ஆண்டனனே/  30  

*ஆண்டுகள் நாள் துிங்களாய்  நிகழ் காலமெல்லாம் மனமே* ஈண்டு

பல்யோனிகள் தோறு உழல்வோம்

இன்று ஓர் எண்ண இன்றியே காண் தகு தோளண்ணல் தென்னத்தி ஊரர்

கழலிணைக்கீழ்ப்  பூண்ட அன்பாளன்    

இராமானுசனைப் பொருந்தினமே/              31   

பொருந்திய தேசும் பொறையும் திறலும் புகழும்

நல்ல திருந்திய ஞானமும் செல்வமும் சேரும்

செறுகலியால் வருந்திய ஞாலத்தை வண்மையினால் வந்தெடுத்தளித்த அருந்தவன்

எங்கள் இராமானுசனை அடைபவர்க்கே/  32      

அடையார் கமலத்து அலர்மகள் கௌ்வன்

கையாருியென்னும் படையோடு நாந்தகமும் படர் தண்டும்

ஒண் சார்ங்கவில்லும் புடையார் புரிசங்கமும் இந்தப் பூதலங் காப்பதற்கு    என்று இடையே       

இராமானுசமுனி ஆயின இந்நிலத்தே/    33

நிலத்தைச் செறுத்து உண்ணும் நீசக்கலியை

நினைப்பரிய பலத்தைச்செறுத்தும் பிறங்கியதில்லை

என்பெய்வினை தென் புலத்தில் பொறித்த அப்புத்தகச் சும்மை பொறுக்கியபின்

நலத்தைப் பொறுத்தது      

இராமானுசன் தன் நயப்புகழே/  34  

 

நயவேன் ஒரு தெய்வம் நானிலத்தே

சில மானிடத்தைப் புயலேயெனக்  கவிபோற்றி செய்யேன்

பொன்னரங்கம் என்னில் மயலே பெருகும் இராமானுசன்    

மன்னு மாமலர்ந்தான் அயரேன்     

அருவினை என்னை எவ்வாறு இன்று அடர்ப்பதுவே>               35     

அடல் கொண்ட நேமியன் ஆருயிர் நாதன்

அன்று ஆரணச்சொற் கடல்கொண்ட ஒண் பொருள் கண்டளிப்ப

பின்னும் காசினியோர் இடரின் கண் வீழ்ந்திடத் தானு அவ்வொண்   பொருள்கொண்டு   

அவர்பின் படருங் குணன்  

எம் இராமானுசன் தன்படி இதுவே/ 36  

  

படிகொண்ட கீர்த்தி இராமாயணமென்னும் பத்தி வௌ்ளம்

குடிகொண்டகோயில் இராமானுசன் குணங்கூறும்

அன்பர் கடி கொண்ட மாமலர்த்தாள் கலந்து உள்ளங் கனியும் நல்லோர்

அடிகண்டு கொண்டு உகந்து     

என்னையும் ஆளவர்க்கு ஆக்கினரே/   37    

 

ஆக்கி அடிமை நிலைப்பித்தனை  

ஏன்ன இன்று அவமே போக்கிப் புறத்திட்ட தென் பொருளா முன்பு

புண்ணியர்தம் வாக்கிற் பிரியா இராமானுச*  நின் அருளின் வண்ணம்

நோக்கில் தெரிவரிதால்    

உரையாய் இந்த நுண் பொருளே/ 38   

பொருளும் புதல்வரும் பூமியும்

பூங்குழலாரும் என்றே  மருள்கொண்டிலைக்கும் நமக்கு நெஞ்சே*

மற்று உளார் தரமோ>  இருள் கொண்ட எந்துயர் மாற்றித் தன்னீறில் பெரும்புகழே

  தெருளும் தெருள் தந்து   

இராமானுசன் செய்யும் சேமங்களே/  39

          

சேம நல்வீடும் பொருளும் தருமமும்

சீரிய நற்காமமும் என்றிவை நான்கென்பர்  

நான்கினும் கண்ணனுக்கே  ஆமதுகாமம் அறம்பொருள் வீடு இதற்கென்று

உரைத்தான்  வாமனன் சீலன்    

இராமானுசன் இந்த மண்மிசையே/  40     

மண்மிசை யோனிகள் தோறும் பிறந்து

எங்கள் மாதவனே கண்ணுற நிற்கிலும் காணகில்லா

உலகோர்களெல்லாம் அண்ணல்  இராமானுசன் வந்து தோன்றிய அப்பொழுதே

நண்ணரு ஞானம் தலைக்கொண்டு     

நாரணற்கு ஆயினரே/  41   

ஆயிரையார் கொங்கை தங்கும்

அக்காதல் அளற்று அழுந்தி மாயும் என்னாவியை  வந்தெடுத்தான்இன்று

மாமலராள் நாயகன் எல்லா உயிர்கட்கும் நாதன் அரங்கனென்னும் தூயவன்

தீதில் இராமானுசன் தொல் அருள்சுரந்தே/  42   


சுரக்கும் திருவும் உணர்வும்

சொலப்புகில் வாயமுதம் பரக்கும் இருவினை பற்றற ஓடும்

படியில் உள்ளீர்* உரைக்கின்றனன் உமக்கு யான் அறம்சீறும் உறுகலியைத்   

துரக்கும் பெருமை     இராமானுசன் என்று சொல்லுமினே.   43

        

சொல்லார் தமிழொரு மூன்றும்

சுருதிகள் நான்கும் எல்லையில்லா  அறநெறி யாவும் தெரிந்தவன்

எண்ணருஞ்சீர் நல்லார்பரவும் இராமானுசன் திருநாமம் நம்பி    

அல்லார் அகலிடத்தோர்      

எது பேறென்று காமிப்பரே/     44   

பேென்று மற்றில்லை  நின் சரணன்றி

அப்பேறு அளித்தற்கு ஆென்றுமில்லை  மற்றச் சரணன்றி

என்னிப் பொருளைத் தேறும் அவர்க்கும் எனக்கும் உனைத்தந்த செம்மை சொல்லால்

கூறும் பரமன்று       

இராமானுச* மெய்ம்மை கூறிடிலே/                       45     

கூறும் சமயங்கள் ஆறும் குலைய

குவலயத்தே மாறன் பணித்த மறை உணர்ந்தோனை

மதியிலியேன் தேறும்படி என்மனம் புகுந்தானைத்   திசையனைத்தும் ஏறும் குணனை

இராமானுசனை இறைஞ்சினமே/                        46

         

இறைஞ்சப்படும் பரன் ஈசன் அரங்கனென்று

இவ்வுலகத்து அறஞ்செப்புும் அண்ணல் இராமானுசன்

என்னருவினையின் திறஞ்செற்று இரவும் பகலும் விடாது என்தன் சிந்தையுள்ளே

நிறைந்த ஒப்பற இருந்தான்   

எனக்கு ஆரும் நிகரில்்லயே/                 47

         

நிகரின்றி நின்ற என் நீசதைக்கு

நின்னருளின் கண் அன்றி புகலொன்றுமில்்ல அருட்கும் அஃதேபுகல்

புன்மையிலோர் பகரும் பெருமை இராமானுச*  இனி நாம்பழுதே    

அகலும் பொருளென்>     

பயன் இருவோமுக்கும் ஆன பின்னே/    48       

ஆனது செம்மை அறநெறி  

பொய்ம்மை அறுசமயம் போனது பொன்றி  இறந்தது வெங்கலி

பூங்கமலத் தேன் நதிபாய் வயல் தென்னரங்கன் கழல் சென்னி வைத்துத்    

தானதில் மன்னும்    

இராமானுசன் இத்தலத்து உதித்தே/      49       

*உதிப்பன உத்தமர் சிந்தையுள்

ஒன்னலர் நெஞ்சம் அஞ்சிக் கொதித்திட  மாறி நடப்பன

கொள்்ளவன்  குற்றமெல்லாம் பதித்த என்புன் கவிப் பாவினம் பூண்டன

பாவு தொல் சீர்   எதித்தலை நாதன்    

இராமானுசன் தன் இணையடியே/              50  


அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர்கட்காய்

அன்று பாரதப்போர் முடியப்  பரி நெடுந்தோ் விடும் கோனை

முழுதுணர்ந்த  அடியர்க்கு அமுதம் இராமானுசன் என்னையாள வந்து   

இப் படியில் பிறந்தது     

மற்றில்லை காரணம் பார்த்திடிலே/             51       

பார்த்தான்  அறுசமயங்கள் பதைப்ப  

இப்பார் முழுதும் போர்த்தான்புகழ் கொண்டு  புன்மையினேன் இடைத்தான்  புகுந்து

தீர்த்தான் இருவினை தீர்த்து அரங்கன் செய்ய தாள் இணையோடு ஆர்த்தான்

இவை எம் இராமானுசன் செய்யும் அற்புதமே/     52                

அற்புதன் செம்மை   இராமானுசன்

என்்ன ஆள வந்த கற்பகம் கற்றவர்   காமுறுசீலன்

கருதரிய பற்பல உயிர்களும் பல்லுலகு யாவும் பரனது என்னும்   நற் பொருள் தன்னை

இந் நாநிலத்தே வந்து நாட்டினனே/         53         

நாட்டிய நீசச் சமயங்கள் மாண்டன

நாரணனைக் காட்டியவேதம் களிப்புற்றது

தென் குருகை வள்ளல் வாட்டமிலா வண்தமிழ் மறை வாழ்ந்தது   

மண்ணுலகில் ஈட்டிய சீலத்து  

இராமானுசன் தன் இயல்வு கண்டே/    54  

கண்டவர் சிந்தைக் கவரும்  கடிபொருில் தென்னரங்கன்  

தொண்டர்குலாவும் இராமானுசனை

தொகையிறந்த பண்தரு வேதங்கள் பார்மேல் நிலவிடப் பார்த்தருளும்

கொண்டலை மேவித் தொழும்  

குடியாம் எங்கள் கோக்குலமே/          55      

கோக்குல மன்னரை மூவெழுகால்

ஒருகூர் மழுவால் போக்கிய தேவனைப் போற்றும் புனிதன்

புவனமெங்கும் ஆக்கிய கீர்த்தி இராமானுசனை அடைந்தபின்     என் வாக்கு உரையாது  

என் மனம் நி்னயாது இனி மற்ென்றையே/  56

மற்ெரு பெறுமதியாது அரங்கன் மலரடிக்கு ஆள் உற்றவரே

தனக்கு உற்றவராக்  கொள்ளும் உத்தமனை

நல் தவர் போற்றும் இராமானுசனை   இந்நானிலத்தே பெற்றனன்     

பெற்றபின் மற்றறியேன் ஒரு பேதைமையே/                    57

பேதையர் வேதப் பொருள் இதென்று உன்னி

பிுரமம் நன்றென்று ஓதி மற்றெல்லா உயிரும் அஃதென்று

உயிர்கள் மெய்விட்டு ஆதிப் பரனோடு ஒன்றாம் என்று சொல்லும்  அவ் அல்லல் எல்லாம்     

                                                வாதில் வென்றான்   

எம் இராமானுசன் மெய் மதிக்கடலே/   58

கடல் அளவாய திசை எட்டினுள்ளும்

கலியிருளே மிடைதரு காலத்து இராமானுசன்

மிக்க நான் மறையின் சுடரொளியால் அவ்விருளைத் துரந்து இலனேல்     உயிரை உடையவன்    நாரணன் என்று அறிவாரில்்ல உற்று உணர்ந்தே/    59

உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானியர் யோகந்தொறும்

திருவாய்மொருியின் மணந்தரும்  இன்னிசை மன்னுமிடந் தொறும்

மாமலராள் புணர்ந்த பொன்மார்வன் பொருந்தும் பதிதொறும் புக்குநிற்கும்  

குணந்திகழ் கொண்டல்    

இராமானுசன் எங்குலக்கொழுந்தே/              60

கொழுந்து விட்டோடிப் படரும் வெங்கோள் வினையால்

நிரயத்து அழுந்தியிட்டேனை வந்து ஆட்கொண்ட பின்னும்  

அருமுனிவர் தொழும் தவத்தோன் எம் இராமானுசன் தொல் புகழ்      சுடர் மிக்கு எழுந்தது      

அத்தால் நல்ல அதிசய்ங் கண்டது இருநிலமே   61

இருந்தேன் இருவினைப் பாசம் கழற்றி

இன்று யான் இறையும் வருந்தேன் இனி எம் இராமானுசன்

மன்னு மா மலர்த்தாள் பொருந்தா நிலையுடை புன்மையினோர்க்கு  ஒன்றும்

 நன்மை செய்யாப்    பெருந்தேவரைப் பரவும்  

பெரியோர் தங்கழல் பிடித்தே/                          62

பிடியைத் தொடரும் களிறென்ன

யான்உன் பிறங்கியசீர் அடியைத் தொடரும்படி நல்கவேண்டும்

அறுசமயச் செடியைத் தொடரும் அருள் செறிந்தோர் சிதைந்தோர் வந்து

இப் படியைத் தொடரும்     

இராமானுச* மிக்கபண்டிதனே* 63

பண்தரு மாறன் பசுந்தமிழ்

ஆனந்தம் பாய் மதாய் விண்டிட எங்கள் இராமானுச முனிவேழம்

மெய்ம்மை கொண்ட நல் வேதக் கொழுந்தண்டம் ஏந்தி     குவலயத்தே மண்டி வந்தேன்றது     

வாதியர்காள்* உங்கள்வாழ் வற்றதே/   64

வாழ்வற்றது தொல்்ல வாதியர்க்கு

என்றும் மறையவர் தம் தாழ்வற்றது   தவம் தாரணி பெற்றது

தத்துவ நூல் கூழற்றது குற்றமெல்லாம் பதித்த குணத்தினர்க்கு  அந் நாழற்றது    

நம் இராமானுசன் தந்த ஞானத்திலே/                       65

ஞானம்கனிந்த நலங்கொண்டு

நாள்தொறும் நைபவர்க்கு வானம் கொடுப்பது மாதவன்

வல்வினையேன் மனத்தில் ஈனம் கடிந்த இராமானுசன் தன்னை எய்தினர்க்கு   

அத் தானம் கொடுப்பது     

தன் தகவென்னும் சரண் கொடுத்தே/               66

சரணமடைந்த தருமனுக்கா

பண்டு நூற்றுவரை மரணம் அடைவித்த மாயவன் தன்னை

வணங்க வைத்த கரணமிவை உமக்கு அன்றென்று இராமானுசன்    

உயிர்கட்கு அரண் அங்கு அமைத்திலனேல்  

அரணார் மற்று  இவ்வாருயிர்க்கே>  67

ஆர் எனக்கின்று நிகர் சொல்லில்>

மாயன்அன்று ஐவர் தெய்வத் தேரினில் செப்பிய கீதையின்

செம்மைப் பொருள் தெரியப் பாரினில் சொன்ன இராமானுசனைப் பணியும்

நல்லோர்  சீரினில் சென்று பணிந்தது    

என் ஆவியும் சிந்தையுமே/         68

சிந்தையினோடு கரணங்கள் யாவும் சிதைந்து

முன்னாள் அந்த முற்றாழ்ந்தது கண்டு

அவையென் தனக்கு அன்றருளால் தந்த அரங்கனும் தன் சரண் தந்திலன்

  தானது தந்து   

எந்தை இராமானுசன் வந்தெடுத்தனன் இன்று என்்னயே 69

என்னையும் பார்த்து  என் இயல்வையும் பார்த்து

எண்ணில் பல் குணத்த உன்னையும் பார்க்கில்  அருள் செய்வதே நலம்

அன்றி என்பால் பின்னையும் பார்க்கில் நலமுளதே> உன்பெருங்கருணை   

தன்னை யென் பார்ப்பர்>     

இராமானுச*  உன்்னச் சார்ந்தவரே/              70

சார்ந்தது என் சிந்தை உன் தாளிணைக் கீழ்

அன்பு நான் மிகவும் கூர்ந்தது அத் தாமரைத் தாள்களுக்கு

உன்தன் குணங்களுக்கே தீர்ந்தது என் செய்கை முன்செய்வினை நீ செய்வினை

அதனால் போ்ந்தது   

வண்மை இராமானுச* எம் பெருந்தகையே*         71   

கைத்தனன் தீய சமயக்கலகரை

காசினிக்கே உய்த்தனன்  தூய மறை நெறிதன்னை

என்று உன்னி உள்ளம் நெய்த்தவன்போடிருந்தேத்தும் நிறை புகழோருடனே  

வைத்தனன் என்னை   

இராமனுசன் மிக்க வண்மை செய்தே/                   72

வண்மையினாலும்  தன் மாதகவாலும்

மதிபுரையும் தண்மையினாலும் இத்  தாரணியோர்கட்கு

தான் சரணாய் உண்மை நல் ஞானம் உரைத்த இராமானுசனை    

உன்னும் திண்மையல்லால்  எனக்கில்்லை  

மற்றோர் நிலை தோ்ந்திடிலே/      73

          

தேரார் மறையின் திறமென்று

மாயவன் தீயவரைக் கூராருிகொண்டு குறைப்பது

கொண்டல் அனைய வண்மை ஏரார் குணத்த எம் இராமானுசன்

                     அவ்வெருில் மறையில் சேராதவரைச் சிதைப்பது   

அப்போது ஒரு சிந்தைசெய்தே   74

செய்த் தலைச் சங்கம் செழு முத்த மீனும்

திருவரங்கர் கைத்தலத்து ஆருியும் சங்கமும் ஏந்தி

நங்கண் முகப்பே மொய்த்தலைத்து உன்னை விடேன் என்றிருக்கிலும்

நின்புகழே மொய்த்தலைக்கும் வந்து   

இராமானுச* என்னை முற்றும் நின்றே/ 75     

*நின்றவன் கீர்த்தியும் நீள்புனலும்

நிறை வேங்கடப் பொற் குன்றமும்  வைகுந்த நாடும் குலவிய பாற்கடலும்

உன்தனக்கு எத்தனை இன்பந்தரும் உன் இணை மலர்த்தாள் என்தனக்கும் அது

இராமானுச* இவை ஈந்தருளே/                                76


ஈந்தனன் ஈயாத இன்னருள்

எண்ணில் மறைக் குறும்பைப் பாய்ந்தனன்  அம்மறைப் பல் பொருளால்

இப்படி அனைத்தும் ஏய்ந்தனன் கீர்த்தியினால் என் வினைகளை   

வோ்பறியக் காய்ந்தனன்  

வண்மை இராமானுசற்கு என் கருத்தினியே>    77

கருத்தில் புகுந்து உள்ளில் கள்ளம் கழற்றி

கருதரிய வருத்தத்தினால் மிக வஞ்சித்து

நீ இந்த மண்ணகத்தே திருத்தித் திருமகள் கௌ்வனுக்கு ஆக்கியபின்  

என் நெஞ்சில் பொருத்தப்படாது   

எம் இராமானுச* மற்றோர் பொய்ப்பொருளே/  78       

பொய்யைச் சுரக்கும் பொருளைத் துரந்து

இந்தப் பூதலத்தே மெய்யைப் புரக்கும் இராமானுசன் நிற்க

வேறு நம்மை உய்யக்கொள்ளவல்ல தெய்வம் இங்கு யாதென்று உலர்ந்து அவமே

ஐயப்படா நிற்பர்   வையத்துள்ளோர் நல் அறிவிழந்தே/                      79              

நல்லார் பரவும் இராமானுசன்

திருநாமம் நம்ப வல்லார் திறத்தை  மறவாதவர்கள் எவர்

அவர்க்கே எல்லாவிடத்திலும் என்றும் எப்போதிலும் எத் தொழும்பும்

சொல்லால் மனத்தால்  

கருமத்தினால் செய்வன் சோர்வின்றியே/         80  

சோர்வின்றி உன்தன் துணையடிக் கீழ்

தொண்டுபட்டவர்பால் சார்வின்றி நின்ற எனக்கு

அரங்கன் செய்யதாளிணைகள் போ்வின்றி இன்று பெறுத்தும் இராமானுச*  

இனி உன் சீரொன்றிய கருணைக்கு  இல்லை மாறு தெரிவுறிலே/      81                        

தெரிவுற்ற ஞானம் செறியப்பெறாது

வெந் தீவினையால் உருவற்ற ஞானத்து உழல்கின்ற என்்னை

ஒருபொழுதில் பொருவற்ற கௌ்வியனாக்கி நின்றான் என்ன புண்ணியனோ>  

தெரிவுற்ற கீர்த்தி   

இராமானுசன் என்னும் சீர்முகிலே/                        82     

சீர் கொண்டு பேரறம் செய்து   நல் வீடு செறிது என்னும்   

பார் கொண்ட மேன்மையார் கூட்டன் அல்லேன்

உன் பத யுகமாம் ஏர்கொண்ட வீட்டை எளிதினில் எய்துவன்   

உன்னுடைய கார் கொண்ட வண்மை   

இராமானுச* இதுகண்டு கொள்ளே/  83    

கண்டு கொண்டேன் எம் இராமானுசன் தன்னை

காண்டலுமே தொண்டு கொண்டேன் அவன் தொண்டர் பொற்றாளில்

என் தொல்்ல வெந்நோய் விண்டு கொண்டேன் அவன் சீர் வௌ்ளவாரியை  

வாய்மடுத்து இன்று உண்டு கொண்டேன்  

இன்னம் உற்றனவோதில்  உலப்பில்்லயே 84


ஓதிய வேதத்தின் உட்பொருளாய்

அதனுச்சி மிக்க சோதியை  நாதன் என அறியாது உழல்கின்ற தொண்டர்

பேதைமை தீர்த்த இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர்

பாதமல்லால் என்தன் ஆருயிாக்கு     

யாதொன்றும் பற்றில்்லயே/ 85  

பற்றா மனிசரைப் பற்றி

அப்பற்று விடாதவரே உற்றார் என உழன்று ஓடி நையேன் இனி

ஒள்ளிய நூல் கற்றார் பரவும் இராமானுசனைக்  கருதும் உள்ளம் பெற்றார் எவர்

அவர் எம்மை நின்றாளும் பெரியவரே.                           86   

பெரியவர் பேசிலும் பேதையர் பேசிலும்

தன் குணங்கட்கு உரிய சொல் என்றும்  உடையவன் என்றென்று

உணர்வின் மிக்கோர் தெரியும் வண் கீர்த்தி இராமானுசன்

மறை தோ்ந்து உலகில் புரியும் நல் ஞானம்   

பொருந்தாதவரைப் பொரும் கலியே/   87  

கலிமிக்க செந்நெல் கழனிக் குறையல்

கலைப்பெருமான் ஒலிமிக்க பாடலை உண்டு  தன்னுள்ளம் தடித்து

அதனால் வலிமிக்க சீயம் இராமானுசன் மறை வாதியராம்  புலிமிக்கதென்று

இப் புவனத்தில் வந்தமை போற்றுவனே/                      88

போற்றரும் சீலத்து இராமானுச*

நின் புகழ்தெரிந்து சாற்றுவனேல் அது தாழ்வுஅது தீரில்

உன் சீர் தனக்கு ஓர் ஏற்றமென்றே கொண்டிருக்கிலும்     

என் மனம் ஏத்தி அன்றி ஆற்றகில்லாது   

இதற்கு என்ந ினனைவாய் என்றிட்டு அஞ்சுவனே/  89   

நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை

இந் நீள் நிலத்தே எனையாளவந்த இராமானுசனை

இருங்கவிகள் புனையார் புனையும் பெரியவர்தாள்களில் பூந்தொடையல் வனையார் பிறப்பில் வருத்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்தே/     90

மருள் சுரந்து ஆகமவாதியர் கூறும்

அவப்பொருளாம் இருள் சுரந்தெய்த்த  உலகிருள் நீங்க

தன் ஈண்டிய சீர்அருள் சுரந்து எல்லா உயிர்கட்கும் நாதன்

அரங்கனென்னும் பொருள்சுரந்தான்   

எம் இராமானுசன் மிக்க புண்ணியனே/    91  

                                     

புண்ணிய நோன்பு புரிந்துமிலேன்

அடிபோற்றி செய்யும் நுண்ணருங் கௌ்வி  நுவன்றுமிலேன்

செம்மை நூற் புலவர்க்கு எண்ணருங்கீர்த்தி  இராமானுச* இன்று நீ புகுந்து  

என் கண்ணுள்ளும் நெஞ்சுள்ளும்    

நின்ற இக்காரணம் கட்டுரையே/      92     

கட்டப்பொருளை மறைப் பொருளென்று

கயவர் சொல்லும் பெட்டைக்கெடுக்கும் பிரான் அல்லனே>

என் பெருவினையைக் கிட்டிக் கிழங்கொடு தன் அருளென்னு மொள் வாளுருவி

                                                                  வெட்டிக்களைந்த  

இராமானுசனென்னும்  மெய்த்தவனே/  93     

தவம்தரும் செல்வம் தகவும் தரும்

சலியாப்பிறவிப் பவம்தரும்  தீவினை பாற்றித்தரும்

பரந்தாமம் என்னும் திவம் தரும் தீதில் இராமானுசன் தன்னைச் சார்ந்தவர்கட்கு   

உவந்தருந்தேன்  

அவன் சீரன்றி யான் ஒன்றும் உள்மகிழ்ந்தே  94               

உண்ணின்று உயிர்களுக்கு உற்றனவே செய்து

அவர்க்கு உயவே பண்ணும் பரனும் பரிவிலனாம் படி

பல்லுயிர்க்கும்  விண்ணின் தலைநின்று வீடளிப்பான் எம் இராமானுசன்

மண்ணின் தலத்து உதித்து   

உய் மறை நாலும் வளர்த்தவனே/      95  

வளரும் பிணிகொண்ட வல்வினையால்

மிக்க நல்வினையால் கிளரும் துணிவு கிடைத்தறியாது

முடைத்தலையூன் தளருமளவும் தரித்தும் விழுந்தும் தனிதிரிவேற்கு    உளர் எம் இறைவர்

இராமானுசன் தன்னை உற்றவரே/     96         

தன்னை உற்றாட்செய்யும் தன்மையினோர்    

மன்னு தாமரைத்தாள் தன்னை உற்றாட்செய்ய என்னை உற்றான் இன்று

தன் தகவால் தன்னை உற்றார் அன்றித் தன்மை உற்றாரில்்ல என்று அறிந்து    

 தன்்ன உற்றாரை  

இராமானுசன் குணம் சாற்றிடுமே/         97   

*இடுமே இனிய சுவர்க்கத்தில்>

இன்னும் நரகிலிட்டுச் சுடுமே> அவற்றைத்  தொடர் தரு தொல்லை

சுழல் பிறப்பில் நடுமே> இனி நம் இராமானுசன் நம்மை நம் வசத்தே    

விடுமே> சரணமென்றால்  

மனமே* நையல் மேவுதற்கே/         98   

தற்கச் சமணரும் சாக்கியப் பேய்களும்

தாழ் சடையோன் சொற் கற்ற சோம்பரும்  சூனியவாதரும்

நான்மறையும் நிற்கக் குறும்பு செய்நீசரும் மாண்டனர் நீள்நிலத்தே  பொற்கற்பகம்

எம் இராமானுசமுனி போந்தபின்னே/                          99   

போந்தது என்னெஞ்சென்னும் பொன்வண்டு

உனதடிப்போதில் ஒண் சீராந் தௌிதேனுண்டு அமர்ந்திட வேண்டி

நின்பால் அதுவே ஈந்திடைவேண்டும் இராமானுச* இதுவன்றி ஒன்றும்

மாந்தகில்லாது   

இனி மற்ென்று காட்டி மயக்கிடலே/  100                       

மயக்கும் இருவினை வல் இயில்பூண்டு

மதிமயங்கித் துயக்கும் பிறவியில்  தோன்றிய என்னை

துயரகற்றி உயக்கொண்டு நல்கும் இராமானுச* என்றது உன்னையுன்னி

நயக்கும் அவர்க்கு இது இழுக்கென்பர்

நல்லவரென்னு நைந்தே. 101                                             


நையும் மனம் உன் குணங்களை உன்னி

என் நா இருந்து எம் ஐயன் இராமானுச என்றரைக்கும்

அருவினையேன் கையும் தொழும் கண்கருதிடும் காணக்கடல் புடைசூழ்   

வையம் இதனில்     

உன் வண்மை என்பால் என் வளர்ந்ததுவே>             102     

வளர்ந்த வெங் கோபமடங்க ஒன்றாய்

அன்று வாளவுணன் கிளர்ந்த  பொன்னாகம் கிருித்தவன்

கீர்த்திப் பயிரெழுந்து விளைந்திடும் சிந்தை இராமானுசன் என்தன் மெய்வினைநோய்

களைந்து நன் ஞானமளித்தனன்  

கையில் கனியென்னவே/  103   

கயில் கனியென்னக்  கண்ணனைக் காட்டித்தரிலும்

உன்தன் மெய்யில் பிறங்கிய சீரன்றி வேண்டிலன் யான்  

நிரயத் தொய்யில் கிடக்கிலும் சோதிவிண்* சேரிலும் இவ்வருள் நீ     

 செய்யில் தரிப்பன்   

இராமானுச* என்செழுங்கொண்டலே*     104

செழுந்திரைப் பாற்கடல் கண் துயில் மாயன்

திருவடிக்கீழ் விழுந்திருப்பார் நெஞ்சில்  மேவு நன் ஞானி

நல்வேதியர்கள் தொழும் திருப்பாதன் இராமானுசனைத் தொழும் பெரியோர்

எழுந்திரைத்தாடும் இடம்   

அடியேனுக்கு இருப்பிடமே/                 105    

* இருப்பிடம் வைகுந்தம் வேங்கடம்    

மாலிருஞ் சோலையென்னும் பொருப்பிடம்  மாயனுக்கென்பர் நல்லோர்  

அவை தம்மொடும் வந்து இருப்பிடம் மாயன் இராமானுசன் மனத்து

இன்று அவன் வந்து இருப்பிடம்   

என்தன் இதயத்துள்ளே தனக்கு இன்புறவே/ 106

                                                   

* இன்புற்ற சீலத்து இராமானுச*

என்றும் எவ்விடத்தும் என்புற்றநோய்  உடல்தோறும் பிறந்து இறந்து

எண்ணரிய துன்புற்று வீயினும் சொல்லுவது ஒன்றுண்டு

உன் தொண்டர்கட்கே அன்புற்று இருக்கும்படி   என்்னயாக்கி அங்காட்படுத்தே/   107

* அங்கயல் பாய்  வயல் தென்னரங்கன்

அணியாக என்னும் பங்கய மாமலர்ப் பாவையைப் போற்றுதும்

பத்தியெல்லாம் தங்கிய தென்னத் தரைத்து நெஞ்சே*

நம் தலைமிசையே பொங்கியகீர்த்தி  இராமானுசன் அடிப் பூமன்னவே/  108             

பூமன்னு மாது பொருந்திய மார்பன்

புகழ் மலிந்த  பாமன்னு மாறன்  அடிபணிந்து  உய்ந்தவன்

பல்கலையோர் தாம்மன்ன வந்த இராமானுசன் சரணாரவிந்தம்  நாம்மன்னி  வாழ   

நெஞ்சே* சொல்லுவோம்   அவன் நாமங்களே/               

                                      

திருவரங்கத்தமுதனார் திருவடிகளே சரணம்/


உபதேச ரத்தினமா்ல

கோயிற் கந்தாடையண்ணன் அருளிச்செய்த தனியன்

கட்ட்ளக் கலித்துறை

முன்னந் திருவாய் மொருிப்பின்ளை தாம் உபதேசித்த

நோ் தன்னின்படியைத்   தணவாத சொல் மணவாளமுனி

தன்னன்புடன் செய்த உபதேசரத்தினமாலை தன்னை

தன் நெஞ்சு தன்னில் தரிப்பவர் தாள்கள் சரண் நமக்கே

நேரிசை வெண்பா

* எந்தை திருவாய் மொருிப்பிள்ளை இன்னருளால்

வந்த உபதேச மார்க்கத்தைச் சிந்தை செய்து

பின்னவரும் கற்க   உபதேசமாய்ப் பேசுகின்றேன்

மன்னியசீர் வெண்பாவில் வைத்து           1     

                                     

கற்றோர்கள் தாம் உகப்பர் கல்வி தன்னில் ஆசையுள்ளோர்

பெற்றோம் என உகந்து பின்பு கற்பர்

மற்றோர்கள் மாச்சரியத்தால்  இகருில் வந்து என் நெஞ்சே*

இகழ்கை ஆச்சரியமோ தானவர்க்கு/                              2

*ஆழ்வார்கள் வாருி அருளிச்செயல் வாருி

தாழ்வாதும் இல்குரவர் தாம் வாருி

ஏழ்பாரும் உய்ய  அவர்கள் உரைத்தவைகள் தாம் வாருி

செய்ய மறை தன்னுடனே  சோ்ந்து.                         3

பொய்கையார் பூதத்தார் பேயார்

புகழ் மருிசை அய்யன் அருள் மாறன் சேரலர்கோன்

துய்யபட்ட நாதன் அன்பர் தாள்தூளி  நற்பாணன் நங்கலியன்

ஈது இவர்தோற்றத் தடைவாம் இங்கு/                              4

அந்தமிழால் நற்கலைகள்  ஆய்ந்து உரைத்த ஆழ்வார்கள்

இந்த  உலகில் இருள் நீங்க

வந்துதித்த மாதங்கள் நாள்கள் தம்மை  மண்ணுலகோர்தாம் அறிய

ஈதென்று   சொல்லுவோம் யாம்/                                5   

*ஐப்பசியில் ஓணம் அவிட்டம் சதயம் இவை

ஒப்பிலவா நாள்கள் உலக்த்தீர்*

எப்புவியும் பேசுபுகழ்ப்  பொய்கையார் பூதத்தார் பேயாழ்வார்

தேசுடனே தோன்று  சிறப்பால்    6   

மற்றுள்ள ஆழ்வார்களுக்கு  முன்னே வந்துதித்து

நற்  தமிழால் நூல் செய்து நாட்டை  உய்த்த

பெற்றிமையோர் என்று   முதலாழ்வார்கள் என்னும் பெயரிவர்க்கு

நின்றது உலகத்தே நிகழ்ந்து/                        7                    


பேதைநெஞ்சே*  இன்றைப்பெருமை அறிந்திலையோ

ஏதுபெருமை இன்றைக்கு என்றென்னில்

ஓதுகின்றேன் வாய்த்த புகழ் மங்கையர்கோன்  மாநிலத்தில் வந்துதித்த

கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள் காண்.                         8

* மாறன் பணித்த  தமிழ் மறைக்கு மங்கையர்கோன்

ஆறங்கம் கூற அவதரித்த

வீறுடைய கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள்  இன்னென்னு காதலிப்பார்

வாய்த்த மலர்த்தாள்கள் நெஞ்சே* வாழ்த்து/                      9

கார்த்திகை ரோகிணி நாள்  காண்மினிறு காசினியீர்*

வாய்த்த புகழ்ப்பாணர் வந்து உதிப்பால்

ஆத்தியர்கள் அன்புடனே தான்  அமலனாதிபிரான் கற்றதற்பின்

நன்குடனே கொண்டாடும் நாள்/                   10     

மன்னியசீர் மார்கருியில்  கேட்டை இன்று மாநிலத்தீர்*

என்று இதனுக்கு ஏற்றமெனில் உரைக்கேன்

துன்னு புகழ் மாமறையோன்  தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் பிறப்பால்

நான் மறையோர் கொண்டாடும் நாள்/                   11

தையில் மகமின்று  தாரணியீர்* ஏற்றம்

இந்தத் தையில் மகத்துக்குச் சாற்றுகின்றேன்

துய்யமதி பெற்ற  மருிசைப்பிரான் பிறந்த நாளென்று

நற்றவர்கள் கொண்டாடும் நாள்/                    12     

மாசிப் புனர்பூசம்  காண்மின் இன்று மண்ணுலகீர்*

தேசித் திவசத்துக்கு ஏதென்னில்

பேசுகின்றேன் கொல்லி நகர்க்கோன்  குலசேகரன் பிறப்பால்

நல்லவர்கள் கொண்டாடும் நாள்/                              13

ஏரார் வைகாசி   விசாகத்தின் ஏற்றத்தை

பாரோர் அறியப் பகர்கின்றேன்

சீராரும் வேதந் தமிழ்செய்த   மெய்யன் எருில் குருகை

நாதன் அவதரித்தநாள்/ 14       

*உண்டோ வைகாசி   விசாகத்துக்கு ஒப்பொருநாள்>

உண்டோ சடகோபர்க்கு  ஒப்பொருவர்>

உண்டோ திருவாய் மொருிக்கொப்பு  தென்குருகைக்கு உண்டோ  

ஒருபார் தனில் ஒக்குமூர்/                                     15

இன்றைப் பெருமை அறிந்தி்லயோ  ஏரைநெஞ்சே*

இன்றைக்கு என்ன எற்றமெனில் உரைக்கேன்

நன்றிபு்ன பல்லாண்டு பாடிய  நம் பட்டர்பிரான் வந்து உதித்த

நல்ல ஆனியிற் சோதி நாள்/                                   16

மாநிலத்தில் முன்னம்  பெரியாழ்வார் வந்துதித்த

ஆனிதன்னில் சோதி என்று ஆதரிக்கும்

ஞானியர்க்கு ஒப்போரி்ல  இவ்வுலகு தனில் ஒன்று நெஞ்சே*

எப்போதும் சிந்தித்திரு/                                       17


மங்களாசாசனத்தில்   மற்றுள்ள ஆழ்வார்கள்

தங்கள் ஆர்வத்தளவு தான் அன்றி

பொங்கும் பரிவாலே  வில்லிபுத்தூர்ப்  பட்டர்பிரான் பெற்றான்

பெரியாழ்வார் என்னும் பெயர்/   18

                                      

கோதிலவாம் ஆழ்வார்கள்  கூறு க்லக்கெல்லாம்

ஆதி திருப்பல்லாண்டானதுவும்

வேதத்துக்கு ஓமென்னும் அதுபோல்   உள்ளதுக்கெல்லாம் சுருக்காய்

தான் மங்கலம் ஆதலால்/                                     19

*உண்டோ திருப்பல்லாண்டுக்கு  ஒப்பதோர் க்லதான்>  

உண்டோ பெரியாழ்வார்க்கு  ஒப்பொருவர்>   

தண் தமிழ் நூல் செய்தருளும் ஆழ்வார்கள் தம்மில்  அவர் செய்க்லயில்

பைதல்நெஞ்சே*  நீ உணர்ந்துபார்/                             20

ஆழ்வார்  திருமகளார் ஆண்டாள்

மதுரகவி யாழ்வார்  எதிராசராம் இவர்கள்

வாழ்வாக வந்துதித்த  மாதங்கள் நாள்கள் தம்மின் வாசியையும்

இந்த  உலகோர்க்கு  உரைப்போம் யாம்/                       21

*இன்றோ திருவாடிப்பூரம்

எமக்காக அன்றோ  இங்கு ஆண்டாள் அவதரித்தாள்

குன்றாத வாழ்வான  வைகுந்த வான் போகந் தன்்ன இகழ்ந்து

ஆழ்வார் திரு மகளாராய்/                                    22

பெரியாழ்வார் பெண் பிள்்ளயாய்

ஆண்டாள் பிறந்த   திருவாடிப்பூரத்தின் சீர்மை

ஒருநா்ளக்கு உண்டோ    மனமே* உணர்ந்துபார்

ஆண்டாளுக்கு உண்டாகில் ஒப்ப  இதற்குமுண்டு/       23

அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய்

ஆழ்வார்கள் தஞ்செய்ல  விஞ்சி நிற்கும் தன்மை யளாய்

பிஞ்சாய்ப் பழுத்தா்ள ஆண்டா்ளப்  பத்தியுடன் நாளும்

வழுத்தாய் மனமே* மகிழ்ந்து/                                  24

ஏரார் மதுரகவி   இவ்வுலகில் வந்துதித்த

சீராரும் சித்திரையில் சித்திரை நாள்

பாருலகில் மற்றுள்ள ஆழ்வார்கள்  வந்துதித்த நாள்களிலும்

உற்றது எமக்கென்று நெஞ்சே ஓர்/                              25

வாய்த்த திருமந்திரத்தின்  மத்திமமாம் பதம்போல்

சீர்த்த மதுரகவி செய்க்லயை

ஆர்த்த புகழ் ஆரியர்கள் தாங்கள்  அருளிச்செயல் நடுவே

சோ்வித்தார் தாற்பரியம் தோ்ந்து/                              26

இன்றுலகீர்* சித்திரையில்  ஏய்ந்த திருவாதிரை நாள்

என்றையினும்  இந்  இதனுக்கேற்றம் என்தான்

என்றவர்க்குச் சாற்றுகின்றேன் கேண்மின் எதிராசர் தம் பிறப்பால்

நாற்றிசையும் கொண்டாடும் நாள்/                             27

*ஆழ்வார்கள் தாங்கள்  அவதரித்த நாள்களிலும்

வாழ்வான நாள் நமக்கு மண்ணுலகீர்*

ஏழ்பாரும் உய்ய  எதிராசர் உதித்தருளும்

சித்திரையில் செய்ய திருவாதிரை/                              28

எந்தை யெதிராசர்  இவ்வுலகில் எந்தமக்கா

வந்துதித்த நாளென்னும் வாசி்யினால்

இந்தத் திருவாதிரைதன்னின்  சீர்மை த்னநெஞ்சே*

ஒருவாமல் எப்பொழுதும் ஓர்/                                  29

எண்ணருஞ்சீர்ப் பொய்கை முன்னோர்  இவ்வுலகில் தோன்றியவூர்

வண்மை மிகு கச்சி மல்்ல மாமயி்ல

மண்ணியில் நீர் தேங்கும் குறையலு}ர் சீர்க்கலியன் தோன்றியவூர்

ஓங்கும் உறையூர் பாணனூர்/                                  30

தொண்டரடிப்பொடியார்  தோன்றிய ஊர்

தொல் புகழ்சோ் மண்டங்குடியென்பர் மண்ணுலகில்

எண்டிசையும் ஏத்தும்  குலசேகரன் ஊரென  உரைப்பர்  

வாய்த்த திருவஞ்சிக்களம்/                                     31

மன்னு திருமருிசை  மாடத் திருக் குருகூர்

மின்னு புகழ் வில்லிபுத்தூர் மேதியினில்

நன்னெறியோர் ஏய்ந்த பத்திசாரார்  எருில் மாறன் பட்டர்பிரான்

வாய்ந்து  உதித்த ஊர்கள் வகை/                              32

சீராரும் வில்லிபுத்தூர்  செல்வத் திருக்கோ~ர்

ஏரார்்்் பெரும்பூதூர் என்னும் இவை

பாரில் மதியாரும் ஆண்டாள்  மதுரகவியாழ்வார்

எதிராசர் தோன்றிய ஊரிங்கு/                                 33

ஆழ்வார்கள் ஏற்றம்  அருளிச் செயலேற்றம்

தாழ்வாதும் இன்றி அவைதான் வளர்த்தோர்

ஏழ்பாகும் உய்ய  அவர்கள் செய்த வியாக்கிவைகளுள் உள்ளதெல்லாம்

வையமறியப் பகர்வோம் வாய்ந்து/                              34

ஆழ்வார்க்ளயும்  அருளிச் செயல்க்ளயும்

தாழ்வா நி்னப்பவர்கள் தாம்  நரகில் வீழ்வார்கள் என்று நினைத்து

நெஞ்சே*  எப்பொழுதும் நீ அவர்பால்

சென்று அணுகக்  கூசித்திரி/                                  35

தெருளுற்ற ஆழ்வார்கள்  சீர்மை அறிவாரார்

அருளிச்செய்ல அறிவாரார்

அருள்பெற்ற நாதமுனி முதலாம் நந் தேசிகரை அல்லால்

பேதை மனமே* உண்டோ பேசு/                               36

ஓராண் வருியாய்  உபதேசித்தார் முன்னோர்

ஏரார் எதிராசர் இன்னருளால்

பாருலகில் ஆசை உடையோர்க்கெல்லாம்  ஆரியர்காள்* கூறுமென்று

பேசி வரம்பறுத்தார் பின்/                                   37

*எம்பெருமானார்  தரிசனமென்றே இதற்கு

நம் பெருமாள் பேரிட்டு  நாட்டிவைத்தார்

அம்புவியோர் இந்தத் தரிசனத்தை  எம்பெருமானார் வளர்த்த

அந்தச் செயல் அறிகைக்கா/                                   38

பிள்ளான் நஞ்சியர்  பெரியவாச்சான் பிள்்ள

தௌ்ளார் வடக்குத் திருவீதிப்  பிள்்ள

மணவாளயோகி  திருவாய்மொருியைக் காத்த

குணவாளர் என்று நெஞ்சே*கூறு/    39

முந்துறவே பிள்ளான்  முதலானோ் செய்தருளும்

அந்த வியாக்கியைகள் என்றாகில்  

அந்தோ திருவாய்ப்மொருிப் பொரு்ளத்  தோ்ந்து உரைக்க வல்ல குருவார்    

இக்காலம் நெஞ்சே கூறு                                 40

தௌ்ளாரும் ஞானத்  திருக் குருகைப்பிரான் பிள்ளான்

எதிராசர்  பேரருளால்

உள்ளாரும் அன்புடனே  மாறன் மறைப்பொரு்ள அன்று உரைத்தது  

இன்பமிகும் ஆறாயிரம்/                                       41

தஞ்சீரை ஞானியர்கள்  தாம் புகழும் வேதாந்தி

நஞ்சீயர் தாம் பட்டர் நல்லருளால்

எஞ்சாத ஆர்வமுடன்  மாறன் மறைப்பொரு்ள ஆய்ந்து உரைத்தது   

ஏரொன் பதினாயிரம்/                                        42

நம்பிள்்ள தம்முடைய  நல்லருளாலே வியிட

பின் பெரியவாச்சான்பிள்்ள  அதனால்

இன்பா வருபத்தி  மாறன் மறைப்பொரு்ளச் சொன்னது

இருபத்து  நாலாயிரம்/                     43

*தௌ்ளியதா நம்பிள்்ள  செப்பு நெறிதன்்ன

வள்ளல் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்்ள

இந்த நாடறிய  மாறன் மறைப்பொரு்ள நன்கு உரைத்தது

ஈடு முப்பத்து ஆறாயிரம்/                                     44

அன்போடு  அழகிய மணவாளச்சீயர்

பின்போரும்  கற்றறிந்து பேசுகைக்கா

தம் பெரிய போதமுடன்  மாறன் மறையின் பொருளுரைத்தது

ஏதமில்  பன்னீராயிரம்/                                     45

பெரியவாச்சான் பிள்்ள  பின்பு உள்ளவைக்கும் தெரிய

வியாக்கியைகள் செய்வால்

அரிய அருளிச் செயற்பொரு்ள ஆரியர்கட்கு இப்போது

அருளிச் செயலாய்த்து அறிந்து/                              46

நஞ்சீயர் செய்த வியாக்கியைகள்  நாலிரண்டுக்கு

எஞ்சாமை  யாவைக்கும் இல்்லயே

தம் சீரால் வைய குருவின் தம்பி  மன்னு மணவாளமுனி

செய்யும் வைதாமும் சில/                                    47

சீரார் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்்ள

எழுதேரார்  தமிழ் வேதத்து ஈடுத்ன

தாருமென வாங்கி முன் நம்பிள்்ள ஈயுண்ணி மாதவர்க்குத் தாம் கொடுத்தார்  

பின் அத்னத்தான்/                           48

ஆங்கு அவர்பால் பெற்ற  சிறியாழ்வானப் பிள்்ள

தாம்கொடுத்தார் தம் மகனார்தம் கையில்

பாங்குடனே நாலு}ர்பிள்்ளக்கு அவர்தாம்   நல்லமகனார்க்கு அவர்தாம்

மேலோர்க்கு ஈந்தார் அவரே மிக்கு/                             49

*நம்பெருமாள் நம்மாழ்வார்  நஞ்சீயர் நம்பிள்்ள யென்பர்

அவரவர் தம் ஏற்றத்தால்

அன்புடையோர் சாற்று திருநாமங்கள் தான்  என்று நன்னெஞ்சே*

ஏத்தத்னச்  சொல்லி  நீ இன்று/                              50

துன்னுபுகழ்க் கந்தாடைத் தோழப்பர் தம் உகப்பால்

என்ன உலகாரியனோ   என்று உரைக்க

பின்்ன உலகாரிய என்னும் போ்  நம்பிள்்ளக்கு ஓங்கி

விலகாமல் நின்றது என்றும் மேல்/                             51

பின்்ன வடக்குத் திருவீதிப்பிள்்ள

அன்பால் அன்ன திருநாமத்தை ஆதரித்து

மன்னுபுகழ் மைந்தர்க்குச் சாற்றுகையால்  வந்து பரந்தது

எங்கும் இந்தத் திருநாமம் இங்கு/                              52

*அன்னபுகழ் முடும்பை  அண்ணல் உலகு ஆசிரியன்

இன்னருளால்  செய்த க்ல யாவையிலும்

உன்னில் திகழ் வசனபூடணத்தின் சீர்மை  ஒன்றுக்கில்்ல

புகழ அல்ல  இவ்வார்த்தை மெய் இப்போது/                    53

முன்னம் குரவோர்  மொருிந்த வசனங்கள் தன்்ன

மிகக்கொண்டு  கற்றோர் தம்  உயிர்க்கு

மின்  அனியாச் சேரச் சமைத்தவரே  சீர் வசனபூடணம் என் போ்

இக் கலைக்கிட்டார் பின்/                                      54

ஆர் வசனபூடணத்தின்  ஆழ்பொருள் எல்லாம் அறிவார்

ஆரது சொன்னேரில் அனுட்டிப்பார்

ஓரொருவர் உண்டாகில்    அத்த்னக் காணும் உள்ளமே  

எல்லார்க்கும் அண்டாத தன்றோவது/                            55

உய்ய நி்னவுடையீர்  உங்களுக்குச் சொல்லுகின்றேன்

வைய குரு முன்னம் வாய் மொருிந்த   செய்ய க்லயாம்  

வசனபூடணத்தின் ஆழ்பொரு்ள

ற்றது அதனுக்காம் நி்லயில் நில்லும் அறிந்து/                     56

தேசிகர்பாற் கேட்ட  செழும் பொரு்ள

சிந்தைதன்னில் மாசறவே ஊன்ற மனனஞ்செய்து

ஆசரிக்க வல்லார்கள் தாம்   வசனபூடணத்தின் வான்பொரு்ள

கல்லாதது என்னோ கவர்ந்து/                                   57

சச் சம்பிரதாயம்  தாமு்ைடயோர் கேட்டக்கால்

மெச்சும் வியாக்கியைகள் உண்டாகில்

நச்சி அதிகரியும் நீர்  வசனபூடணத்துக்கு அற்ற மதியிடையீர்*

மத்தியத்தராய்/                                               58

சீர் வசனபூடணத்தின்  செம்பொரு்ள

சிந்தை தன்னால் தேரிலுமாம்   வாய்கொண்டு செப்பிலுமாம்

ஆரியர்காள்* என்தனக்கு  நாளும் இனிதாக நின்றதையோ

உந்தமக்கு இவ்வின்பம் உளதாம்/                                 59

தன் குருவின்தாளி்ணகள் தன்னில்  அன்பொன்றில்லாதார்

அன்பு தன்பால் செய்தாலும் அம் புயைகோன்

இன்ப மிகு விண்ணாடு   தானளிக்க வேண்டி இரான்

ஆதலால் நண்ணார் அவர்கள் திருநாடு/                            60

*ஞானம் அனுட்டானமிவை  நன்றாகவே உடையனான

குருவை   அடைந்தக்கால்

மாநிலத்தீர்* தேனார்கமலத்  திருமா மகள் கொழுநன்

தானே வைகுந்தம் தரும்/                                        61

உய்ய நி்னவுண்டாகில்  உங்குருக்கள் தம்பதத்தே வையும்

அன்புதன்்ன இந்த மாநிலத்தீர்*    

மெய்யுரைக்கேன் பையரவில் மாயன்  பரமபதம் உங்களுக்காம்

கையிலங்கு நெல்லிக்கனி/                                       62

ஆசாரியன் செய்த  உபகாரமானவது

தூய்தாக நெஞ்சுதன்னில் தோன்றுமேல்

தேசாந்தரத்தில் இருக்க  மனந்தான் பொருந்தமாட்டாது

இருத்தல் இனி  ஏதறியோம் யாம்/                               63

தன் ஆரியனுக்குத்   தான் அடிமைசெய்வது

அவன் இந்நாடுதன்னில் இருக்கும் நாள்

அந்நோ் அறிந்தும் அதிலாசையின்றி   ஆசாரிய்னப் பிரிந்திருப்பாரார்

மனமே* பேசு/                                                64

ஆசாரியன் சிச்சன்  ஆருயிரைப் பேணும் அவன்

தேசாரும் சிச்சனவன் சீர்வடிவை

ஆசையுடன் நோக்கும் அவனென்னும்  நுண்ணறிவைக் கேட்டு வைத்தும்

ஆர்க்கும் அந்நோ் நிற்கை அரிதாம்/    65

பின்பழகராம் பெருமாள் சீயர்

பெருந்திவத்தில் அன்பதுவுமற்று  மிக்க ஆசையினால்

நம்பிள்்ளக்கான வடிமைகள் செய்  அந்நி்லயை நன்னெஞ்சே

ஊனமற எப்பொழுதுமோர்/                           66

ஆசாரியர்கள்   அனைவரும் உன்னாசரித்த

ஆசாரந்தன்்ன அறியாதார்

பேசுகின்ற வார்த்தைக்ளக்  கேட்டு மருளாதே

பூருவர்கள் சீர்த்த நி்லதன்்ன  நெஞ்சே*சோ்/                     67

நாத்திகரும் நற்க்லயின்  நன்னெறி சோ் ஆத்திகரும்

ஆத்திக நாத்திகரும் ஆமிவரை

ஓர்த்து நெஞ்சே* முன்னவரும் பின்னவரும்  மூர்க்கரென விட்டு

நடுச் சொன்னவரை நாளும் தொடர்/                            68

நல்ல மணமுள்ளது ஒன்றை  நண்ணி இருப்பதற்கு

நல்ல மணமுண்டாம்  நயமது போல்

நல்ல குண முடையோர்  தங்களுடன் கூடியிருப்பார்க்கு

குணமதுவே யாம் சோ்த்தி கொண்டு/                            69

*தீய கந்தமுள்ளதொன்னை சோ்ந்திருப்பது ஒன்றுக்கு

தீய கந்தமேறும் திறமதுபோல்

தீய குணமுடையோர்   தங்களுடன் கூடியிருப்பார்க்கு

குணமதுவேயாம் செறிவுகொண்டு/                               70

 

*முன்னோர் மொருிந்த  முறை  தப்பாமற் கேட்டு

பின்னோர்ந்து தாமத்னப் பேசாதே

தம்நெஞ்சில் தோற்றினதே சொல்லி  

இது சுத்த உபதேச வரவாற்றது என்பர்     மூர்க்கராவார்/                                          71

(சாற்றுப் பாட்டுக்கள்)

* பூருவாசாரியர்கள்  போதமனுட்டானங்கள்

கூறுவார்  வார்த்தைக்ளக்   கொண்டு நீர் தேறி

இருள் தரும் மா ஞாலத்தே  இன்பமுற்று வாழும்

தெருள் தரும் மா தேசிக்னச் சோ்ந்து/                           72

*இந்த உபதேச  ரத்தின மா்ல தன்்ன

சிந்தைதன்னில்  நாளும் சிந்திப்பார் எந்தை எதிராசர்

இன் அருளுக்கு என்றும் இலக்காகி

சதிராக  வாழ்ந்திடுவர் தாம்/                                 73

(எறும்பியப்பா அருளிச்செய்தது)

*மன்னுயிர்காள் இங்கே   மணவாளமாமுனிவன்

பொன்னடியாஞ்   செங்கமலப் போதுக்ள

உன்னிச் சிரத்தாலே தீண்டில்  அமானவனும் நம்மை

கரத்தாலே  தீண்டல் கடன்/                                   74

மணவாளமாமுனிகள் திருவடிகளே சரணம்/


ஸ்ரீ

ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள் அருளிச்செய்த

திருவாய்மொருி  நூற்றந்தாதி

 

அல்லும் பகலும் அனுபவிப்பார் தங்களுக்குச்

சொல்லும் பொருளும் தொகுத்துரைத்தான்

நல்ல மணவாள மாமுனிவன் மாறன் மறைக்குத்

தணவா நூற்றந்தாதிதான்/

 

மன்னுபுகழ்சோ் மணவாள மாமுனிவன்

தன்னருளால் உட்பொருள்கள் தம்முடனே

சென்ன  திருவாய்மொருி நூற்றந்தாதியாம் தே்ன

ஒருவாதருந்து நெஞ்சே உற்று.

உயர்வே பரன்படியை  உள்ளதெல்லாம் தான்கண்டு

உயர்வேதம் நோ்கொண்டு உரைத்து  

மயர்வேதும் வாராமல்   மானிடரை வாழ்விக்கும் மாறன்சொல்

வேராகவே வி்ளயும் வீடு/   1

* வீடு செய்து மற்று எவையும்  மிக்க புகழ் நாரணன்தாள்

நாடு நலத்தால் அடைய நன்குரைக்கும்

நீடு புகழ் வண் குருகூர்மாறன்  இந்த மாநிலத்தோர் தாம் வாழப்

பண்புடனே பாடியருள் பத்து/   2

பத்துடையோர்க்கு என்றும்  பரன் எளியனாம் பிறப்பால்

முத்தி தரும் மாநிலத்தீர்*  மூண்டவன்பால்

பத்தி செயும் என்று உரைத்த  மாறன்தனின் சொல்லால் போம்

நெடுகச் சென்ற பிறப்பாம்  அஞ்சிறை/   3

அஞ்சிறைய புட்கள் தமை  ஆருியானுக்கு

நீர் என்செய்லச்  சொல்லுமென இரந்து

விஞ்ச நலங்கியதும் மாறன் இங்கே  நாயக்னத் தேடி

மலங்கியதும் பத்திவளம்/   4

வளமிக்க மால் பெருமை  மன்னுயிரின் தண்மை

உளமுற்று அங்கு ஊடுருவ ஓர்ந்து

தளர்வுற்று நீங்க நி்ன மாற்ன மால்  நீடிலகு சீலத்தால்

பாங்குடனே  சோ்த்தான் பரிந்து/   5

பரிவதிலீசன் படியைப்  பண்புடனே பேசி

அரி அனலன் ஆராத்னக்கென்று   

உரிமையுடன் ஓதியருள் மாறன்  ஒருிவித்தான் இவ்வுலகில்

பேதையர்கள் தங்கள் பிறப்பு/   6

பிறவியற்று நீள்விசும்பில்  பேரின்பம் உய்க்கும்

திறமளிக்கும் சீலத் திருமால்

அறவினியன் பற்றும் அவர்க்கு என்று   பகர்மாறன் பாதமே

உற்ற துணையென்று  உள்ளமே* ஓடு/   7

ஓடு மனம் செய்கை  உரை ஒன்றின் இல்லாதாருடனே

கூடி நெடுமால் அடிமை கொள்ளுநி்ல

நாடறிய ஓர்ந்தவன் தன்செம்மை  உரை செய்த மாறன் என

ஏய்ந்து நிற்கும் வாழ்வாம் இவை/   8

இவை அறிந்தோர் தம்மளவில்  ஈசன் உவந்தாற்ற

அவயவங்கள் தோறு ம்ணயும் சுவையத்னப் பெற்று

ஆர்வத்தால் மாறன்  பேசின சொல்பேச

மால் பொன்தான்  நம் சென்னி பொரும்/   9

பொரும் ஆருி சங்குடையோன்  பூதலத்தே வந்து

தருமாறோர்  ஏதுவறத் தன்்னத்

திரமாகப் பார்த்துரை செய் மாறன்  பதம் பணிக என் சென்னி

வாழ்த்திடுக  என்னுடைய வாய்/   10

வாயும் திருமால்  மறையநிற்க

ஆற்றாமை போய்விஞ்சி மிக்க புலம்புதலாய்

ஆய அறியாதவற்றோடு  அ்ணந்தழுத மாறன்

செறிவாரை நோக்கும் திணிந்து/   11

திண்ணிதா மாறன்  திருமால் பரத்துவத்தை

நண்ணி அவதாரத்தே நன்குரைத்த

வண்ணமறிந்து அற்றார்கள் யாவர்  அவரடிக்கே ஆங்கவர்பால்

உற்றாரை மேலிடாதூன்/   12

ஊனமறவே வந்து  உள்கலந்த மாலினிமை யானது ு

அனுபவித்து ஆற்காம் து்ணயா

வானில் அடியார் குழாம்கூட  ஆசையுற்ற மாறன்

அடியாருடன் நெஞ்சே*  ஆடு/   13

ஆடி மகிழ்வானில்  அடியார் குழாங்களுடன்

கூடி இன்பமெய்தாக்  குறையதனால்

வாடி மிக அன்புற்றார் தம்நி்லமை  ஆய்ந்துரைக்க மோகித்துத்

துன்புற்றான் மாறன் அந்தோ*   14

அந்தாமத்தன்பால்  அடியார்களோடு இறைவன்

வந்தாரத் தான் கலந்த  வண்மையினால்

சந்தாபம் தீர்ந்த   சடகோபன் திருவடிக்கே நெஞ்சமே*

வாய்ந்த அன்பை நாள்தோறும் வை/   15

வைகுந்தன் வந்து கலந்தற்பின்  வாழ் மாறன்

செய்கின்ற நைச்சியத்தைச் சிந்தித்து

நைகின்ற  தன்மைத்னக் கண்டு  உன்்னத்தான் விடேன் என்றுரைக்க

வன்மை அடைந்தான் கேசவன்/   16

கேசவனால் எந்தமர்கள்  கீழ் மேலெழு பிறப்பும்

தேசமடைந்தாரென்று  சிறந்துரைத்த

வீசுபுகழ் மாறன் மலரடியே  மன்னுயிர்க்கெல்லாம் உய்கைக்கு

ஆறென்று   நெஞ்சே* அ்ண/  17

அணைந்தவர்கள் தம்முடினே  ஆயனருட்காளாம்

குணந்தனையே கொண்டு  உலகைக் கூட்ட

இணங்கி மிக மாசில் உபதேசம் செய்  மாறன் மலரடியே

வீசுபுகழ்  எம்மா வீடு/  18

 

எம்மா வீடும் வேண்டா  என்தனக்கு உன் தாளி்ணயே

அம்மா அமையுமென ஆய்ந்துரைத்த

நம்முடைய வாழ் முதலாம் மாறன்   மலர்த்தாளி்ண சூடிக்

கீழ்மையற்று  நெஞ்சே* கிளர்/  19

*கிளரொளி சோ்  கீழுரைத்த பேறுகிடைக்க

வளரொளிமால்  சோ்ல ம்லக்கே

தளர்வறவே நெஞ்சை வைத்துச் சேருமெனும்  நீடுபுகழ் மாறன் தாள்

முன்செலுத்துவோம்  எம்முடி/        20

முடியார் திரும்லயில்   மூண்டுநின்ற மாறன்

அடிவாரந் தன்னில் அழகர் வடிவழகைப் பற்றி

முடியும் அடியும் படிகலனும்

முற்றும் அனுபவித்தான் முன்/  21

முன்னம் அழகர்  எருில் மூழ்கும் குருகையர்கோன்

இன்ன வளவென்ன  எனக்கரிதாய்த் தென்ன

கரணக்குறையின் கலக்கத்தைக்   

கண்ணன் ஒருமைப் படுத்தான்  ஒருித்து/  22

* ஒருிவிலாக்காலம்  உடனாகி மன்னி

வழுவிலா ஆட்செய்ய மாலுக்கு

எழுசிகர வேங்கடத்துப் பாரித்த  மிக்கநலம் சோ்மாறன்

பூங்கழ்ல நெஞ்சே* புகழ்/     23

புகழ் ஒன்றுமால்  எப்பொருள்களும் தானாய்

நிகழ்கின்ற நோ்காட்டி நிற்க

மகிழ் மாறன் எங்கும் அடிமைசெய்ய  இச்சித்து வாசிகமாய்

அங்கடிமை செய்தான்  மொய்ம்பால்/  24

மொய்ம் பாரும் மாலுக்க   முன்னடிமை செய்து உவப்பால்

அன்பால்  ஆட்செய்பவரை  ஆதரித்தும்

அன்பிலா மூடரை நிந்தித்தும்  மொருிந்தருளம் மாறன்பால்

தேடரிய பத்தி நெஞ்சே* செய்/  25

செய்ய பரத்துவமாய்ச்  சீரார் வியூகமாய்த்

துய்ய விபவமாய்த் தோன்றி  இவற்றுள்

எய்தும் அவர்க்கு இந்நிலத்தில்   அர்ச்சாவதாரம் எளிதென்றான்

பன்னு தமிழ்மாறன்  பயின்று/  26

பயிலும் திருமால் பதந்தன்னில்

நெஞ்சம் தயலுண்டு நிற்கும் ததியர்க்கு

இயலுடனே ஆளானார்க்கு ஆளாகும்  மாறன் அடியதனில்

ஆளாகார் சன்மம் முடியா/  27

முடியாத ஆசைமிக  முற்று கரணங்கள்

அடியார் தமைவிட்டு அவன்பால் படியா

ஒணென்றின் செயல் விரும்ப  உள்ளதெல்லாம் தாம் விரும்பத்

துன்னியதே  மாறன்தன் சொல்/  28

சொன்னானில்  வாழ்புலவீர்*  

சோறு கூறைக்காக  மன்னாத மானிடரை வாழ்த்துதலால் என்னாகும்>

என்னுடனே மாதவனை  ஏத்துமெனும் குருகூர்

மன்னருளால் மாறும் சன்மம்/  29

சன்மம் பல செய்து   தான் இவ்வுலகளிக்கும்

நன்மையுடை மால் குணத்தை   நாள்தோறும்

இம்மையிலே ஏத்துமின்பம் பெற்றேன்   எனும் மாற்ன உலகீர்*

நாத் தழும்ப  ஏத்தும் ஒருநாள்/  30

ஒருநாயகமாய் உலகுக்கு  வானோர்

இருநாட்டிலேறி உய்க்கும் இன்பம் திரமாகா

மன்னுயிர்ப்போகம் தீது   மாலடிமையே இனிதாம்

பன்னியிவை   மாறனுரைப்பால்/  31

பாலரைப்போல் சீழ்கிப்  பரனளவில் வேட்கையால்

காலத்தால் தேசத்தால் கைகருிந்து

சால அரிதான போகத்தில்   ஆசையுற்று நைந்தான்

குருகூரில் வந்து உதித்த கோ/  32

கோ வானஈசன்  குறையெல்லாம் தீரவே

ஓவாத காலத்து உவாதித்ன

மேவிக் கருித்தடையக்காட்டிக்   கலந்த குணமாறன்

வழுத்துதலால் வாழ்ந்தது இந்த மண்/  33

மண்ணுலகில் முன்கலந்து  மால் பிரிகையால்

மாறன் பெண்ணி்லயாய்க் காதல் பித்தேறி

எண்ணிடில் முன் போலி முதலான பொரு்ள  

அவனாய் நி்னந்து மேல் விழுந்தான்   மையல் தனின் வீறு/ 34

வீற்றிருக்குமால் விண்ணில்  மிக்க மயல்தன்்ன

ஆற்றுதற்காத் தன் பெருமை யானதெல்லாம்

தோற்ற வந்து நன்றுகலக்கப் போற்றி   நன்குகந்து வீறுரைத்தான்

சென்ற துயர் மாறன் தீர்ந்து/  35

தீர்ப்பாரிலாத  மயல் தீரக் கலந்த மால்

ஓர்ப்பாதுமின்றி உடன் பிரிய

நோ்க்க உறிவருிந்து உற்றாரும்  அறக்கலங்கப் போ்கெட்டு

அறிவுபெற்றான்  மாறன்சீலம்/  36

சீலமிகு கண்ணன்  திருநாமத்தால் உணர்ந்து

மேலவன் தன் மேனிகண்டு மேவுவதற்குச்

சால வருந்தி இரவும் பகலும்  மாறாமல் கூப்பிடடு் இருந்தனனே

தென் குருகூர் ஏறு/  37

ஏறு திருவுடைய  ஈசன் உகப்புக்கு

வேறுபடில் என்னுடைமை மிக்கவுயிர்

தேறுங்கால் என்தனக்கும் வேண்டா  எனும் மாறன்தா்ள நெஞ்சே*

நந்தமக்குப் பேறாக நண்ணு/  38

நண்ணாது மாலடியை  நானிலத்தே வல்வி்னயால்

எண்ணாராத் துன்பமுறும்  இவ்வுயிர்கள்

தண்ணிமையைக் கண்டிருக்கமாட்டாமல்  கண்கலங்கும் மாறனருள்

உண்டு நமக்கு  உற்ற து்ணயொன்று/  39

* ஒன்றுமிலைத்தேவு  இவ்வுலகம் படைத்த மால்

அன்றியென  ஆருமறியவே

நன்றாக மூதலித்துப் பேசியருள்  மொய்ம் மகிழோன்தாள் தொழவே

காதலிக்கும்  என்னுடைய கை/  40

கையாரும் சக்கரத்தோன்  காதலின்றிக்கே யிருக்கப்

பொய்யகாப் பேசும்  புறனுரைக்கு

மெய்யான பேற்றை உபகரித்த  பேரருளின் தன்மைத்னப்

போற்றினனே  மாறன் பொலிந்து/  41

பொலிக பொலிகவென்று  பூமகள் கோன்தொண்டர்

மலிவுத்னக் கண்டு உகந்து வாழ்த்தி

உலகில் திருந்தாதார் தம்மைத்   திருத்திய மாறன் சொல்

மருந்தாகப்போகும் மனமாசு/  42

மாசறுசோதிக்   கண்ணன் வந்து கலவாமையால்

ஆசைமிகுந்து பருிக்கு அஞ்சாமல் ஏசறவே

மண்ணில் மடலு}ர  மாறன் ஒருமித்தான்

உள்நடுங்கத் தான் பிறந்தவூர்/  43

ஊரநினைந்த மடல்  ஊரவும் ஒண்ணாதபடிக்

கூரிருள்சோ் கங்குலுடன் கூடிநின்று

பேராமல் தீது செய்ய  மாறன் திருவுளத்துச் சென்ற துயர்

ஓதுவது இங்கு எங்ஙனேயோ>  44

எங்ஙனே நீர்முனிவது  என்னை இனி> நம்பியழகு

இங்ஙனே தோன்றுகின்றது  என்முன்னே

அங்ஙன் உருவௌிப்பாடா  உரைத்த தமிழ்மாறன்

கருதும் அவர்க்கு  இன்பக்கடல்/  45

கடல் ஞாலத்தீச்ன  முன்காணாமல் நொந்தே

உடனா அனுகரிக்கலுற்றுத்

திடமாக வாய்ந்தவனாய்த் தான் பேசும்   மாறன் உரையத்ன

ஆய்ந்துரைப்பார்  ஆட்செய்ய நோற்றார்/  46

நோற்ற நோன் பாதியிலேன்  நுன்த்ன விட்டாற்றகில்லேன்

பேற்றுக்கு உபாயம் உன்தன்  பேரருளே சாற்றுகின்றேன்

இங்கென்னி்ல யென்னும்  எருில்மாறன் சொல் வல்லார்

அங்கு அமரர்ககு ஆராவமுது/  47

* ஆரா அமுதாழ்வார்  ஆதரித்த பேறுக்ளத்

தாராமையாலே  தளர்ந்து மிகத்

தீராத ஆசையுடன் ஆற்றாமைபேசி  அலமந்தான்

மாசறுசீர் மாறன் எம்மான்/  48

மாநலத்தால் மாறன்  திருவல்லவாழ் புகப்போய்த்

தானி்ளத்து வீழ்ந்து அவ்வூர் தன்னருகில்

மேல்நலங்கித் துன்பமுற்றுச் சொன்ன  சொலவு கற்பார் தங்களுக்குப்

பின் பிறக்க வேண்டாபிற/  49

பிறந்துலகம் காத்தளிக்கும்   பேரருட் கண்ணா*

உன் சிறந்த குணத்தால் உருகும்  சீலத்திறம் தவிர்த்து

சோ்ந்து அனுபவிக்கும் நி்ல   செய் என்ற சீர்மாறன்

வாய்ந்த பதத்தே   மனமே* வைகு*  50

வைகல் திருவண்வண்?ர்  வைகும் இராமனுக்கு

என் செய்கைத்னப் புள்ளினங்காள்.* செப்புமெனக்

கைகருிந்த காதலுடன் தூதுவிடும்   காரிமாறன் கழலே

மேதினியீர்* நீ்ர்வணங்குமின்/  51

மின்னிடையார் சோ் கண்ணன்  மெத்தென வந்தானென்று

தன்னி்லபோய்ப் பெண்ணி்லயாய்த்   தான் தள்ளி

உன்னுடனே கூடேன் என்று}டும்  குருகையர்கோன் தாள் தொழவே

நாள்தோறும் நெஞ்சமே* நல்கு/  52

நல்ல வலத்தால்  நம்மை* சோ்த்தோன் முன் நண்ணாரை

வெல்லும் விருத்த விபூதியனென்று

எல்்லயறத்  தானிருந்து வாழ்த்தும்  தமிழ்மாறன் சொல்வல்லார்

வானவர்க்கு   வாய்த்த குரவர்/  53

குரவை முதலாம் கண்ணன்  கோலச் செயல்கள்

இரவு பகல் என்னாமல்  என்றும்

பரவுமனம்  பெற்றேன் என்றே களித்துப்  பேசும் பராங்குசன் தன்

சொல்தேனில்  நெஞ்சே* துவள்/  54

துவளறு சீர்மால் திறத்துத்   தொன்னலத்தால்

நாளும் துவளறுதன்  சீலமெல்லாம் சொன்னான்

துவளறவே முன்னம் அனுபவத்தில்  மூழ்கிநின்ற மாறன்

அதில் மன்னும் உவப்பால்  வந்தமால்/  55

மாலுடனே தான் கலந்து  வாழப் பெறாமையால்

சாலநைந்து தன்னுடைமை  தானடையக் கோலியே

தானிகழ வேண்டாமல்  தன்்னவிடல் சொல்மாறன்

ஊனமறுசீர் நெஞ்சே ஸ  உண்/  56

உண்ணும் சோறாதி  ஒரு மூன்றும் எம்பெருமான்

கண்ணன் என்றே நீர்மல்கிக்  கண்ணி்னகள்

மண்ணுலகில் மன்னு திருக்கோ~ரில்  மாயன்பால் போம் மாறன்

பொன்னடியே  நந்தமக்குப் பொன்/  57

பொன்னுலகு பூமியெல்லாம்  புள்ளினங்கட்கே வழங்கி

என்னிடரை மாலுக்கு இயம்புமென

மன்னு திருநாடு முதல்  தூது நல்கிவிடும்  மாற்னயே

நீடுலகீர்* போய் வணங்கும் நீர்/  58

நீராகிக் கேட்டவர்கள்  நெஞ்சருிய

மாலுக்கும் ஏரார் விசும்பில்   இருப்பரிதா

ஆராத காதலுடன் கூப்பிட்ட  காரிமாறன் சொல்்ல

ஓதிடவே உய்யும் உலகு/  59

* உலகுய்ய மால்நின்ற  உயர் வேங்கடத்தே

அலர்மக்ள முன்னிட்டு அவன் தன் மலரடியே

வன் சரணாய்ச் சோ்ந்த  மகிழ்மாறன் தாளி்ணயே

உன்சரணாய் நெஞ்சமே* உள்/  60

உண்ணிலா இவருடன் இருத்தி   

இவ்வுலகில் எண்ணிலா மாயன்  எ்னநலிய எண்ணுகின்றான்

என்று நி்னந்தோலமிட்ட  இன் புகழ் சோ் மாறன் எனக்

குன்றிவிடுமே பவக் கங்குல்/  61

* கங்குல் பகலாதி  கைவிஞ்சி மோகமுற

அங்கத்னக் கண்டோர்  அரங்கரைப் பார்த்து

இங்கிவள்பால் என்செய்ய நீர் எண்ணுகின்றதென்னும்   

நி்லசோ்மாறன் அஞ்சொலுற நெஞ்சு வௌ்்ளயாம்/ 62

வௌ்ளிய நாமம் கேட்டு   விட்டகன்றபின் மோகம்

தௌ்ளியமால்  தென் திருப்போ் சென்றுபுக

உள்ளம் அங்கே பற்றி நின்றதன்மை  பகரும் சடகோபற்கு

அற்றவர்கள் தாம் ஆருியார்/  63

ஆருிவண்ணன் தன் விசயம்  ஆனவை முற்றும்காட்டி

வாருிதனாலென்று மகிழ்ந்து நிற்க

ஊருில் அவை தன்்ன இன்றுபோல் கண்டு   தானுரைத்த மாறன் சொல்

பன்னுவரே நல்லது கற்பார்/  64

கற்றோர் கருதும்  விசயங்களுக்கெல்லாம்

பற்றாம் விபவகுணப்  பண்புக்ள

உற்றுணர்ந்து மண்ணில் உள்ளோர்தம இழவை   வாய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்

பண்ணில் இனிதான  தமிழ்ப்பா/  65

பாமருவு வேதம்  பகர்மால் குணங்களுடன்

ஆமழகு வேண்டப்பாடாம்  அவற்றைத்

தூமனத்தால் நண்ணி அவ்னக்காண   நன்குருகிக் கூப்பிட்ட

அண்ண்ல நண்ணார்  ஏரையர்/  66

ஏரையர்கள் நெஞ்சை  இளகுவிக்கும் மாலழகு

சூழ வந்து தோன்றித்  துயர்வி்ளக்க

ஆழு மனந் தன்னுடனே அவ்வழகைத்  தானுரைத்த மாறன்பால்

மன்னுமவர்   தீவி்னபோம் மாய்ந்து/  67

மாயாமல் தன்்னவைத்த   வைசித்திரியாலே

தீயா விசித்திரமாச்  சோ்பொருளோடு ஓயாமல்

வாய்ந்து நிற்கும் மாயன்  வளமுரைத்த மாற்ன நாம்

ஏய்ந்துரைத்து   வாழுநாள் என்று>  68

என்தனை நீயிங்கு வைத்தது  ஏதுக்கென

மாலும் என்தனக்கும் என்தமர்க்கும் இன்பமதா

நன்று கவிபாடவெனக்   கைம்மாறிலாமை பகர்

மாறன் பாட்ணவார்க்கு  உண்டா இன்பம்/  69

இன்பக் கவிபாடுவித்தோ்ன   

இந்திரையோடு  அன்புற்றுவாழ் திருவாறன்வி்ளயில்

துன்பமறக் கண்டடிமை செய்யக்   கருதிய மாறன் கழலே

திண்திறலோர் யாவர்க்கும் தேவு/  70

தேவனுறைபதியில்  சேரப் பெறாமையால்

மேவும் அடியார் வசனாம்   மெய்ந் நி்லயும்

யாவையும் தானாம் நி்லயும் சங்கித்து   அவை தௌிந்த மாறன்பால்

மாநிலத்தீர்* நங்கள் மனம்/  71

நங்கருத்தை நன்றாக  நாடி நிற்கும் மாலறிய

இங்கு இவற்றில் ஆசை  எமக்குளதென்>  சங்கையினால்

தன்னுயிரில் மற்றில்நசை   தானொருிந்த மாறன் தான்

அந்நி்லயை  ஆய்ந்துரைத்தான் அங்கு/  72

அங்க அமரர்பேண  அவர்நடுவே வாழ் திருமாற்கு

இங்கோர் பரிவரி்ல என்றஞ்ச

எங்கும் பரிவருளரென்னப்  பயம் தீர்ந்த மாறன்

வரிகழல் தாள் சோ்ந்தவர்  வாழ்வார்/  73

வாராமல் அச்சமினி  மால் தன் வலியி்னயும்

சீரார் பரிவருடன் சோ்த்தியையும்

பாருமெனத் தான் உகந்த மாறன்தாள்  சார் நெஞ்சே* சாராயேல்

மானிடவரைச் சார்ந்துமாய்/  74

மாயன் வடிவழகைக்  காணாத வல்விடாயாய்

அதறவிஞ்சி  அழுதலற்றும்

தூயபுகழ் உற்ற சடசோப்ன  நாமொன்றி நிற்கும் போதுபகல்

அற்ற பொழுதானது எல்லியாம்/  75

எல்லிபகல் நடந்த  இந்த விடாய் தீருகைக்கு

மெல்ல வந்து   தான் கலக்க வேணுமென

நல்லவர்கள் மன்னு கடித்தானத்தே   மாலிருக்க மாறன் கண்டு

இந்நி்லயைச் சொன்னான் இருந்து/  76

இருந்தவன் தான்வந்து  இங்கிவர் எண்ண மெல்லாம்

திருந்த இவர்  தந் திறத்தே செய்து

பொருந்தக் கலந்து இனியனாயிருக்கக்  கண்ட சடகோபர்

கலந்த நெறி கட்டுரைத்தார் கண்டு/ 77

கண்ணிறைய வந்து   கலந்தமால் இக்கலவி

திண்ணிலையா வேணுமெனச் சிந்தித்து

தண்ணிதெனும் ஆருயிரின் எற்றமது காட்ட  ஆய்ந்துரைத்தான்

காரிமாறன் தன் கருத்து/    78

கருமால் நிறத்தில் ஒரு கன்னிகையாம் மாறன்

ஒரு மா கலவி உரைப்பால்

திரமாக அந்நியருக்கு ஆகாது  அவன் தனக்கேயாகும் உயிர்

இந்நி்ல 79

* நெடுமால் அழகுதனில் நீள் குணத்தில்

ஈடு படுமா நி்லயுடைய பத்தர்க்சுகு

அடிமைதனில் எல்்லநிலம் தானாக  எண்ணினான் மாறன்

அது கொல்்ல நிலமான   நி்லகொண்டு/                  80

கொண்ட பெண்டிர் தாம் முதலாக்   கூறும் உற்றார் கன்மத்தால்

அண்டினவர் என்றே  அவரை விட்டு

தொண்டருடன் சோ்க்கும்  திருமா்லச் சேருமென்றான்

ஆர்க்கும் இதம் பார்க்கும்  புகழ் மாறன் பண்டு/          81

பண்டை உறவான பர்னப்  புளிங்குடிக்கே கண்டு

எனக்கு எல்லா உறவின்  காரியமும்

தண்டற நீ செய்தருள் என்றே இரந்த  சீர்மாறன் தாளி்ணயை

உய்து்ணயென்று  உள்ளமே* ஓர்/                     82

ஓராநீர் வேண்டினவை   உள்ளதெல்லாம் செய்கின்றேன்

நாராயணன் அன்றோ  நானென்று

போ் உறவைக் காட்ட  அவன் சீலத்தில் கால் தாழ்ந்த மாறன் அருள்

மாட்டிவிடும் நம் மனத்துமை/                                 83

மையார் கண்மா மார்பில்  மன்னும் திருமா்ல

கையாருி சங்குடனே  காண எண்ணி

மெய்யான காதலுடன் கூப்பிட்டுக்  கண்டு உகந்த மாறன் போ்

ஓத உய்யுமே இன்னுயிர்/                                      84

இன்னுயிர் மால் தோன்றினது  இங்கு  என் நெஞ்சிலென்று

கண்ணால் அன்று அவ்னக் காணவெண்ணி  ஆண்பெண்ணாய்

பின்்ன அவன் தன்்ன நி்னவிப்பவற்றால்  தான் தளர்ந்த மாறன் அருள்

உன்றும் அவர்க்கு உள்ளமுருகும்/                            85

உருகுமால் என்னெஞ்சம்  உன் செயல்களெண்ணி

பெருகுமால் வேட்கையெனப் பேசி

மருவுகின்ற இன்னாப்புடன் அவன் சீர்  ஏய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்

என்னாச் சொல்லாதிருப்பது  எங்கு>   86

எங்காதலுக்கடி மாலேய்ந்த வடிவழகென்று

அங்காது பற்றாசா ஆங்கவன்பால்

எங்குமுள்ள புள்ளினத்தைத் தூதாகப் போகவிடும் மாறன்தாள்

உள்ளினர்க்குத் தீங்கை அறுக்கும்/   87

அறுக்கும் இடரென்று  அவன்பால் ஆங்குவிட்ட தூதர்

மறித்து வரப் பற்றா மனத்தால்

அறப்பதறிச் செய்ய திருநாவாயில்  செல்ல நி்னந்தான் மாறன்

மையலினால் செய்வறியாமல்/   88

மல்லடிமை செய்யும் நாள்  மால் தன்்னக் கேட்க

அவன் சொல்லுமளவும்  பற்றாத்து ஒன்னலத்தால்

செல்கின்ற ஆற்றாமைபேசி   அலமந்த மாறன் அருள்

மாற்றாகப் போகும் என்தன் மால்/    89

மால் உமது வாஞ்சை முற்றும்   மன்னும் உடம்பின் முடிவில்

சால நண்ணிச் செய்வன் எனத் தான் உகந்து

மேலவ்னச் சீரார் கணபுரத்தே  சேருமெனும் சீர்மாறன்

தாரானோ நந் தமக்குத் தாள்/  90

தாளடைந்தோர் தங்கட்குத்  தானே வருித்து்ணயாம்

காளமேகத்தைக் கதியாக்கி

மீளுதலாம் ஏதமிலா விண்ணுலகில்  ஏகவெண்ணும் மாறன் என

கேதம் உள்ளதெல்லாம் கெடும்/   91

கெடுமிடர் வைகுந்தத்தைக்  கிட்டினாற்போல்

தடமுடை அனந்த புரந்தன்னில்

படவரவில் கண்துயில் மாற்கு ஆட்செய்யக்  காதலித்தான் மாறன்

உயர் விண்தனில் உள்ளோர்  வியப்பவே/    92

வேய் மருதோள் இந்திரைகோன்  மேவுகின்ற தேசத்தை

தான் மருவாத் தன்மையினால்

தன்்ன இன்னம் பூமியிலே வைக்குமெனச் சங்கித்து  

மால் தௌிவிக்க தௌிந்த  தக்க புகழ் மாறன் எங்கள் சார்வு 93/

சார்வாகவே அடியில்  தானுரைத்த பத்திதான்

சீரார் பலத்துடனே  சோ்நது அத்ன

சோராமல் கண்டுரைத்த மாறன்  கழலி்ணயே நாள்தோறும்

கண்டு உகக்கும் என்னுடை கண்/ 94

கண்ணன் அடி இ்ணயில்  காதலுறுவார் செய்ல

திண்ணமுறவே சுருங்கச் செப்பியே

மண்ணவர்க்குத் தான் உபதேசிக்கை  த்லக்கட்டினான் மாறன்

ஆனபுகழ்சோ் தன்னருள்/ 95

அருளால் அடியில் எடுத்த  மாலன்பால்

இருளார்ந்த தம் உடம்பை இச்சித்து

இருவிசும்பில் இத்துடன் கொண்டேக இசைவுபார்த்தே இருந்த

சுத்தி சொல்லும் மாறன் செஞ்சொல் 96

செஞ்சொற் பரன்தனது  சீராரும் மேனிதனில்

வஞ்சித்துச் செய்கின்ற வாஞ்சைதனின் விஞ்சுத்லக்  கண்டு

அவ்னக் கால்கட்டிக்  கைவிடுவித்துக்கொண்ட

திண்திறல் மாறன் நம்திரு / 97

திருமால் தன்பால்  விருப்பம் செய்கின்ற நோ்கண்டு

அருமாயத்தன்ற கல்விப்பானென்>

பெருமால் நீ இன்று என்பால் செய்வான் என்னென்ன இடருற்ற நின்றான்

துன்னு புகழ் மாற்னத்தான்  சூழ்ந்து/ 98

* சூழ்ந்து நின்ற மால்விசும்பில்  தொல்்ல வருிகாட்ட

ஆழ்ந்து அத்ன முற்றும் அனுபவித்து

வாழ்ந்து அங்கு அடியருடனே  இருந்தவாற்றை உரைசெய்தான்

முடிமகிழ்சோ் ஞானமுனி/ 99

முனிமாறன் முன்பு உரை செய்  முற்றின்பம் நீங்கி

தனியாகி நின்று தளர்ந்து

நனியாம் பரம பத்தியால் நைந்து  பங்கயத்தாள்கோ்ன

ஒருமையுற்றுச் சோ்ந்தான் உயர்ந்து/  100

உயர்வே பரன்படியை  உள்ளதெல்லாம் தான்கண்டு

உயர்வேதம் நோ்கொண்டு உரைத்து  

மயர்வேதும்  வாராமல்  மானிடரை வாழ்விக்கும் மாறன்சொல்

வேராகவே வி்ளயும் வீடு/

ஆழ்வார்  திருவடிகளே சரணம்      

எம்பெருமானுர் திருவடிகளே சரணம்

சீயர் திருவடினளே சரணம்


இயல்சாற்று

(மணவாளமாமுனிகள் நியமித்தருளினது)

நன்றுந் திருவுடையோம் நானிலத்தில் எவ்வுயிர்க்கும்

ஒன்றும் குறையில்்ல ஓதினோம்  

குன்றம் எடுத்தான் அடி சோ் இராமானுசன்தாள்

பிடித்தார் பிடித்தாரைப் பற்றி

வாருி திருக்குருகூர் வாருி திருமருிசை

வாருி திருமல்லி   வளநாடு வாருி

சுருிபொறித்த நீர்ப்பொன்னித் தென்னரங்கன்தன்னை

வருி பறித்த வாளன் வலி/

திருநாடு வாருி   திருப்பொருநல் வாருி

திருநாட்டுத் தென்குருகூர் வாருி

திருநாட்டுச் சிட்டத்தமர் வாருி  

வாருி சடகோபன் இட்டத் தமிழ்ப் பாவிசை/

மங்கைநகர் வாருி   வண் குறையலு}ர் வாருி

செங்கை அருள்மாரி சீர் வாருி

பொங்குபுனல் மண்ணித் துறை வாருி  

வாருிபரகாலன் எண்ணில் தமிழ்ப் பாவிசை/

வாருியரோ தென் குருகை வாருியரோ தென்புதுவை

வாருியரோ தென் குறையல் மாநகரம்  

வாருியரோ தக்கோர் பரவும் தடஞ்சூழ் பெரும்பூதூர்

முக்கோல் பிடித்தமுனி/

மொருியைக்கடக்கும் பெரும்புகழான்  வஞ்சமுக்குறும்பாம்

குருியைக் கடக்கும் நங் கூரத்தாழ்வான் சரண்கூடிய பின்

பருியைக்கடத்தும் இராமானுசன் புகழ்பாடியல்லா

வருியைக்கடத்தல்  எனக்கு இனி யாதும் வருத்தமன்றே/

நெஞ்சத்திருந்து நிரந்தரமாக நிரயத்து உய்க்கும்

வஞ்சக்குறும்பின் வகையறுத்தேன்  மாய வாதியர்தாம்

அஞ்சப்பிறந்தவன் சீ மாதவனடிக்கு அன்பு செய்யும்

தஞ்சத்து ஒருவன் சரணாம் புயமென் த்லக்கணிந்தே/

ஊருிதொறும் ஊருிதொறும் உலகம் உய்ய

உம்பர்களும் கேட்டு உய்ய  அன்பினாலே

வாருியெனும் பூதம்பேய் பொய்கை மாறன்

மருிசையர்கோன் பட்டர்பிரான் மங்கை வேந்தன்

கோருியர்கோன் தொண்டர்துகள் பாணன் கோதை

குலமுனிவன் கூறிய நூலோதி  வீதி

வாருியென வரும் திர்ள வாழ்த்துவோர் தம்

மலரடி என் சென்னிக்கு மலர்ந்தபூவே/


23/  வாருி திருநாமம்

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு

பலகோடி நூறாயிரம்

மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா*

உன் சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு/

அடியோமோடும் நின்னோடும் பிரிவின்றி ஆயிரம் பல்லாண்டு

வடிவாய் நின் வலமார்பினில் வாழ்கின்ற மங்கையும் பல்லாண்டு

வடிவார் சோதி வலத்துறையும் சுடராருியும் பல்லாண்டு

படைபோர்புக்கு முழங்கும் அப்பாஞ்ச சன்னியமும் பல்லாண்டே/

ஸர்வதேச தசாகாலேஷ் வவ்யாஹத பராக்ரம ு

ராமாநுஜார்ய திவ்யாஜ்ஞா  வர்த்ததாம் அபிவர்த்ததாம்/

ராமாநுஜார்ய திவ்யாஜ்ஞா ப்ரதி வாஸரம் உஜ்ஜ்வலா

திகந்த வ்யாபி நீ பூயாத் ஸாஹி லோக ஹிதைஷிணீ/

ஸ்ரீமந் ஸ்ரீரங்கச்ரியம் அநு பத்ரவாம் அநுதிநம் ஸம்வர்த்தய

ஸ்ரீமந் ஸ்ரீரங்கச்ரியம் அநு பத்ரவாம் அநுதிநம் ஸம்வர்த்தய/

நம:  ஸ்ரீசைலநாதாய குந்தீ நகர ஜந்மநே

ப்ரஸாத லப்த பரம ப்ராப்ய கைங்கர்ய சாலிநே/

ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம் தீபக்த்யாதி குணார்ணவம்

யதீந்த்ர ப்ரவணம் வந்தே ரம்யஜா மாதரம் முநிம்/

வாருி திருவாய் மொருிப்பிள்்ள மாதகவால்

வாழு மணவாள மாமுனிவன்  

வாருியவன் மாறன் திருவாய் மொருிப்பொரு்ள மாநிலத்தோர்

தேறும்படி உரைக்கும் சீர்/

செய்ய தாமரைத் தாளி்ண வாருியே

சே்லவாருி திருநாபி வாருியே

துய்யமார்பும் புரிநூலும் வாருியே

சுந்தரத் திருத்தோளி்ண வாருியே

கையுமேந்திய முக்கோலும் வாருியே

கரு்ணபொங்கிய கண்ணி்ண வாருியே

பொய்யிலாத மணவாள மாமுனி

புந்திவாருி புகழ்வாருி வாருியே/

அடியார்கள் வாழ அரங்கநகர் வாழ

சடகோபன் தண்டமிழ் நூல் வாழ

கடல்சூழ்ந்த மன்னுலகம் வாழ

மணவாள மாமுனியே இன்னுமொரு நூற்றாண்டிரும்/


திருவாடிப்பூரத்தில் செகத்துதித்தாள் வாருியே

திருப்பாவை முப்பதும் செப்பினாள் வாருியே

பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண்பிள்ளை வாருியே

பெரும்பூதூர் மாமுனிக்கு பின்னானாள் வாருியே

ஒருநூற்று நாற்பத்து =ன்று  உரைத்தாள் வாருியே

உயர் அரங்கரக்கே கண்ணி உகந்தளித்தாள் வாருியே

மருவாருந் திருமல்லி வளநாடி வாருியே

வண்புதுவை நகர்க்கோதை மலர்ப்பாதங்கள் வாருியே

இப்புவியில் அரங்கேசர்க்கு ஈடளித்தான் வாருியே

எருில் திருவாய்மொருிப்பிள்ளை இணையடியோன் வாருியே

ஐப்பசியில் திருமூலத்து அவதரித்தான் வாருியே

அரவரச பெருஞ்சோதி யநந்தன் என்றும் வாருியே

எப்புவியும் ஸ்ரீசைலமேத்த வந்தோன் வாருியே

ஏராரும் எதிராசர் எனவுதித்தான் வாருியே

முப்புரி நூல் மணிவடம் முக்கோல் தரித்தான் வாருியே

மூதரிய மணவாள மாமுனிவன் வாருியே

ஸ்ரீமதே ரம்யஜாமாத்ரு முநீந்த்ராய மஹாத்மநே

ஸ்ரீரங்கவாஸிநே பூயாத் நித்யஸ்ரீர் நித்யமங்களம்/

ஆண்டாள் தனித் தொங்கல்

கோதை பிறந்தவூர்

கோவிந்தன் வாழுமூர்

சோதி மணிமாடந் தோன்றுமூர்  

நீதியாய் நல்லபத்தர் வாழுமூர்

நான்மறைகள் ஓதுமூர்

வில்லிபுத்தூர் வேதக் கோனூர்/

பாதங்கள் தீர்க்கும் பரம னடிகாட்டும்

வேதம் அ்னத்துக்கும் வித்தாகும்  கோதை தமிழ்

ஐயைந்து மைந்தும் அறியாத மானிடரை

வையம் சுமப்பதும் வம்பு/

சுபம்/


ஸ்ரீ

ஓராண்வருி ஆசாரியர்கள் வாருி திருநாமம்

பெரியபெருமாள்

திருமகளும் மண்மகளும் சிறக்கவந்தோன் வாருியே

செய்யவிடைத்தாய் மகளார் சேவிப்போன் வாருியே

இருவிசும்பில் வீற்றிருக்கும் இமையவர்கோன் வாருியே

இடர்கடியப் பாற்கடல் எய்தினான் வாருியே

அரிய தயரதன் மகனா அவதரித்தான் வாருியே

அந்தரியாமித்துவம் ஆயினான் வாருியே

பெருகிவரம் பொன்னிநடுப்பின் துயின்றான் வாருியே

பெரிய பெருமாள் எங்கள் பிரானடிகள் வாருியே/

பெரியபிராட்டியார்

பங்கயப் பூவில் பிறந்த பாவைநல்லாள் வாருியே

பங்குனியில் உத்தரநாள் பாருதித்தாள் வாருியே

மங்கையர்கள் திலகமென வந்த செல்வி வாருியே

மாலரங்கர் மணிமார்பை மன்னுமவள் வாருியே

எங்கள் எருிற்சேனை மன்னர்க்கு இதமுரைத்தாள் வாருியே

இருபத்தஞ் சுட்பொருள் மாலியம்பும் அவள் வாருியே

செங்கமலச் செய்யரங்கம் செருிக்கவந்தாள் வாருியே

சீரங்க நாயகியார் திருவடிகள் வாருியே/

ஸ்ரீ

ஆழ்வார்கள் வாருி திருநாமம்

நம்மாழ்வார்

ஆன திருவிருத்தம் நூறும் அருளினான் வாருியே

ஆசிரியம் ஏழு பாட்டளித்தபிரான் வாருியே

ஈனமறவந்தாதி எண்பத்தேழு ஈந்தான் வாருியே

இலகு திருவாய்மொருி ஆயிரத்தொரு நூற்றிரண்டுரைத்தான் வாருியே/

வான் அணியும் மாமாடக் குருகைமன்னன் வாருியே

வைகாசி விசாகத்தில் வந்துதித்தான் வாருியே

சேனையர்கோன் அவதாரஞ் செய்த வள்ளல் வாருியே

திருக்குருகைச் சடகோபன் திருவடிகள் வாருியே/

நம்மாழ்வார்

மேதினியில் வைகாசி விசாகத்தோன் வாருியே

வேதத்தைச் செந்தமிழால் விரித்துரைத்தான் வாருியே

ஆதி குருவாய்ப் புவியில் அவதரித்தோன் வாருியே

அனவரதஞ் சேனையர்கோன் அடி தொழுவோன் வாருியே

நாதனுக்கு நாலாயிரம் உரைத்தான் வாருியே

நன்மதுரகவி வணங்கும் நாவீறன் வாருியே

மாதவன்பொற் பாதுகையாய் வளர்ந்து அருள்வோன் வாருியே

மகிழ்மாறன் சடகோபன் வையகத்தில் வாருியே/

பெரியாழ்வார்

நல்ல திருப்பல்லாண்டு நான்மூன்றோன் வாருியே

நானூற்றறு பத்தொன்றும் நமக்குரைத்தான் வாருியே

சொல்லரியவானிதனிற் சோதிவந்தான் வாருியே

தொடை சூடிக்கொடுத்தாள் தொழுந்த அப்பன் வாருியே

செல்வநம்பிதன்னைப் போல் சிறப்புற்றான் வாருியே

சென்று கிருியறுத்து மால் தொய்வம் என்றான் வாருியே

வில்லிபுத்தூர் நகரத்தை விளங்க வைத்தான் வாருியே

வேதியர்கோன் பட்டர்பிரான் மேதினியில் வாருியே/

திருமங்கையாழ்வார்

கலந்த திருக் கார்த்திகையில் கார்த்திகை வந்தோன் வாருியே

காசினியிற் குறையலு}ர்க் காவலோன் வாருியே

நலந்திகழ ஆயிரத்து எண்பத்து நாலுரைத்தான் வாருியே

நாலைந்தும் ஆறைந்தும் நமக்குரைத்தான் வாருியே

இலங்கெழு கூற்றிருக்கை இருமடலீந்தான் வாருியே

இம்மூன்றில் இருநூற்று இருபத்தேழு ஈந்தான் வாருியே

வலந்திகழுங் குமுதவல்லி மணவாளன் வாருியே

வாட்கலியன் பரகாலன் மங்கையர்கோன் வாருியே/

மதுரகவியாழ்வார்

சித்திரையிற் சித்திறை திருநாள் சிறக்க வந்தோன் வாருியே

திருக்கோ~ர் அவதரித்த செல்வனார் வாருியே

உத்தர கங்காதீரத்து உயர் தவத்தோன் வாருியே

ஒளிகதிரோன் தெற்குதிக்க உகந்து வந்தோன் வாருியே

பத்தியொடு பதினொன்றும் பாடினான் வாருியே

பராங்குசனே பரனென்று பற்றினான் வாருியே

மத்திமமாம் பதப் பொருளை வாழ்வித்தான் வாருியே

மதுரகவி திருவடிகள் வாருிவாருி வாருியே/

ஆண்டாள்

திருவாடிப்பூரத்திற் செகத்துதித்தாள் வாருியே

திருப்பாவை முப்பதும் செப்பினாள் வாருியே

பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண்பிள்ளை வாருியே

பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் பின்னானாள் வாருியே

ஒருநூற்று நாற்பத்து மூன்று உரைத்தாள் வாருியே

உயர் அரங்கர்கே கண்ணி உகந்தளித்தாள் வாருியே

மருவாருந் திருமல்லி வளநாடி வாருியே

வண்புதுவைநகர்க் கோதை மலர்பதங்கள் வாருியே/

/

வேறு

சீராரும் எதிராசர் திருவடிகள் வாருி

திருவரையிற் சாத்திய செந்துவராடை வாருி

ஏராரும் செய்யவடிவு எப்பொழுதும் வாருி

இலங்கிள முந்நூல் வாருி இணைத் தோள்கள் வாருி

சோராதது உய்யசெய்ய முகச்சோதி வாருி

தூமுறுவல் வாருி துணைமலர்கண்கள் வாருி

ஈராறு திருநாம் அமணிந்த எருில் வாருி

இனி திருப்போடு எருில் ஞானமுத்திரை வாருியே/

கூரத்தாழ்வான்

சீராருந் திருப்பதிகள் சிறக்க வந்தோன் வாருியே

தென்னரங்கர் சீரருளைச் சேருமவன் வாருியே

பாராரும் எதிராசர் பதம் பணிந்தோன் வாருியே

பாடியத்தின் உட்பொருளைப் பகருமவன் வாருியே

நாராயணன் சமயம் நாட்டினான் வாருியே

நாலு}ரான் தனக்கு முத்தி நல்கினான் வாருியே

ஏராருந் தையிலத்தத்து இங்கு வந்தான் வாருியே

எருில் கூரத்தாழ்வான் தன்னின் இணையடிகள் வாருியே/

திருநாள்பாட்டு

பதினான்கு சீராசிரிய விருத்தம்

செந்தமிழ்வேதியர் சிந்தைதௌிந்து சிறந்து மகிழ்ந்திடு நாள்

சீருலகாரியர் செய்தருள் நற்கலை தேக பொலிந்திடு நாள்

மந்த மதிப் புவி மானிடர் தங்களை வானில் உயர்த்திடு நாள்

மாசறு ஞானியர்சோ் எதிராசர்தம் வாழ்வு முளைத்திடு நாள்

கந்த மலர்ப் பொருில் சூழ் குருகாதிபன் கலைகள் விளங்கிடு நாள்

காரமர் மேனியரங்காக்கு இறை கண்கள் களித்திடு நாள்

அந்தமில்சீர் மணவாளமுனிப்பரன் அவதாரம் செய்திடு நாள்

அழகு திகழ்ந்திடும் ஐப்பசியில் திருமூலமதும் நாளே/

வாருிதிருநாமம் சம்பூர்ணம்/


நித்யானுசந்தானம்

மந்திர புஷ்பம் 1

பஞ்ச சூக்தங்கள் 3

தனியன்கள் 11   

திருப்பல்லாண்டு 12

திருப்பள்ளியெழுச்சி 14

திருப்பாவை 16

நீராட்டல் 23

ஆனிரை     பூச்சூட்டல் 25

இந்திரனோடு  காப்பிடல் 26

சென்னியோங்கு  27

அமலனாதிபிரான் 29

கண்ணிநுண் சிறுதாம்பு 31

பெரிய திருமொருி

தனியன்கள் 33

வாடினேன் 34

அங்கண்மால் 36  

தாயேதந்தை  37

நண்ணாத 38

தூவிரிய 39

நும்மைத்தொழுதொம் 40

பண்டை 41

பெடையடர்த்த 43

கண்சோர 44

தௌ்ளியீர் 46

மூவரில் 47

காதிற்கடிப்பு 48

மாற்றமுள 49

திருக்ககுறுந்தாண்டகம் 50

திருநெடுந்தாகம் 53


கோயில் திருவாய்மொருி

தனியன் 59

உயர்வற 60

வீடுமின் 61

கிளரொளி 62

ஒருிவில் காலம் 63

ஒரு நாயகம் 64

ஒன்றுந்தேவும் 65

ஆரா அமுதே 66

உலகம் உண்ட 67

கங்குலும் பகலும் 68

நெடுமாற்கடிமை 70

ஆருியெழ 71

மா்ல நண்ணி 72

சூழ்விசும்ப 73

முனியே 74

இராமனுச நுாற்றந்தாதி    75      

உபதேசரத்தினமா்ல 89

திருவாய்மொருி நுாற்றந்தாதி 97

இயல்சாற்று 108

வாருி திருநாமம் 109

யை யோருநெடிதா/                         



two page view?

Advertisement


Share "NewDoc":

Download for all devices (113 KB)